Decyzja administracyjna o nakazaniu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom musi być oparta na pełnym i jednoznacznym materiale dowodowym, uwzględniającym właściwą identyfikację przyczyn zmian stosunków wodnych.

Skarga kasacyjna dotycząca administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zgody właściciela gruntu została oddalona ze względu na nieudokumentowane zarzuty proceduralne i materialne, niewykazujące istotnego wpływu na wyrok.

Brak uzasadnienia uchwały ustanawiającej zasady lokalizacji punktów sprzedaży alkoholu oraz ich znikoma odległość od obiektów chronionych narusza ustawę o wychowaniu w trzeźwości i zasady poprawnej legislacji, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności.

Nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Elbląskiego z dnia 4 stycznia 2012 r. pozbawionej rażącego naruszenia przepisów Prawa wodnego i k.p.a., a naprowadzone zarzuty nie uzasadniają unieważnienia decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym.

W sytuacji gdy organ podatkowy oparł swoje rozstrzygnięcie na literalnym brzmieniu art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 43 ze zm.), zdekodowanie treści normy prawnej wynikającej z tego przepisu oraz ustalenie zakresu korzystania ze zwolnienia w nim zawartego, nie może odwoływać się do warunków, które z tego brzmienia nie wynikają, a są wyprowadzane

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja o odmowie zezwolenia na przebudowę zjazdu była zgodna z prawem, ponieważ lokalizacja zjazdu i zmiana przeznaczenia działki mogłyby zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał decyzję o nałożeniu na E. Sp. z o.o. kary pieniężnej, uznając brak podstaw do odstąpienia od tej sankcji w świetle przepisów ustawy SENT i obowiązków przewoźnika dotyczących geolokalizacji.

Brak uzasadnienia uchwały gminnej dotyczącej zasad sprzedaży alkoholu, działając w ramach uznania, stanowi istotne naruszenie prawa, uniemożliwiając jej sądową kontrolę zgodności z prawem. Uchwała wymaga uzasadnienia, by decyzje były transparentne i kontrolowalne.

NSA stoi na stanowisku, że zwrot "udostępniana" z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. obejmuje możliwość korzystania z infrastruktury kolejowej przez przewoźników kolejowych, nie wymaga faktycznego używania, co poszerza zakres zwolnienia podatkowego.

Obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym stanowi wymóg wynikający z przepisów prawa, który jest bezpośrednio wykonalny na mocy aktu prawnego, a jego realizacja nie wymagała wydania indywidualnego aktu administracyjnego jak decyzja czy postanowienie.

Obowiązek poddania się dzieci szczepieniom ochronnym jest wymagalny na mocy przepisów ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych oraz rozporządzeń Ministra Zdrowia, a jego egzekucja administracyjna może nastąpić niezależnie od wyroków dotyczących form publikacji szczegółowych planów szczepień.

NSA uznał, że w świetle toczącego się postępowania dekretowego i braku jego ostatecznego rozstrzygnięcia, organ administracyjny nie posiada wystarczających podstaw do wydania zaświadczenia o stanie prawnym budynku na podstawie istniejących dokumentów.

Ograniczenia czasowe, w tym 30-letnia granica eliminacji decyzji administracyjnych, są konstytucyjnie zgodne, zapewniając trwałość porządku prawnego oraz ochronę praw jednostki.

Brak wiedzy osoby uprawnionej o śmierci dłużnika alimentacyjnego wyklucza uznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego za nienależnie pobrane, co oznacza brak podstaw do ich automatycznego zwrotu z odsetkami.

Oddalenie skargi kasacyjnej Komisji Nadzoru Finansowego z uwagi na dopuszczalność skargi na postanowienie o zabezpieczeniu wierzytelności po nowelizacji przepisów oraz brak wykazania przesłanek utrudniających egzekucję.

W postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej punktem wyjścia jest postępowanie wymiarowe, gdyż bez wydania decyzji podatkowej albo złożenia deklaracji podatkowej nie ma podstaw do orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej.

Odpowiedzialność podatkowa byłego członka zarządu wobec zobowiązań podatkowych spółki winna być badana pod kątem prawidłowości doręczenia i zawieszenia terminu przedawnienia, a konieczne jest zapewnienie możliwości skutecznego podważenia ustaleń faktów dokonanych w decyzji wymiarowej spółki.

Organ odwoławczy zobowiązany jest do rzetelnego rozpatrzenia wszelkich zebranych dowodów oraz stanowiska strony, zanim wyda decyzję. Pominięcie tych elementów może skutkować uchyleniem decyzji z uwagi na naruszenie procedur administracyjnych.

Sąd administracyjny naruszył art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych uznając, że przekazanie zerowego stanu danych do systemu SIO nie spełnia przesłanek do przyznania dotacji. Podtrzymano jednak wcześniejszą decyzję, oddalając skargę kasacyjną.

NSA oddalił skargę kasacyjną Gminy Tokarnia, potwierdzając, że uchwała narusza prawo poprzez brak uzasadnienia i ustanowienie zasad usytuowania punktów sprzedaży alkoholu niezgodnie z celami ustawy o wychowaniu w trzeźwości.

Odpowiedzialność podatkowa osoby trzeciej winna być ustalana z zachowaniem jej praw do obrony, szczególnie w kontekście możliwości kwestionowania wcześniejszych ustaleń spółki. Każda decyzja musi być doręczona zgodnie z wymaganiami prawa, a postępowania karne skarbowe nie mogą być wykorzystywane instrumentalnie.

Na gruncie art. 17a o.p. organem podatkowym właściwym w sprawach odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest organ właściwy miejscowo dla podatnika. Instrumentalność wszczęcia postępowania karnego można badać również pod kątem postępowania o odpowiedzialność osób trzecich. Wady doręczenia nie mogą być pomijane jako objaw naruszenia przepisów proceduralnych decydujących o prawidłowości postępowania

Członek zarządu spółki odpowiada in solidum za zaległości podatkowe spółki, przy uwzględnieniu przysługującego mu prawa do obrony, umożliwiającego podważanie ustaleń faktycznych i prawnych postępowania wymiarowego, z poszanowaniem zasad właściwości miejscowej.

W sytuacji stwierdzenia niezgodności danych w systemie SENT z rzeczywistością, nałożenie kary pieniężnej jest uzasadnione na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, przy braku przesłanek do odstąpienia od kary. Interes publiczny nie stanowi tu podstawy do rezygnacji z sankcji.