Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną P.K., uznając że decyzje administracyjne dotyczące osób zmarłych są nieważne oraz zatwierdził ograniczenia czasowe na wzruszanie decyzji, podkreślając zgodność tych przepisów z konstytucyjnym porządkiem prawnym.

Decyzja Komendanta Miejskiego PSP o nakazaniu usunięcia uchybień w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych nie wykazuje prawnej ani faktycznej niewykonalności. Brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności na gruncie art. 156 § 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż materiał dowodowy nie potwierdzał statusu Fundacji jako administratora danych, co skutkowało uchyleniem części decyzji Prezesa UODO. NSA podtrzymał decyzję o niepodważalności roli Fundacji w przetwarzaniu danych osobowych skarżącej.

W sytuacji stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, decyzja o umorzeniu postępowania z urzędu jest uzasadniona, gdyż sprawa wraca do stanu prawnego przed wydaniem wadliwej decyzji. Jedynie wniosek złożony przed wszczęciem nowego postępowania powinien być rozpatrzony.

Skarga kasacyjna wobec decyzji o ustaleniu nienależnie pobranej pomocy finansowej została oddalona z powodu nieskutecznej argumentacji w zakresie wykazania naruszeń przepisów materialnych i proceduralnych oraz błędnej kwalifikacji prawnej kompetencji sądu administracyjnego.

W przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., gdy dowody na które opierała się decyzja administracyjna, okazały się fałszywe, należy uwzględnić wszystkie aspekty faktyczne oraz przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aby dokonać prawidłowej oceny projektu budowlanego.

Działalność produkcyjna, w tym przetwórstwo mięsne, może być traktowana jako rzemiosło w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o ile regulacje planu miejscowego nie dokonują zawężenia tego pojęcia. W konsekwencji, NSA uchylił decyzje organów poprzednich instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak nieprzekroczenia podstawowego sześciomiesięcznego terminu administracyjnego przez Szefa Urzędu wyklucza przypisanie organowi stanu bezczynności, uzasadniając tym samym oddalenie skargi na przewlekłość postępowania.

Brak spełnienia przesłanek wynikających z art. 14 ust. 3 Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, ze względu na nieuznanie statku wiertniczego za eksploatowany w transporcie międzynarodowym, wyłącza możliwość zastosowania ulgi abolicyjnej, uzasadniając decyzję o odmowie ograniczenia poboru zaliczek.

Skarga kasacyjna Koła Gospodyń Wiejskich nie znajduje usprawiedliwionych podstaw prawnych ani faktycznych, wskutek czego Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę, podtrzymując decyzję o zwrocie nienależnie pobranych płatności.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, oddalającego decyzję administracyjną ARiMR o zwrocie nienależnie pobranych środków, jest nieuzasadniona, gdyż nie wykazano naruszenia prawa materialnego i proceduralnego przez sąd pierwszej instancji oraz organy administracyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wobec braku podstaw do uznania za zasadne zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego, potwierdzając prawidłowość decyzji WSA w Lublinie oraz organów administracyjnych w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków publicznych przez KGW.

Za zaległości podatkowe spółki odpowiadają solidarnie członkowie jej zarządu, o ile nie wykazano złożenia wniosku o upadłość we właściwym czasie, niezależnie od liczby wierzycieli spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia przez B. Ś. uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi; ocena rozstrzygnięcia administracyjnego jest dopuszczalna jedynie przy zachowaniu terminów proceduralnych.

Dla skutecznego zwolnienia się z odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. członek zarządu musi wykazać, że złożenie wniosku o upadłość nastąpiło we właściwym czasie; zaniechanie podjęcia tego obowiązku mimo utraty płynności finansowej spółki wyłącza możliwość egzoneracji.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrzymuje w mocy odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wykazanej tożsamości administracyjnej (res iudicata), powielającej wcześniej rozstrzygniętą decyzją ostateczną kwestię, przy braku nowych okoliczności uzasadniających ponowne rozpatrzenie sprawy.

Nieruchomości pozostające we władaniu publicznoprawnym, a zajęte pod drogi publiczne, stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością państwowoprawną, przy spełnieniu przesłanek z art. 73 ustawy z 1998 r., a sporna działka spełniła te warunki.

Decyzja administracyjna skierowana do osoby zmarłej jest obarczona wadą nieważności i nie może być przedmiotem obrotu prawnego. Skutki prawne decyzji są niweczone, a zaskarżona decyzja nie spełnia ustawowych wymogów formalnych.

Faktury dokumentujące czynności niezrealizowane przez wystawcę nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Brak należytej staranności w weryfikacji kontrahenta nie pozwala na uznanie działania podatnika w dobrej wierze.

Skargę kasacyjną oddalono, uznając, że zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na obiekt zamieszkania zbiorowego, w braku zgłoszenia, skutkuje prawnie związanym nakazem przywrócenia wcześniejszego przeznaczenia obiektu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że umorzenie postępowania odwoławczego przez Wojewodę naruszało przepisy postępowania prawidłowe rozstrzygnięte przez sądy administracyjne. Ponadto, decyzja ta ignorowała kwestie podziału nieruchomości, co stanowiło istotne uchybienie.

Brak merytorycznego związku celów statutowych organizacji społecznej z przedmiotem postępowania administracyjnego wyklucza udział tej organizacji jako strony, mimo wcześniejszego dopuszczenia w innym postępowaniu z podobnym stanem faktycznym.

Decyzja o warunkach realizacji inwestycji drogowej, wydana z naruszeniem art. 11f ust. 1 pkt 7 specustawy drogowej, uzasadnia zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. i uchylenie jej przez organ odwoławczy, gdy obowiązkowe elementy decyzji zostały pominięte.

Rada Powiatu w Szczecinku, korzystając z ustawowej delegacji, może ograniczyć obowiązek dyżurów nocnych dla aptek do tych znajdujących się w mieście powiatowym, o ile uwzględnia lokalne uwarunkowania i zapewnia dostępność świadczeń farmaceutycznych, spełniając kryterium proporcjonalności.