Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając ją za niezasadną, stwierdzając, iż organ administracji niewłaściwie ocenił stan faktyczny dotyczący posiadania przez skarżącego tytułu prawnego do lokalu, co wpłynęło na błędne zastosowanie zasad udzielania pomocy mieszkaniowej.

Negatywna ocena wniosku o dofinansowanie projektu, podtrzymana przez organy administracji oraz WSA, jest zgodna z prawem, gdyż postępowanie w zakresie wyboru projektów było przeprowadzone w sposób rzetelny i bezstronny.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem oddalona; brak rażącego naruszenia prawa UE w zakresie zastosowania podwyższonej stawki akcyzy z powodu nieprzedłożenia zestawień oświadczeń nabywców.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nieprawidłowe doręczenie decyzji podatkowej pełnomocnikowi strony, z pominięciem formy komunikacji elektronicznej zgodnie z Ordynacją podatkową, skutkuje uznaniem, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego, co uzasadnia odrzucenie skargi na wojewódzkim szczeblu sądowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie dopuściło się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania bez rażącego naruszenia prawa. Wymierzona kara grzywny, jako środek dyscyplinujący, była zasadna.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, mogą być opodatkowane według stawek właściwych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli istnieje faktyczny bądź potencjalny związek z taką działalnością, niezależnie od ich faktycznego wykorzystania.

Bezczynność organu administracji publicznej wobec wniosku dotyczącego rozliczenia nadgodzin, w sposób oczywisty i rażący naruszająca prawo, wymaga stwierdzenia tego faktu przez sąd administracyjny i właściwego rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej.

Uchwała zmieniająca sposób realizacji pomocy mieszkaniowej nie narusza interesu prawnego skarżącej, pozostając w zgodzie z prawem administracyjnym, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

Wykreślenie podmiotu z KRS skutkuje utratą zdolności sądowej i czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym, obligując sąd do jego umorzenia. (art. 128 § 1 pkt 1 i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.)

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, wskazując na niewystarczające i nieprawidłowo sformułowane podstawy kasacyjne, co uniemożliwiło sądowi merytoryczną kontrolę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Grunty po nieczynnych liniach kolejowych nie korzystają z podatkowego zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jeśli istnieje możliwość ich związania z prowadzoną działalnością gospodarczą, zaś materiał dowodowy musi być kompletny, aby ustalenie statusu linii kolejowej było prawidłowe.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeśli istnieje możliwość ich wykorzystania w tej działalności. Opodatkowanie nie jest uzależnione wyłącznie od posiadania tych gruntów przez przedsiębiorcę.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej mogą być opodatkowane jako związane z działalnością gospodarczą, nawet bez faktycznego użytkowania, jeśli są w posiadaniu przedsiębiorcy. Sam zamiar ich wykorzystania komercyjnego wystarcza do przypisania wyższych stawek podatkowych.

Brak wymaganych prawem oświadczeń nabywców oleju opałowego uniemożliwia zastosowanie obniżonej stawki akcyzy, niezależnie od faktycznego przeznaczenia paliwa. Zasada proporcjonalności wynikająca z prawa unijnego nie została naruszona przez orzeczenie nakładające podatek w pełnej stawce.

Demontaż części bramy wyjazdowej ulokowanej poza granicą działki skarżącej oraz montaż blokady uniemożliwiającej jej otwieranie na zewnątrz są zgodne z prawem budowlanym. Brak zgody właściciela sąsiadującej działki uzasadnia rozbiórkę części obiektu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak oświadczeń nabywców oraz nieprzedłożenie zestawień uniemożliwiają zastosowanie preferencyjnej stawki akcyzy dla oleju opałowego. Pomimo wyroku TSUE, wymogi formalne nie zostały spełnione, co uzasadniało wynikające z prawa konwencje podatkowe.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną organu podatkowego, potwierdzając, że sprzedaż działek przez osobę fizyczną nie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli działania właściciela nie wykraczały poza ramy zwykłego zarządu majątkiem osobistym.

Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza oddalenie skargi kasacyjnej M. M. w przedmiocie odmowy przyznania ulgi podatkowej. Wyrok wskazuje na konieczność precyzyjnego formułowania zarzutów kasacyjnych. Brak uchybień procesowych w decyzji pierwszoinstancyjnej.

Wydatki na części produkcyjno-administracyjne, o ile są związane z rozwojem działalności produkcyjnej, mogą być uznane za koszty kwalifikowane nowej inwestycji, zgodnie z definicją w art. 2 pkt 7 u.w.n.i. oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia.

Rozliczenie VAT w transakcji aportu nieruchomości między P. Spółka z o.o. a P. S.A. wymaga ponownego zbadania, czy istotnym celem było osiągnięcie nieuprawnionej korzyści podatkowej; organ odwoławczy nie może zastąpić sądu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego.

Dla uzyskania zwolnienia z opodatkowania dochodu z tytułu zbycia nieruchomości, nie jest konieczne zamieszkiwanie na stałe w nabytym lokalu, jeżeli wydatki spełniają warunki określone w art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f., wystarczy przeznaczenie ich na cele mieszkaniowe.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wobec braku wykazania niezbędnych przesłanek przez wnioskodawcę oraz prawidłowego procedowania przez organy, skarga kasacyjna na decyzję odmawiającą zwolnienia z kosztów rozgraniczenia zostaje oddalona.

Rozstrzyganie w trybie nadzoru administracyjnego wymaga respektowania granic żądania wniosku, a stwierdzenie nieważności decyzji może dotyczyć jedynie precyzyjnie określonej części. Wszczęcie postępowania z urzędu lub na wniosek obliguje organ do zbadania decyzji pod kątem wad prawnych w granicach określonych przez wnioskodawcę.

Decyzje organów administracyjnych dotyczące nałożenia obowiązku rozbiórki inwestycji budowlanej wykonanej bez odpowiednich pozwoleń nie mogą być uchylone w trybie nadzwyczajnym, gdy nie wykazano rażącego naruszenia prawa oraz braku zgody pozostałych współwłaścicieli na realizację obiektu.