Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zgodnie z art. 81 Ordynacji podatkowej, podatnik ma prawo do skorygowania deklaracji VAT, jeżeli prawo nie stanowi inaczej, co obejmuje deklaracje dotyczące importu towarów zgodnie z art. 33a ust. 1 ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym w okresie 1 lipca 2020 r. – 6 września 2021 r., podatnik miał prawo do korekty deklaracji VAT w zakresie nieujętego w niej podatku importowego na podstawie ogólnych przepisów Ordynacji podatkowej.

Art. 33a ust. 1 u.p.t.u. nie wyklucza możliwości korekty deklaracji podatkowej, w której nie rozliczono w pełni podatku z tytułu importu towarów, co wynika z uregulowań art. 81 § 1 o.p. umożliwiających korektę deklaracji, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 października 2025 r. (sygn. II GZ 608/24) oddalił skargę Prezydium NRA o wznowienie postępowania. Samo powołanie sędziego przez KRS, ukształtowaną w 2017 r., nie stanowi podstawy do wznowienia, bez wskazania dodatkowych okoliczności podważających jego niezawisłość.

Skarga kasacyjna M.G. w sprawie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych została oddalona z powodu niewykazania naruszenia art. 22 § 2a O.p., stanowiącego podstawę decyzji. Zarzuty dotyczące konstytucyjności oraz prawa unijnego były niezasadne dla przedmiotu sprawy.

NSA uchyla wyrok WSA i decyzję Ministra Kultury w przedmiocie odmowy skreślenia lokomotywowni wachlarzowej z rejestru zabytków, z uwagi na niewyczerpanie materiału dowodowego. Organ powinien uwzględnić Ekspertyzę techniczną oraz uzupełnić postępowanie o dodatkowe opinie specjalistyczne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że decyzja Wojewody zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego, a ewentualne proceduralne niedociągnięcia nie miały wpływu na jej zasadność.

Postępowanie w sprawach naruszeń Prawa budowlanego wszczyna się z urzędu. Organy nadzoru budowlanego muszą przeanalizować zgodność inwestycji z projektem, zwłaszcza pod kątem ich wpływu na sąsiednie nieruchomości, co uzasadniał NSA, oddalając skargę kasacyjną.

Uchylenie wyroku WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, nakaz wyjaśnienia stanu faktycznego celem ustalenia źródła nieprawidłowości w stanie technicznym odwodnienia drogi jako podstawy zastosowania odpowiednich przepisów Prawa budowlanego.

NSA stwierdził, że decyzja Wojewody Dolnośląskiego zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę jest prawidłowa, zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów postępowania administracyjnego.

Wykonywanie robót budowlanych sprzecznych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podlega sprzeciwowi administracyjnemu, a zakazy planistyczne ochrony konserwatorskiej są legalne i nie łamią przepisów o wspieraniu usług telekomunikacyjnych.

Skarżąca posiada prawo do wykazania interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej, co zobowiązuje organ nadzoru do uwzględnienia wpisów wieczystoksięgowych i orzeczeń sądowych. wcześniejsze umorzenie było przedwczesne.

Sąd kasacyjny oddala skargę kasacyjną; wnioskodawca wyłączenia gruntów rolnych musi wykazać interes prawny. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza przesłanek nieważności decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Sąd potwierdza, że urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji skutkuje administracyjną karą pieniężną w wysokości określonej przepisami ustawy o grach hazardowych. Skarżący, angażując się w ten proceder bez wymaganych zezwoleń, podlega odpowiedzialności bez możliwości miarkowania kary.

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r., sygn. C-189/18, nie stanowił przesłanki wznowienia postępowania w sprawie podatkowej, gdyż nie wpłynął na treść decyzji ostatecznej. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Nieruchomość nie objęta prawem zarządu ani użytkowania w dacie komunalizacji 27 maja 1990 r. podlega z mocy prawa komunalizacji jako mienie ogólnonarodowe. Brak dokumentu potwierdzającego prawo zarządu wyklucza sytuację, w której spółka skutecznie przeciwstawiłaby się komunalizacji.

Zgodnie z art. 184 w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w sprawie dodatku węglowego.

Faktury wystawione przez podmioty nie prowadzące faktycznej działalności gospodarczej, przedstawiające transakcje nierzetelne, nie dają podatnikowi prawa do odliczenia podatku VAT, nawet jeśli formalnie był on zarejestrowany podatkowo.

Opłata za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego we własność nie stanowi świadczenia okresowego, a potrącenie wobec gminy jest nieskuteczne. Procedury egzekucyjne administracyjne winny być wnikliwe w kontekście działalności gospodarczej gminy.

Uchwała Rady Gminy Chełmiec z 3 czerwca 2016 r. w przedmiocie konsultacji społecznych stanowi akt prawa miejscowego, podlegający obowiązkowi ogłoszenia, pomimo jednorazowego charakteru stosowanych norm. Niepublikacja uchwały stanowi podstawę dla jej nieważności.

Uprawnione jest rozwiązanie stosunku służbowego funkcjonariusza Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z powodu ważnego interesu służby, gdy zachowanie funkcjonariusza narusza zasady etyki zawodowej, nawet w braku zakończenia wszczętych postępowań karnych.

Organ Policji jest obowiązany zwolnić funkcjonariusza na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji w przypadku prawomocnego orzeczenia o jego wydaleniu, niezależnie od wcześniejszego wniosku funkcjonariusza o odejście ze służby.

Brak podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia wymagalności obowiązku egzekucji z przyczyn procesowych, gdyż prawidłowo doręczone postanowienie o rygorze skutkuje dopuszczalnością egzekucji.

Faktury VAT wystawione przez podmioty, które nie faktycznie nie realizowały usług, nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu, nawet gdy podatnik działał w dobrej wierze i zachowując należytą staranność.