Nieruchomości wyodrębnione jako lokale garażowe w budynkach mieszkalnych podlegają opodatkowaniu stawkami dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą; związanie z działalnością opiera się nie tylko na samym posiadaniu, ale także na możliwości użycia lokalu w działalności gospodarczej.

Skarga kasacyjna P.R. została oddalona, potwierdzając zasadność nałożenia sankcji podatkowych przez Naczelnika Małopolskiego UCS wobec nierzetelności ewidencji VAT-marża i nieudokumentowania transakcji gospodarczych zgodnie z art. 120 ustawy o VAT.

Dla uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego istotny jest rzeczywisty zakres i charakter opieki sprawowanej nad osobą niepełnosprawną, a istnienie innych osób zobowiązanych do alimentacji nie stanowi podstawy do odmowy przyznania świadczenia.

Funkcjonariusza Służby Kontrwywiadu Wojskowego zwalnia się w terminie do 6 miesięcy od zgłoszenia, a organ ma prawo ustalenia daty w ramach tego terminu, kierując się interesem służby. Data wskazana przez funkcjonariusza nie wiąże organu.

Normy art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, w zakresie stosowania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, powinny być interpretowane zgodnie z wyrokiem TK, a wobec ich wtórnej niekonstytucyjności, świadczenie winno uwzględniać wskaźnik 1/21 miesięcznego uposażenia.

Zarządzenie dotyczące ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych poprzez bezzasadność skargi kasacyjnej zostało utrzymane w mocy, uznając prawidłowość decyzji organu podatkowego. Skarga kasacyjna P. I. nie spełnia wymogów formalnych.

Przewóz osób samochodem osobowym realizowany przez przedsiębiorstwo mimo braku zgłoszenia zmian w licencji oraz niespełnienia kryterium konstrukcyjnego stanowi delikt administracyjny uzasadniający nałożenie kary pieniężnej (art. 92a u.t.d.). Stwierdzone naruszenia zostały prawidłowo subsumowane przez organy administracyjne, co znajduje odzwierciedlenie w utrzymaniu decyzji o nałożeniu kary w mocy przez

Wykonywanie przewozu okazjonalnego w ramach krajowego transportu drogowego wymaga spełnienia określonych warunków konstrukcyjnych i formalnych; ich naruszenie uzasadnia nałożenie kary pieniężnej na przedsiębiorcę.

Precedensowy problem art. 92a ust. 10 u.t.d., dotyczący nałożenia jednokrotnej kary, ma zastosowanie wyłącznie przy tożsamości naruszeń opisanych w załącznikach nr 3 i 4. Odmienność naruszeń wyklucza zastosowanie tej normy.

Dla uznania za przewóz taksówkowy, pojazd musi być zgłoszony do właściwej licencji i spełniać kryteria dla taksówek. Niezgłoszenie pojazdu i brak wymaganych dokumentów stanowi odrębne naruszenia, podlegające karze. Przewóz pasażera, nie zgłaszającego się do posiadanej licencji, kwalifikuje się jako okazjonalny.

Oddalenie skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie ostateczności stosowania przepisów rozporządzeń wykonawczych wobec ustawowych ramach unijnej pomocy finansowej.

Na operatorach gospodarczych ciąży odpowiedzialność za przewożenie pasażerów zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym wymaganiami licencyjnymi dotyczącymi pojazdów i dokumentacji. Brak formalnego związku kierowcy z przewoźnikiem nie wyklucza odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie przepisów prawa o transporcie drogowym.

Brak uzasadnienia czynności administracyjnej w postępowaniu konkursowym na realizację zadania publicznego uzasadnia jej uchylenie z uwagi na istotne naruszenie zasady praworządności, w tym obowiązku uzasadnienia decyzji administracyjnych.

Decyzja o zobowiązaniu do zwrotu dofinansowania unijnego została podtrzymana, gdyż zmiany umowy miały charakter istotny, naruszając zasady konkurencyjności. Zarzuty proceduralne sądów nie znalazły potwierdzenia. Skarga kasacyjna jest oddalona.

NSA potwierdził, iż wszczęcie postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony fizycznej uzasadnia jego wykreślenie z listy kwalifikowanych pracowników na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

NSA uchyla wyrok WSA i oddala skargę na decyzję GITD, potwierdzając, że organy prawidłowo ustaliły fakty przewozu i nałożyły karę administracyjną zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym. Protokół kontroli stanowił kluczowy dowód administracyjny.

Na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia ustawy o transporcie drogowym była zgodna z prawem, a postępowanie organów administracyjnych przebiegło zgodnie z wymaganymi standardami.

Osoba domagająca się stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej musi wykazać tytuł prawnorzeczowy do objętych decyzją nieruchomości na dzień jej wydania, aby być uznanym za stronę w postępowaniu w przedmiocie weryfikacji decyzji.

Decyzja o naliczeniu opłat za zarząd może stanowić samoistny dowód istnienia prawa zarządu w postępowaniu uwłaszczeniowym, co uzasadnia stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego z mocy prawa, jeżeli spełnia wymagania określone w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r.

Rażące naruszenie prawa w kontekście stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wymaga bezsprzecznej kwalifikowanej wady prawnej, co nie jest spełnione w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów prawa.

Podstawą opodatkowania samochodów osobowych przedseryjnych jest średnia wartość rynkowa pojazdów podobnych na rynku krajowym, pomniejszona o VAT i akcyzę, mimo nieistnienia identycznych pojazdów na rynku, co jest zgodne z art. 104 ust. 7 i 11 u.p.a.

Kwota dotacji pobrana przez organ prowadzący przedszkole w wysokości wyższej niż przewidziana jest nienależna i podlega zwrotowi na podstawie art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, niezależnie od błędów organu dotującego przy ustalaniu tej kwoty.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż art. 92a ust. 10 u.t.d. znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku tożsamości znamion naruszeń z załączników 3 i 4 ustawy, wykluczając jednoczesne nałożenie dwu kar za różne zachowania.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu niewykazania interesu prawnego dla wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., potwierdzając zasadność odmowy organów administracji.