Postanowienie przedłużające termin zwrotu nadwyżki podatku VAT za październik 2019 r. musi być należycie uzasadnione, opierając się na konkretnych wątpliwościach względem tego okresu; organ nie może opóźniać zwrotu bez solidnego uzasadnienia.

Cudzoziemiec może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego bez prawomocnego skazania, jeśli wiarygodne źródła dostarczają wystarczających przesłanek do cofnięcia zezwolenia na pobyt stały, służącego ochronie interesu publicznego.

Przestrzegając wymogów formalnych skargi kasacyjnej, jej rozpoznanie ogranicza się do stwierdzonych braków formalnych oraz bezzasadnie podniesionych zarzutów. Doręczenie upomnienia oraz elementy tytułu wykonawczego uznano za prawidłowe, co uniemożliwia umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Decyzja o warunkach zabudowy dla już istniejących obiektów budowlanych może być utrzymana, o ile nie narusza ładu przestrzennego i mieści się w granicach przepisów planowania przestrzennego, przy czym posiadanie tytułu prawnego nie jest wymagane.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną, stwierdza, że przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT musi być należycie uzasadnione, a jego wstrzymanie powinno dotyczyć tylko części rzeczywiście spornej. Organ zaniechał wymaganego uwzględnienia faktów i okoliczności uzasadniających decyzję o dodatkowej weryfikacji.

Organ przedłużający termin zwrotu nadwyżki VAT powinien wykazać rzeczywiste i konieczne przesłanki do tej decyzji, a brak ich precyzyjnego uzasadnienia narusza prawo podatnika i skutkuje uchyleniem decyzji o przedłużeniu zwrotu jako całkowicie nieuzasadnionej.

Organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do ustalenia granic nieruchomości oraz sporządzenia wymaganej dokumentacji geodezyjnej w celu nakreślenia przesłanek nabycia własności z mocy prawa, niezależnie od inicjatywy strony w tym zakresie.

Specustawa terminalowa wyłącza obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dla inwestycji w zakresie terminalu LNG oraz inwestycji towarzyszących, zapewniając prawne ułatwienia w realizacji strategicznych inwestycji gazowych.

Odpowiedzialność przewoźnika za brak oznakowania pojazdu wykonującego przewóz odpadów nie może być wyłączona na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d., gdy zamknięcie tablicy "ODPADY" wynikało z normalnych warunków ruchu pojazdu.

Przy identyczności towarów, podobieństwo znaku zgłoszonego GERDIN MAX do wcześniejszych znaków VERDIN, zarówno wizualne, jak i fonetyczne, skutkuje ryzykiem konfuzji wprowadzającym konsumentów w błąd co do pochodzenia towarów.

Obowiązujące przepisy nie przewidują automatycznej odmowy wpisu na listę aplikantów adwokackich z uwagi na toczące się postępowanie karne. Organy winny dokonać całościowej oceny rękojmi kandydata na podstawie wszystkich okoliczności, a nie wyłącznie na podstawie złożonego oświadczenia.

Decyzja Starosty z dnia 2 listopada 2018 r. w przedmiocie rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz Sprinter, została wydana z rażącym naruszeniem art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a prawa o ruchu drogowym oraz § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności.

Decyzja o rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem § 14 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia jest nieważna, gdyż homologacja pojazdu po zmianach konstrukcyjnych musi być potwierdzona przez producenta lub jego przedstawiciela.

NSA orzekł, że nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za brak pełnego działania systemu monitoringu odpadów jest obowiązkowe (art. 194 ust. 3 ustawy o odpadach), a nie można uznać naruszenia za znikome (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.), co wyklucza odstąpienie od wymierzenia kary.

Mając na względzie zasady postępowania administracyjnego oraz obowiązki dowodowe stron, uchylenie decyzji przyznającej płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną z uwagi na nieuwzględnienie braku tytułu prawnego do gruntów publicznych było zgodne z prawem i zasadami proporcjonalności.

W przypadku braku wykazania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego przez sąd administracyjny niższej instancji, skarga kasacyjna oparta na tej podstawie nie może zostać uwzględniona.

Warunek zamówienia dotyczący niepodzielnego doświadczenia wykonawców w realizacji specyficznych robót budowlanych oraz wykluczenie sumowania doświadczeń w przypadku ofert konsorcjalnych nie narusza zasad uczciwej konkurencji ani proporcjonalności, gdyż zamawiający ma prawo ustanowić szczególne, obiektywnie uzasadnione wymogi, jeżeli są one związane z przedmiotem zamówienia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niektóre decyzje dotyczące zwrotu dotacji były niezgodne z obowiązującym prawem. Skarga kasacyjna została uznana za zasadną, a decyzje organów niższej instancji uchylone w części dotyczącej naruszenia zasady roczności i nieadekwatnego kwalifikowania wydatków w zakresie dotacji oświatowych.

Przedsiębiorca, który spełnia rzeczywiste warunki określone w art. 15gga ust. 1 ustawy Covid, ma prawo obalić domniemanie wynikające z wpisu do rejestru REGON dowodząc rzeczywistego stanu faktycznego, a organ administracyjny musi uwzględnić całość materiału dowodowego.

Zameldowanie na pobyt stały nie może być potwierdzone, gdy zgromadzone dowody wskazują, że dana nieruchomość nie spełnia warunków do uznania jej za centrum interesów życiowych strony zainteresowanej, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności.

Opłata podwyższona za wydobywanie kopaliny bez koncesji może być przypisana zleceniodawcy, jeśli prace nie są formalnie elementem procesu budowlanego. Cel czy motyw usunięcia kopaliny są bez znaczenia dla obowiązku koncesyjnego.

Wprowadzenie funkcji produkcyjnej w teren o charakterze rolniczo-mieszkaniowym, niezależnie od faktu istnienia budynku, narusza zasadę dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp i stanowi dysonans urbanistyczny, co uzasadnia odmowę ustalenia warunków zabudowy.

Oddalenie skargi kasacyjnej Gminy P. potwierdza prawo organu do żądania zwrotu dofinansowania przy stwierdzeniu naruszenia procedur projektowych oraz potwierdza niewystąpienie nadpłaty w kontekście wcześniej zrealizowanej korekty finansowej.

Skarga kasacyjna zostaje oddalona, umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z mocy art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. jest zgodne z prawem, gdy postępowanie to zostało wszczęte po upływie trzydziestu lat od daty ogłoszenia lub doręczenia orzeczenia.