Przepis art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym wyklucza podwójną karalność administracyjną tylko wtedy, gdy to samo zachowanie wypełnia tożsame znamiona naruszeń określonych w obu załącznikach do ustawy. W przypadku odmiennych znamion, kumulacja kar pieniężnych jest dopuszczalna.

Uchylenie wyroku sądu odwoławczego w części dotyczącej braku wniosku o ściganie od uprawnionych pokrzywdzonych czyniło wyrok wadliwym, co wymagało ponownego rozpoznania wybranych zarzutów przez sąd odwoławczy. Pozostałe aspekty kasacji oddalono jako bezzasadne.

Skład Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie był nienależycie obsadzony, co spowodowało uchylenie zapadłego wyroku z powodu naruszenia standardów niezależności i niezawisłości sędziowskiej. Sprawę zwrócono do ponownego rozpoznania przez sąd odwoławczy.

NSA uchylił wyrok WSA i decyzje Ministra z powodu istotnych braków dowodowych dotyczących legitymacji skarżących. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, co podkreśla istotę dochodzenia do prawdy obiektywnej w postępowaniu administracyjnym.

Działania jednostki samorządu terytorialnego w zakresie realizacji projektów infrastrukturalnych, które mają charakter zadań własnych i służą inter alia celom publicznym, nie mogą być w pełni uznane za działalność gospodarczą opodatkowaną VAT, co skutkuje ograniczeniem lub wyłączeniem prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając brak zasadności skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o., potwierdził prawidłowość ustaleń organów podatkowych oraz Sądu I instancji w zakresie nierzetelności wystawionych faktur przez skarżącą spółkę, skutkując tym samym utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku oraz decyzji podatkowej.

Podwykonawcy wykonawców kontraktowych USA, działający na podstawie umów z siłami zbrojnymi USA, nie kwalifikują się do zwrotu VAT na postawie EDCA. Status wykonawcy kontraktowego USA nie obejmuje tych podmiotów.

Decyzja administracyjna ostateczna na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa może być uchylona lub zmieniona tylko gdy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, czego brak niweczy możliwość zmiany lub uchylenia decyzji (art. 154 k.p.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że na skutek braku dowodów doręczenia decyzji wywłaszczeniowej z 1961 r., uzasadnione było przyjęcie jej wejścia w obieg prawny. Uwzględniając 30-letni termin przedawnienia, decyzja Ministra Rozwoju o umorzeniu postępowania była prawidłowa.

Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2018 r. ulega przedawnieniu w terminie 5 lat, liczonym od dnia następującego po uprawomocnieniu się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, tj. od 21 maja 2019 r. NSA stwierdził, że zaskarżona decyzja organu podatkowego została doręczona przed upływem tego terminu.

W przypadku sporu dotyczącego kwalifikacji statku jako środka transportu morskiego w komunikacji międzynarodowej, konieczne jest pełne wyjaśnienie okoliczności faktycznych oraz wnikliwa analiza dowodów przez organy podatkowe. W przypadku niewystarczających wyjaśnień decyzja winna zostać uchylona.

Skarga kasacyjna została oddalona, ponieważ brak było dowodów na wykorzystywanie statku w transporcie międzynarodowym według obowiązujących definicji, co uniemożliwiało ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż przepis art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g., w połączeniu z innymi regulacjami, uprawniał Radę Gminy do nadawania nazw ulicom wewnętrznym, o ile miały charakter ogólnodostępny. Orzeczenie uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, podkreślając błędną interpretację przepisów przez WSA.

Wyznaczenie przez gminę miejsca handlu zlokalizowanego w pasie drogowym, bez umocowania do rozporządzania tym terenem, narusza przepisy ustawy o drogach publicznych, wymaga bowiem decyzji zarządcy drogi i nie realizuje celu ułatwień w handlu przewidzianych ustawą z dnia 29 października 2021 r.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie została oddalona, bowiem nie wykazano naruszenia kluczowego dla sprawy art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej, a podniesione zarzuty były niezasadne.

Organ interpretacyjny ma podstawy do pozostawienia wniosku o interpretację indywidualną bez rozpatrzenia, gdy wniosek nie spełnia wymogów zawartych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, m.in. wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, co uniemożliwia ocenę prawidłowości stanowiska wnioskodawcy.

Decyzja organu nadzoru budowlanego dotycząca odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu grzywny była zgodna z prawem, a kwalifikacja obiektu jako budynku uzasadniona, tym samym brak było podstaw do uchylenia wcześniejszego postanowienia.

NSA uchylił zaskarżony wyrok i zobowiązał WSA do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem właściwej klasyfikacji towaru w CN i zasadności dotyczących stawki VAT, kierując się poszanowaniem zasady neutralności podatkowej oraz wymogiem precyzyjnego uzasadnienia prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, analizując przesłanki materialnoprawne i dowodowe, potwierdził, że na terenach wywłaszczonych, przeznaczonych pod budowę osiedla mieszkaniowego, został zrealizowany cel wywłaszczenia, co uzasadnia odmowę ich zwrotu byłym właścicielom.

NSA uchyla wyrok WSA i decyzję inspektora nadzoru budowlanego, uznając za niezasadne traktowanie tarasu jako części rozbudowy. Sporna konstrukcja powinna być oceniana oddzielnie jako element starego budynku.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną Zarządu Powiatu Żagańskiego, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności odmowy udzielenia dotacji, wskazując na naruszenie zasady związania oceną prawną sądu oraz brak pełnego uzasadnienia decyzji.

W sytuacji niejasności normy prawnej, obowiązuje zasada interpretacji na korzyść strony (art. 7a § 1 k.p.a.), co wyklucza odmowę udzielenia pozwolenia na budowę bazującą wyłącznie na niejednoznacznym przepisie planu miejscowego oraz potwierdza zgodność zmiany użytkowania budynku z przeznaczeniem planu.

Rezygnacja z prowadzenia gospodarstwa rolnego musi mieć bezpośredni związek z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną, aby wywołać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dla rolnika.

Decyzja Naczelnika z 1977 r. o przejęciu nieruchomości w trybie ustawy z 1974 r. nie stanowi wywłaszczenia w rozumieniu ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zwrot nieruchomości przysługuje wyłącznie, gdy przejęcie miało charakter wywłaszczeniowy i mieści się w zamkniętym katalogu art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami.