Brak podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmawiającego uzgodnienia projektu, ponieważ umieszczenie działki w ewidencji zabytków było legalne.

Decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie res iudicata musi uwzględniać brak tożsamości przedmiotowej spraw poprzednich, co uniemożliwia powołanie się na powagę rzeczy osądzonej, pozwalając na rozpoznanie wniosku w trybie art. 155 KPA.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok sądu I instancji, stwierdzając bezczynność Wojewody Pomorskiego z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązując do rozpoznania wniosku cudzoziemca oraz przyznając skarżącemu odpowiednią rekompensatę pieniężną.

Uchwała Rady Miasta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jeżeli dokonuje jedynie doprecyzowania i konkretnego rozwinięcia kierunków wynikających ze studium, bez ich modyfikacji.

Ustalony przez Radę Powiatu Żywieckiego rozkład godzin pracy aptek ogólnodostępnych, niewzględniający potrzeb ludności i nie gwarantujący dostępności w porze nocnej, jest niezgodny z art. 94 ust. 1 Prawa farmaceutycznego, co uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały przez organ nadzoru.

Przewóz drogowy niezarobkowy wykonany w ramach sankcji administracyjnych w pojeździe do 7,5 tony o rzemieślniczym charakterze produkcji, nie wymaga tachografu, przy spełnieniu warunków wyłączenia z art. 3 lit. aa rozporządzenia 561/2006.

Skarga kasacyjna dotycząca ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod inwestycję drogową, oparta na zarzutach proceduralnych, została oddalona ze względu na brak naruszeń prawa w ocenie operatu szacunkowego. NSA potwierdził, że podważenie operatu musi odbywać się zgodnie z procedurą zawodową rzeczoznawców.

Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych przewidziane w art. 67a § 1 pkt 2 O.p. stanowią wyjątek od zasady powszechności i równości opodatkowania, dlatego przesłanki ‘ważnego interesu podatnika’ oraz ‘interesu publicznego’ powinny być interpretowane ściśle i odnosić się do sytuacji nadzwyczajnych, wykraczających poza zwykłe ryzyko gospodarcze związane z prowadzeniem działalności.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zastosował przepisy dotyczące zasad rozliczania dotacji oświatowej, uznając zasadność zwrotu kwoty dotacji z uwagi na nieadekwatność wysokości wynagrodzenia dyrektora pokrytego z dotacji względem zasad celowości i oszczędności finansów publicznych.

NSA oddalił skargę kasacyjną T.K., uznając za zgodne z prawem stwierdzenie, że parkowanie w strefie płatnego parkowania odbywało się na miejscach prawidłowo oznaczonych znakami pionowymi, co spełniało wymogi ustawowe. Zarzuty naruszenia przepisów procesowych nie miały istotnego wpływu na wynik orzeczenia.

Skarżący, nie wykazując interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., nie jest uprawniony do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia z 1952 r. Brak interesu prawnego skutkuje zasadną odmową wszczęcia postępowania.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotycząca ustalenia odszkodowania za wywłaszczone grunty na cele drogowe, została oddalona. Ustalenie wartości gruntu zgodnie z przeznaczeniem drogowym w momencie wywłaszczenia jest zgodne z zasadą słusznego odszkodowania w rozumieniu konstytucyjnym.

Stwierdzenie rażącego naruszenia prawa wymaga wykazania oczywistości naruszenia, jednoznaczności przepisu oraz istotnych skutków społeczno-gospodarczych czyniących decyzję nieakceptowalną w obrocie prawnym.

W postępowaniu z zakresu skargi o bezczynność organu administracyjnego, sąd administracyjny może przyznać skarżącemu sumę pieniężną, jeżeli organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Wysokość tej sumy podlega uznaniu sędziowskiemu, a ingerencja sądu odwoławczego jest możliwa jedynie w przypadku przekroczenia granic tego uznania.

Decyzja Starosty Olkuskiego o wniesieniu sprzeciwu została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w związku z przekroczeniem 21-dniowego terminu, co skutkowało jej uchyleniem oraz uchyleniem podtrzymującej ją decyzji Wojewody Małopolskiego przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarga kasacyjna E.B. została oddalona, a podniesione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego uznane za niezasadne, co potwierdziło decyzję organów podatkowych odmawiającą prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu fikcyjnych transakcji handlowych.

Decyzja o odmowie przyznania stypendium doktoranckiego musi opierać się na ścisłym przestrzeganiu terminów określonych w odpowiednich regulacjach wewnętrznych uczelni, a terminy te nie mogą być uznawane za instrukcyjne lub dowolnie zmieniane bez podstawy prawnej.

Warunek wspólnego zamieszkiwania dzieci z żołnierzem zawodowym w kontekście ustalania wysokości odprawy mieszkaniowej wymaga spełnienia kryterium stałego oraz rzeczywistego pobytu dzieci z rodzicem, a nie jedynie czasowego zamieszkiwania.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje decyzję organów administracji, uznając ich rozstrzygnięcia za zgodne z prawem; odmowa zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki była uzasadniona brakiem współpracy skarżącej i potencjalnym ryzykiem naruszenia zasad uczciwej konkurencji.

Ocena rażącego naruszenia prawa przy rejestracji pojazdów sprowadzanych z państw trzecich wymaga zestawienia przepisów krajowych oraz unijnych, przy czym, gdy naruszenie przepisów nie wywołuje nieakceptowalnych skutków społeczno-gospodarczych, nie można uznać go za rażące.

Operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego, jako dowód, podlega ocenie zarówno formalnej, jak i materialnej. Organy i sąd mają obowiązek ocenić jego wiarygodność oraz zgodność z wymaganiami prawnymi, mimo, że nie są specjalistami w dziedzinie szacowania nieruchomości.

Wydanie wyroku przez sąd administracyjny na podstawie niepełnych akt administracyjnych stanowi naruszenie art. 133 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uzasadniające uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu ustalenia jej zgodności z prawem na podstawie kompletnych dokumentów.

Członek zarządu spółki z o.o., na którego nałożono odpowiedzialność podatkową jako osoby trzeciej z tytułu zaległości podatkowych spółki, nie może zostać zwolniony od tej odpowiedzialności, gdy egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna, a sam wniosek o ogłoszenie upadłości złożono po terminie określonym przepisami prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną za niezasadną, potwierdził spełnienie przesłanek do pociągnięcia członka zarządu do solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, wobec wykazania bezskuteczności egzekucji i braku terminowego zgłoszenia upadłości, którą to odpowiedzialność potwierdzają przyjęte ustalenia faktyczne.