Odwołanie złożone przez podatnika musi spełniać wymogi formalne z art. 222 Ordynacji podatkowej; wezwanie do uzupełnienia braków jest zasadne, jeśli te wymogi nie są spełnione. Braki formalne skutkują pozostawieniem odwołania bez rozpoznania.

NSA uznał, że zarzuty proceduralne i materialne podniesione przez skarżących nie wpływają na rozstrzygnięcie w sprawie zwrotu nieruchomości, potwierdzając zgodność decyzji Wojewody z przepisami prawa i akceptując rozdzielne orzekanie o zwrocie nieruchomości i związanym obciążeniu finansowym.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2025 r. sygn. akt [...] oddala skargę kasacyjną, podtrzymując wniosek, że nakaz rozbiórki był bezzasadny bez pełnej analizy zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przez organ odwoławczy.

Nieruchomości należące faktycznie do PKP, bez udokumentowanego prawa zarządu w 1990 r., podlegają komunalizacji na rzecz gminy, jako że pozostają w domenie rad narodowych i organów administracji stopnia podstawowego.

Nieruchomości pozostające w faktycznym posiadaniu PKP bez tytułu prawnego nie wyłączają ich z komunalizacji ex lege, zgodnie z art. 5 ust. 1 przepisów wprowadzających ustawę o samorządzie terytorialnym.

Skarżąca kasacyjnie P. sp. z o.o. niewłaściwie realizowała obowiązki pomiarowe wynikające z pozwolenia wodnoprawnego, co uzasadniało nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, pomimo braku wykazania znikomej wagi naruszenia prawa. NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość decyzji organów administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w przypadku braku szczególnych okoliczności dotyczących sytuacji rodziny, organy administracyjne mogą odmówić umorzenia nienależnie pobranego świadczenia, nawet jeśli ze względu na trudną sytuację materialną umorzone zostały odsetki.

Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powodu istnienia innych zobowiązanych alimentacyjnie osób, nie jest zgodna z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., jeśli wnioskodawca faktycznie sprawuje stałą opiekę wymagającą rezygnacji z zatrudnienia. NSA uchyla postanowienie WSA oraz decyzje niższych instancji.

Spółka K. S.A., realizując zadania publiczne na zlecenie Skarbu Państwa, nie mogła skutecznie powołać się na tajemnicę przedsiębiorcy jako podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej dotyczącej kosztów transportu maseczek i certyfikatów, gdzie zadania te były poza zakresem jej działalności gospodarczej.

WSA i NSA w Warszawie prawidłowo zastosowały przepisy Prawa budowlanego oraz potwierdziły zgodność projektów budowlanych z wymogami prawnymi, uznając za niewadliwe decyzje pozwalające na budowę i rozbiórkę bez zgody współwłaściciela ściany wspólnej, o ile projekty nie ingerują w jej integralność.

Podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć o uczestnictwie w transakcji związanej z oszustwem podatkowym, traci prawo do odliczenia VAT z niej wynikającego, nawet jeśli towary istnieją i są przedmiotem obrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargi kasacyjne na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stwierdzając, iż wyrok ten, mimo nieprawidłowości uzasadnienia, jest zgodny z prawem, umacniając zasadę odpowiedzialności na gruncie przepisów akcyzowych i właściwości organu.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki ma charakter akcesoryjny i in solidum, co oznacza, że nie może być szersza niż odpowiedzialność samego podatnika oraz powstaje wyłącznie w granicach istniejącego i nieprzedawnionego zobowiązania podatkowego spółki.

Wyrok sądu pierwszej instancji podlega utrzymaniu mimo błędów uzasadnienia, gdyż decyzje organów skarbowych w zakresie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe nie zostały proceduralnie i materialnie udowodnione, a odpowiedzialność osoby trzeciej wymaga skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych dotyczących zobowiązań podatkowych spółki.

Uchwała rady gminy wyrażająca zgodę na zbycie nieruchomości bez przetargu jest nieważna, jeśli narusza interes prawny strony zgłaszającej roszczenie restytucyjne na gruncie ustawy o gospodarce nieruchomościami, o czym rozstrzyga wyłącznie organ właściwy.

Skarżący w związku z zawarciem umów sprzedaży oraz wystawieniem faktur dokumentujących te umowy prowadził działalność w warunkach nadużycia prawa podatkowego; sztuczne aranżowanie transakcji w celu uzyskania nieuprawnionego zwrotu podatku VAT nie może prowadzić do obniżenia podstawy opodatkowania i podatku należnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA oraz postanowienia organu administracyjnego z uwagi na naruszenie przepisów dotyczących interesu prawnego i błędne zastosowanie znowelizowanych przepisów K.p.a., co wymaga ponownego rozpoznania sprawy.

Prawidłowe odczytanie regulacji zawartych w art. 108a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) w zgodzie z ich celem - którym jest przeciwdziałanie nadużyciom i oszustwom podatkowym – prowadzi do wniosku, iż mechanizm podzielonej płatności znajdzie zastosowanie zarówno w sytuacji, gdy inwestor płaci za fakturę wykonawcy, jak również w sytuacji, gdy

Otrzymana przez spółkę wpłata partycypacyjna Inwestora, będąca elementem umowy zobowiązaniowej, stanowi odpłatne świadczenie usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 8 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organ podatkowy nie wykazał braku dobrej wiary skarżącej spółki w kontekście uczestnictwa w oszustwie podatkowym, przyjmując, że brak jednoznacznych dowodów wyklucza możliwość obciążenia spółki odpowiedzialnością podatkową za nieprawidłowości kontrahenta.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną G.G., uznając przekazanie danych osobowych zgodnie z prawem wynikającym z RODO oraz art. 156a k.p.k., a także potwierdzając zgodność działania organów z wcześniejszymi wytycznymi dotyczącymi ustaleń dowodowych.

Żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej uzyskując ocenę dostateczną w opinii służbowej, zważając na interes publiczny (art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy o obronie Ojczyzny), co podlega ograniczonej kontroli sądowej.

Wydanie decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości wymaga ostatecznego rozstrzygnięcia niezależnie od wykonania decyzji, co oznacza brak podstaw do bezprzedmiotowości postępowania w wyniku zmiany stanu faktycznego. Skarga kasacyjna oddalona.

Wstrzymanie robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane jest możliwe jedynie w przypadku, gdy roboty te są faktycznie wykonywane w momencie wydania postanowienia. Jeśli roboty zostały zakończone, postanowienie jest zbędne.