W świetle § 9 ust. 2a rozporządzenia ZFRON, wydatek musi być poniesiony bezpośrednio z rachunku ZFRON, aby kwalifikować jako pomoc de minimis; refundacja ze środków własnych nie spełnia tego wymogu.

Nie można uznać za budynek obiektów budowlanych, które nie są trwale wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Tym samym, wiaty wykonane z materiałów łatwo demontowalnych, takich jak siatki czy blacha, nie spełniają tej definicji, co zwalnia je z podatku od budynków.

Dla zmiany decyzji administracyjnej ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. wymagana jest zgoda wszystkich podmiotów posiadających status strony w oryginalnym postępowaniu, w tym okoliczności, gdy jednym z takich podmiotów jest reprezentant Skarbu Państwa, jak PGW Wody Polskie, działający jako właściciel śródlądowych wód płynących.

Warunki do korzystania z nowo wybudowanej infrastruktury technicznej powstają z chwilą uzyskania formalnego pozwolenia na użytkowanie, a nie z faktu wcześniejszego korzystania technicznego, co determinuje termin wszczęcia postępowania o ustalenie opłaty adiacenckiej.

Zameldowanie oraz rozliczanie podatku dochodowego w Poznaniu jako kryteria preferencyjnych opłat parkingowych są zgodne z ustawą i Konstytucją RP. Upoważnienie rady gminy do wybiórczego przyznawania ulg w opłatach parkingowych spełnia wymogi zasady równości.

Lokalizacja ogrodzenia niezgodnego z planem miejscowym stanowi podstawę do wydania nakazu jego rozbiórki zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nawet w przypadku zrealizowanego bez pozwolenia; rozbieżności wymiarów w decyzji nie mają wpływu na istotę rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że organy mają obowiązek stosować miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który wyraźnie zakazuje pewnych inwestycji, i taki zakaz nie może być obalony w trybie skargi na decyzje administracyjne, dopóki plan pozostaje w mocy jako akt prawa miejscowego.

Nabycie nieruchomości w drodze licytacji komorniczej, na której znajdują się odpady, wiąże się z uzyskaniem statusu posiadacza odpadów przez nabywcę, co skutkuje obowiązkiem ponoszenia opłat za nielegalne magazynowanie, jeśli brak jest wymaganej decyzji administracyjnej.

Oddalenie skargi kasacyjnej i utrzymanie decyzji nakazującej rozbiórkę budynku wzniesionego bez pozwolenia, którego legalność nie została wykazana, potwierdza skuteczność oceny sądowej z uwagi na ustalone fakty i ich zgodność z przepisami prawa budowlanego.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest zgodna z prawem, gdy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W razie sprzeczności lokalizacyjnej, organ jest zobowiązany odmówić wydania decyzji.

Zmiana lasu na użytek rolny, w sytuacji gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje wycofywanie funkcji rolniczych, jako taka jest sprzeczna z postanowieniami planu i uzasadnia odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zryczałtowany podatek dochodowy od przychodu z udziału w zyskach może być pobrany wyłącznie od faktycznie osiągniętego przychodu z udziału w zysku, a nie od zaliczki na poczet tego zysku, którego wysokość nie jest jeszcze znana w trakcie roku obrotowego.

Nabycie nieruchomości komorniczej obciążonej odpadami komunalnymi wiąże się z domniemaniem posiadania odpadów i obowiązkiem ich usunięcia. Bez wykazania faktycznego innego posiadacza, nabywca ponosi odpowiedzialność za niezgodne z przepisami magazynowanie odpadów, co uzasadnia nałożenie podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska.

Sąd Administracyjny orzeka, iż postępowanie o zwrot nieruchomości na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n. jest bezprzedmiotowe, gdy nieruchomość nie została wywłaszczona ustawą wywłaszczeniową. Skarga kasacyjna E.F. zostaje oddalona.

Nieudzielenie pozwolenia na budowę z uwagi na brak strefy ochronnej wymaga istnienia odpowiedniego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąsiedztwo terenu zamkniętego nie wyklucza realizacji inwestycji, o ile nie istnieją konkretne normy zakazujące jej realizacji.

Uchwała Rady Gminy B., wprowadzająca ograniczenia w planie zagospodarowania przestrzennego dotyczące ochrony środowiska, nie naruszała władztwa planistycznego gminy. Wprowadzone regulacje były legalne i nie przekraczały kompetencji rady, ani nie naruszały zasady proporcjonalności pomiędzy interesem publicznym a indywidualnym.

Z chwilą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie o ustalenie warunków zabudowy staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Zasady konstytucyjne nie stoją na przeszkodzie obowiązywaniu art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dla nadania statusu strony w postępowaniu wznowieniowym kluczowe jest wykazanie rzeczywistych ograniczeń w zabudowie terenu na skutek planowanej inwestycji, co potwierdzone musi być przepisami ustawy Prawo budowlane.

Do kategorii budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nie można kwalifikować obiektów oddzielonych jedynie siatką ogrodzeniową, która nie realizuje funkcji przegrody budowlanej wymaganej do uznania obiektu za wydzielony z przestrzeni.

W przypadku zgłoszenia prac mogących znacząco oddziaływać na środowisko, sprzeciw organu jest uzasadniony, gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie pokrywa się w pełni z zakresem zgłoszenia.

W sprawie o wymuszenie obowiązku przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej, możliwe jest wydanie decyzji nakładającej taki obowiązek, jeśli istnieją realne techniczne możliwości wykonania przyłączenia, niezależnie od wysokości związanych z tym kosztów dla właściciela nieruchomości.

W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, podatnik prowadzący działalność gospodarczą oraz statutową jest zobowiązany do stosowania zarówno prewspółczynnika zgodnie z art. 86 u.p.t.u., jak i ograniczenia do 50% określonego w art. 86a u.p.t.u.

Podmiot, który na etapie postępowania nadzwyczajnego nie wykaże istnienia interesu prawnego, nie jest uznawany za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 P.p.s.a., jeżeli brak owego interesu potwierdzają ustalenia faktyczne organów administracyjnych.

Świadczenie pielęgnacyjne nie może być odmówione z uwagi na istnienie innych osób alimentacyjnie zobowiązanych, a ocena związku przyczynowego nie może opierać się na braku wcześniejszej aktywności zawodowej. NSA uchylił zaskarżone wyroki, wskazując na konieczność uwzględnienia rzeczywistego zakresu opieki oraz zgodności z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych.