Weryfikacja prawidłowości ustalenia warunków zabudowy musi uwzględniać poprawność oceny sąsiedztwa urbanistycznego, określanego zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., z uwzględnieniem wyników analizy i obowiązujących standardów dowodowych.

Organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy nie może ograniczać analizy do całych działek ewidencyjnych, lecz powinien oceniać zgodność projektu z przepisami szczególnymi, w tym ochrony gruntów rolnych, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną M.Z., uznając prawidłowość kontroli legalności decyzji administracyjnych dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając uchybień istotnych dla wyniku sprawy.

Przedsięwzięcia lokowane na obszarach Natura 2000 wymagają oceny potencjalnego oddziaływania, jeśli mogą znacząco wpłynąć na środowisko; zasada ostrożności uzasadnia nakładanie obowiązków oceny oddziaływania inwestycji nawet przy obecności zabudowy.

Decyzja Ministra Spraw Zagranicznych o odmowie udostępnienia informacji o środowisku, potwierdzona przez NSA, była zgodna z prawem, uzasadniona ochroną informacji niejawnych i brakiem wykazanego interesu publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nieusunięcie przez organy administracyjne wszystkich wątpliwości co do oceny dowodów i uzasadnienia decyzji, stanowiło naruszenie prawa procesowego uzasadniające uchylenie decyzji przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dokument "Texas Nonrepairable Vehicle Title" dostatecznie określa status pojazdu jako odpadu, co potwierdza prawidłowość odmowy uchylenia postanowienia GIOŚ przez sąd I instancji. Skarga kasacyjna nie dostarczyła istotnych nowych faktów czy dowodów, które mogłyby podważyć to rozstrzygnięcie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty procesowe i materialnoprawne podniesione w skardze kasacyjnej wymykały się spod kontroli sądu z uwagi na brak ich związku z przedmiotem rozpoznawanej sprawy, uzasadniając tym samym oddalenie skargi.

Wiata na opakowania, nie spełnia definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ jej przegrody, m.in. z siatki, nie stanowią trwałego i funkcjonalnego elementu wydzielającego obiekt z przestrzeni.

Nieprawidłowość w zakresie formalnego opisu źródła przychodu w tytule wykonawczym, przy zgodności kwoty zobowiązania z deklaracją podatkową, nie uzasadnia umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Interpretacja indywidualna dotycząca opodatkowania zbiorników jako obiektów budowlanych została podtrzymana, a skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak uzasadnienia wpływu zarzutów proceduralnych na wynik sprawy.

Za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji, zezwolenia czy zgłoszenia, wbrew przepisom u.g.h., podmiotowi urządzającemu przysługuje kara pieniężna zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., niezależnie od twierdzeń o logicznym charakterze gier.

Określenie wysokości zysku spółki, a co za tym idzie, także kwoty wypłacalnej komplementariuszowi tytułem udziału w zysku spółki jest możliwe po zakończeniu roku obrotowego tej spółki. Dopiero wówczas znana jest podstawa opodatkowania do obliczenia przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. Natomiast ze względu na brak możliwości określenia

Uchwała i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiają kontynuację postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy; decyzje o umorzeniu z powodu bezprzedmiotowości są właściwe.

Oddalenie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw; operat szacunkowy dla opłaty planistycznej jest zgodny z przepisami prawa materialnego i procesowego.

Decyzja Starosty Polickiego rażąco naruszała art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz m.p.z.p., powodując skutki niemożliwe do zaakceptowania, co uzasadniało jej stwierdzenie nieważności. Skarga kasacyjna była bezzasadna.

Sąd potwierdził, iż budowa kotłowni na działce A.K. stanowiła samowolę budowlaną niedopuszczalną do legalizacji, co uzasadniało nakaz jej rozbiórki. Wykonanie pomieszczenia kotłowni nie było objęte zatwierdzonym projektem budowlanym, naruszając prawo budowlane.

NSA oddala skargę kasacyjną w sprawie sygn. IV SA/Po 782/22, utrzymując w mocy postanowienia uchwały o planie zagospodarowania przestrzennego, uznając ich zgodność z prawem i konstytucyjnymi zasadami ochrony własności oraz stosowanie zasad proporcjonalności i ładu urbanistycznego.

NSA orzekł, iż prawidłowe określenie adresata decyzji nakazu rozbiórki wymaga uwzględnienia wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, gdy status inwestora pozostaje niejednoznaczny w toku postępowania, co skutkuje uchyleniem decyzji skierowanych jedynie do jednego z współwłaścicieli.

Uchwała Rady Miasta Krakowa w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych obszarów przyrodniczych została przyjęta zgodnie z przepisami, bez przekroczenia władztwa planistycznego, a skarga kasacyjna W.K. i J.K. nie jest usprawiedliwiona.

Gmina, realizując budowę drogi dojazdowej do oczyszczalni ścieków jako zadanie publicznoprawne, nie działa w charakterze podatnika VAT zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, co wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu tej inwestycji.

Prawo do jednorazowych odpisów amortyzacyjnych na podstawie art. 38k u.p.d.o.p. przysługuje również w przypadku wytworzenia środków trwałych w celu przeciwdziałania COVID-19, nie tylko przy ich nabyciu.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że w przypadku nieprzekazania żądanych informacji przez podmiot świadczący usługi medyczne, Rzecznik Praw Pacjenta jest uprawniony do nałożenia kary pieniężnej, zgodnie z art. 69 u.p.p., gdy żądane informacje dotyczą praktyk mogących naruszać zbiorowe prawa pacjentów.

Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając prawidłowość działań organów w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, uznał, że to wnioskodawca winien wykazać istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego, a organy administracyjne nie muszą szczegółowo przedstawiać oczekiwań w tym zakresie.