Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i postanowienie organu podatkowego, nakazując pełne zweryfikowanie zasadności przedłużenia zwrotu VAT, zgodnie z ustaleniami kontroli i wytycznymi NSA.

Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. jest dopuszczalna jedynie przy oczywistym braku interesu prawnego strony wnioskującej; w przeciwnym razie konieczne jest wszczęcie postępowania wyjaśniającego.

Uchwała rady gminy może wprowadzać normy dotyczące materiałów budowlanych oraz wyjątki od zakazów, o ile mieszczą się w delegacji ustawowej zgodnie z art. 37a ust. 1 i 3 u.p.z.p., służąc ochronie krajobrazu, bez naruszania zakresu kompetencji.

Podatnicy mają prawo do dokonania zmiany stawek amortyzacyjnych ustalonych w art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., zarówno "na bieżąco", jak i "wstecz", z uwzględnieniem okresu przedawnienia; stanowisko Dyrektora KIS jest sprzeczne z wykładnią gramatyczną i jednolitym orzecznictwem.

Odstąpienie od stałego terminu na wniesienie odwołania jest dopuszczalne, gdy skarżący uprawdopodobni brak winy w jego uchybieniu, przy uwzględnieniu pełni okoliczności sprawy, co wymaga od organów dokładnego rozważenia materiału dowodowego i zastosowania konstrukcji instytucji przywrócenia terminu zgodnie z art. 162 § 1 o.p.

Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego przyznawana funkcjonariuszom SOP na podstawie ustawy o SOP, nie jest tożsama z ekwiwalentem pieniężnym zwolnionym z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 49a u.p.d.o.f.; w konsekwencji nie podlega zwolnieniu z podatku dochodowego.

Rekompensaty przyznawane na podstawie ustawy o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych z Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji mogą być uznane za dotacje zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, o ile spełniają warunki dotacji określone w ustawie o finansach publicznych

Zasadniczym wątkiem rozstrzygnięcia jest nieuzasadnione przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT w pełnej wysokości przez organ podatkowy, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o VAT, w szczególności art. 87 ust. 2. Rzetelność weryfikacji zwrotu wymaga wnikliwego uzasadnienia co do każdej spornej kwoty.

W przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jeśli skarżący uprawdopodobnia brak winy poprzez przedstawienie okoliczności takich jak brak wiedzy o korespondencji spowodowany aresztem, organy powinny uwzględnić całokształt sytuacji i uwzględnić wniosek.

Dla ważności przesłanek solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki w likwidacji konieczne jest, aby wszelka korespondencja egzekucyjna była skierowana do likwidatora jako ustawowego reprezentanta spółki.

NSA podtrzymuje, że prawidłowość doręczeń w postępowaniach egzekucyjnych, w tym na adres likwidatora, jest kluczowa dla oceny odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zobowiązania spółki, oraz że uchylenie wyłącznie decyzji organu drugiej instancji jest zgodne z zasadą dwuinstancyjności.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT musi być należycie uzasadnione obiektywnymi przesłankami. W przypadku braku dostatecznego uzasadnienia oraz wykazania rzeczywistych wątpliwości co do zwrotu podatku, jest ono nieważne. Zwrot powinien dotyczyć jedynie kwoty rzeczywiście spornej.

NSA uchyla wyrok WSA, z uwagi na błędną ocenę materiału dowodowego, w tym niewłaściwe zdefiniowanie kondygnacji, nakazując ponowne rozpoznanie sprawy uwzględniające ocenę kratownic WEMA w kontekście konstrukcji budynku.

Poziome, ażurowe pomosty z kratownic nie mogą być uznane za kondygnacje w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Ich kwalifikacja wymaga szczegółowego ustalenia, czy spełniają funkcje konstrukcyjne stropów. Rozstrzygnięcie oparte na niekompletnym materiale dowodowym i błędnej definicji jest nieuprawnione.

Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania powinna uwzględniać uprawdopodobnienie braku winy strony, a nie opierać się wyłącznie na stwierdzeniu lekkiego niedbalstwa, przy zachowaniu szeroko pojętej ochrony praw podatnika.

Wprowadzenie funkcji produkcyjnej w teren o charakterze rolniczo-mieszkaniowym, niezależnie od faktu istnienia budynku, narusza zasadę dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp i stanowi dysonans urbanistyczny, co uzasadnia odmowę ustalenia warunków zabudowy.

Oddalenie skargi kasacyjnej Gminy P. potwierdza prawo organu do żądania zwrotu dofinansowania przy stwierdzeniu naruszenia procedur projektowych oraz potwierdza niewystąpienie nadpłaty w kontekście wcześniej zrealizowanej korekty finansowej.

Skarga kasacyjna zostaje oddalona, umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z mocy art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. jest zgodne z prawem, gdy postępowanie to zostało wszczęte po upływie trzydziestu lat od daty ogłoszenia lub doręczenia orzeczenia.

Decyzja o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzenia wodnego, polegającą na zabudowie rowu melioracyjnego, była zgodna z prawem. Przebudowa miała na celu poprawę funkcjonalności rowu i nie naruszała przepisów o ochronie środowiska. Zarzuty proceduralne dotyczące zebrania materiału dowodowego zostały odrzucone.

Włączenie obiektu do wojewódzkiej ewidencji zabytków jako czynność materialno-techniczna nie jest formą ochrony zabytków, lecz musi być oparte na merytorycznej ocenie jego wartości zabytkowych, potwierdzonej dowodowo, co wyklucza zarzut arbitralności.

Przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT musi być należycie uzasadnione. Organ podatkowy nie może całkowicie wstrzymywać zwrotu bez wskazania obiektywnych przesłanek uzasadniających dalsze postępowanie weryfikacyjne.

Przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, opisana w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wymaga oceny rzeczywistej niemożności podjęcia zatrudnienia z uwagi na konieczność stałej opieki nad osobą niepełnosprawną, niezależnie od wcześniejszej aktywności zawodowej wnioskodawcy.

Z dniem 1 stycznia 1999 r. gmina nabywa prawo własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. działka była faktycznie zajęta i pozostawała w publicznym władaniu, zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. Przepisy wprowadzające.

Rejestracja pojazdu po istotnych zmianach technicznych, bez oświadczenia producenta potwierdzającego homologację zgodnie z nowymi danymi, stanowi rażące naruszenie prawa. Taka decyzja o rejestracji nie może być akceptowana i winna zostać unieważniona ze względu na kwalifikowane naruszenie przepisów dotyczących procedur homologacyjnych.