Automaty do gier, które zawierają element losowości, podlegają regulacjom ustawy o grach hazardowych i wymagają stosownych zezwoleń. Skargę kasacyjną oddalono, podtrzymując decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że gry na automatach, w które angażowała się spółka T. Sp. z o.o., zawierały element losowości wymagający stosownej koncesji. Skarga kasacyjna nie znalazła uzasadnienia, a wyrok nakładający karę pieniężną, utrzymuje się w mocy.

NSA oddalił skargę kasacyjną T. Sp. z o.o., uznając, że urządzenie gier losowych na automatach bez wymaganej koncesji podlega karom, co jest zgodne z ustawą o grach hazardowych. Sąd potwierdził dopuszczalność dowodu z eksperymentu jako skutecznego narzędzia ustalenia charakteru gier.

Decyzja odmowy udzielenia zezwolenia na wysyłanie wyrobów akcyzowych jako zarejestrowany wysyłający została utrzymana, gdyż Spółka H. nie gwarantuje wystarczającej wiarygodności finansowej i organizacyjnej, co stwarza ryzyko zagrożenia dla ważnego interesu publicznego.

Automaty do gier użytkowane przez T. Sp. z o.o. spełniają warunki ustawowe gier hazardowych; kary nałożone za brak koncesji są zgodne z prawem, a materiały dowodowe wystarczają do ich uzasadnienia.

Grający na automatach o elementach losowości bez wymaganej koncesji podlega karze pieniężnej zgodnie z art. 89 u.g.h. Ocenę losowego charakteru gry ustala się na podstawie dowodów urzędowych, a nie prywatnych. Użycie środków dowodowych niezgodnych z przepisami nie wpływa na wynik sprawy.

Wiata na opakowania nie spełnia definicji budynku w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż niewystarczająco wydziela przestrzeń za pomocą przegród budowlanych. Siatki ogrodzeniowe łatwe do demontażu nie spełniają wymogu trwałego oddzielania przestrzeni.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek na poczet zysku wypłacanych komplementariuszowi w trakcie roku podatkowego; obowiązek podatkowy powstaje po zakończeniu roku i określeniu pełnej kwoty zobowiązania podatkowego.

Brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został prawidłowo stwierdzony; szczegółowe przepisy prawa ochrony środowiska oraz zasady ustalania stron postępowania zostały respektowane.

Skarżąca nie wykazała prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdy faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych; wszczęcie postępowania karnoskarbowego było uzasadnione, co wyklucza instrumentalne zawieszenie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, nakazując zweryfikowanie kwalifikacji czynności jako dostawy towarów bądź świadczenia usług, co jest kluczowe dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że spółka P. sp. z o.o. nie wykazała prawa do odliczenia podatku VAT, biorąc udział w fikcyjnym obrocie paliwami, co uzasadniało utrzymanie decyzji organów skarbowych.

Brak rzeczywistej działalności gospodarczej po stronie wystawców faktur wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego, nawet jeśli towary istniały fizycznie. Podatnik nie może powoływać się na zasadę neutralności podatku VAT, jeśli nie dochowuje staranności w weryfikacji kontrahentów.

W przypadku gdy brak jest rzeczywistego wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy, podatnik nie ma prawa do zastosowania 0% stawki VAT, a wszczęcie postępowania karno-skarbowego nie mające instrumentalnego charakteru zawiesza bieg terminu przedawnienia (NSA, sygn. akt: I FSK 96/22).

Podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur, jeżeli usługa formalnie wykazana na fakturze w rzeczywistości nie została wykonana przez dostawcę ani jego podwykonawcę, zwłaszcza gdy brak jest odpowiednich zasobów do jej realizacji, a zgromadzone okoliczności wskazują na oszukańcze działanie dostawcy.

Podatnik świadomy udziału w karuzelowym oszustwie podatkowym, poprzez nabycie towarów wiedząc o przestępczym charakterze transakcji, zostaje pozbawiony prawa do odliczenia podatku naliczonego. Brak dochowania należytej staranności wyklucza możliwość skorzystania z tego prawa, zgodnie z orzecznictwem TSUE.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w VAT za okres od stycznia do czerwca 2008 roku, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., było zasadne z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe właściwie związane z niewykonaniem zobowiązania podatkowego.

NSA oddala skargę kasacyjną P. sp. z o.o. wskazując, że nie istnieją podstawy prawne do zawieszenia obowiązku składania JPK_VAT, a jego ewentualne zawieszenie wymaga nowelizacji przepisów przez ustawodawcę.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną DIAS, utrzymując w mocy wyrok WSA uchylający decyzję o podatku VAT ze względu na brak dowodów na świadome uczestnictwo spółki w oszustwie podatkowym i naruszenie przepisów proceduralnych przez organ.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że uczestnictwo podatnika w karuzeli podatkowej, przy świadomości oszustwa, uzasadnia odmowę prawa do odliczenia VAT na podstawie art. 86 ustawy o VAT oraz prawa europejskiego.

Obowiązek podatkowy z tytułu wynajmu pojazdów powstaje w miesiącu użytkowania, niezależnie od wystawienia faktury, a skarżący nieprawidłowo zaniżył obrót i podatek w deklaracjach VAT-7K za II i III kwartał 2019 r. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Usługi świadczone przez podmioty zagraniczne na rzecz podatnika w postaci pośrednictwa i organizacji usług opieki, reklamy oraz marketingu, nie stanowią usługi kompleksowej opieki zdrowotnej i podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 23% bez uprawnienia do zwolnienia.

Dopuszczalne jest oparcie postępowania podatkowego na materiałach zgromadzonych w innych postępowaniach administracyjnych lub karnych, o ile spełniają one wymogi dowodowe określone w przepisach Ordynacji podatkowej, a brak bezpośredniego przeprowadzenia dowodów z udziałem strony nie narusza jej praw proceduralnych.