Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że ocenie sądu administracyjnego podlega jedynie zgodność z prawem decyzji o odmowie wydania zaświadczenia, a nie legalność wcześniejszej korekty zaświadczenia, która musi zostać zaskarżona oddzielnie, co skutkuje uchyleniem wyroku WSA i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

W sprawach dotyczących przedawnienia zobowiązania z tytułu wpłat na Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego po jego faktycznym użyciu, ale przed upływem terminu przedawnienia, przerywa jego bieg.

Przedawnienie zaległości podatkowej nie zachodzi, gdy podejmowane są skuteczne środki egzekucyjne oraz wszczynane są postępowania karne skarbowe, które przerywają lub zawieszają bieg terminu przedawnienia. WSA winien ponownie rozpoznać sprawę, uwzględniając pełną ocenę dowodów na przerwanie biegu przedawnienia.

Ponowne doręczenie decyzji podatkowej, kwestionowanej przez stronę w postępowaniu podatkowym jako nieskutecznie doręczone, nie znajduje podstawy prawnej w przepisach Ordynacji podatkowej, ani nie uzasadnia wszczęcia odrębnego postępowania.

Pominięcie przez Sąd szczegółowych i jednoznacznych przepisów ustawowych dotyczących reguł kompensowania nadpłat z zaległościami podatkowymi, zawartych w art. 76 § 1 i art. 76a § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), z których wynika, że taka kompensata następuje z mocy prawa z dniem powstania nadpłaty, poprzez odwołanie się do wybiórczo wskazanych

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdy uzasadnienie, mimo błędów, nie wpływa na zgodność wyroku z prawem (art. 184 in fine p.p.s.a.). Wadliwe procedury doręczeń nie unieważniają odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe, jeśli nie mają znaczenia dla zasadności rozstrzygnięcia.

Nieprzestrzeganie procedur higieniczno-sanitarnych przez podmiot leczniczy podczas pandemii SARS-CoV-2 + stanowi naruszenie zbiorowych praw pacjentów, jeśli praktyka prowadzi do ograniczenia lub pozbawienia ich praw do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje wyłącznie wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną. Brak takiego związku wyklucza prawo do świadczenia, nawet przy wykazanej opiece.

Prawomocna decyzja administracyjna stwierdzająca, że nieruchomość nie przeszła na Skarb Państwa w trybie dekretu PKWN, uzasadnia interes prawny dawnych właścicieli do zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Przyznanie wpisu w księdze wieczystej nie wyłącza automatycznie takiego interesu.

Opiekun osoby niepełnosprawnej, będący emerytem, może nabyć prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli z uwagi na sprawowaną opiekę zaprzestaje pobierać emeryturę i nie podejmuje zatrudnienia, niezależnie od wieku emerytalnego.

Decyzja organu administracji publicznej w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego została wydana z naruszeniem przepisów procesowych, co skutkowało uchyleniem wyroku sądu I instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

NSA uznał, że postanowienia dotyczące odpowiedzialności osób trzecich wymagają dokładnej weryfikacji podstaw do jej uznania oraz dotrzymania zasad proceduralnych, co obliguje do uwzględnienia prawa do obrony i właściwości organów podatkowych.

W postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe spółki, członek zarządu powinien mieć możliwość podważenia ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych zawartych w decyzji wymiarowej wobec spółki. Przeprowadzenie dowodu przeciwdowodowego jest warunkiem skutecznej obrony.

Funkcjonariusz SOP może zostać przeniesiony na stanowisko równorzędne w oparciu o uzasadnioną politykę kadrową organu, a równorzędność ocenia się według parametrów uposażenia i dodatków, a nie tylko charakteru obowiązków.

W przypadku prawidłowego doręczenia protokołu oszacowania nieruchomości wraz z pouczeniem, dzień doręczenia postanowienia o uchybieniu terminu nie wyznacza daty ustania przyczyny uchybienia tego terminu (art. 58 § 2 k.p.a.). Skarga kasacyjna niesłuszna.

Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na M. sp. z o.o. za gospodarowanie odpadami niezgodnie z zezwoleniem było uzasadnione. Decyzja organu była związana i oparta o obiektywną odpowiedzialność, mimo podnoszonych przez skarżącą zastrzeżeń co do przedawnienia i wysokości kary.

Nieprzeprowadzenie wymaganej liczby pomiarów jakości ścieków, zgodnie z warunkami pozwolenia wodnoprawnego, uzasadnia administracyjne kary pieniężne. Niedopełnienie wymogu jest równoważne z przekroczeniem warunków pozwolenia, niezależnie od oceny znikomej wagi naruszenia.

Informację publiczną można uznać za 'przetworzoną', jeśli wymaga istotnego zaangażowania organu; udostępnienie jej wymaga wykazania interesu publicznego.

Prawo do informacji publicznej może ulec ograniczeniu, jeżeli kontrakty dotyczą prywatnych osób niepełniących funkcji publicznych, a ich treść stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, w szczególności gdy ujawnienie treści umów mogłoby naruszyć interesy handlowe stron.

W przypadku zrealizowania budowy obiektu budowlanego, wymagającego pozwolenia, bez jego uzyskania, właściwe jest jego wstrzymanie przez organ budowlany, a odpowiedzialność za taką samowolę może zostać nałożona na właściciela terenu po zakończeniu inwestycji.

Decyzja o oddaleniu skargi kasacyjnej znajduje uzasadnienie w prawidłowych ustaleniach faktycznych dotyczących daty budowy oraz w prawidłowym zastosowaniu Prawa budowlanego, które skutkowało stwierdzeniem samowoli budowlanej.

Z uwagi na ustrojową pozycję komornika sądowego oraz cywilnoprawny charakter nabycia egzekucyjnego, organ podatkowy nie jest uprawniony do samodzielnego kwestionowania skutków czynności egzekucyjnych dla potrzeb podatku VAT; wymagane jest współdziałanie z sądem powszechnym w celu ustalenia charakteru prawnego dokonanej czynności.

Nieznajomość przepisów procesowych przez stronę nie stanowi podstawy do przywrócenia terminu procesowego w przypadku braku winy w jego uchybieniu.

Nie jest dopuszczalne, aby samodzielne magazyny energii bez związku z odnawialnym źródłem energii były traktowane jako urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p.; w przypadku ich samodzielności muszą spełniać wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.