Odmowa przyznania zasiłku celowego była prawidłowa z uwagi na brak współpracy skarżącej przy wywiadzie środowiskowym, co jest niezbędnym elementem postępowania w sprawach pomocy społecznej.

Grzywna w celu przymuszenia może być nałożona jako środek mniej uciążliwy administracyjnego przymusu, pełniąc funkcję dyscyplinującą, niezależnie od sytuacji finansowej zobowiązanego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Dyrektora KIS z 25 sierpnia 2023 r., zobowiązując organ do uwzględnienia wszystkich relewantnych dowodów oraz do dopuszczenia dowodu z opinii niezależnego eksperta, celem prawidłowej klasyfikacji wyrobu jako smaru plastycznego lub nie.

Woda pobierana przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w ramach zadań gminy, stanowi podmiot korzystający z obniżonych stawek opłat zmiennych, przy czym kluczowym jest cel poboru, a nie odbiorca końcowy. Organ winien uwzględniać różne cele poboru wody przy ustalaniu wysokości opłat.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając w granicach skargi kasacyjnej, oddala skargę, uznając, że decyzje administracyjne nie podlegają merytorycznej modyfikacji w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Wyjaśnienie niejasności nie może prowadzić do zmiany decyzji.

Gminny program profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, będący aktem wewnętrznego charakteru, nie wymaga waloru aktu prawa miejscowego, a proceduralne wady w jego przyjęciu, o ile nie wpływają na jego merytoryczną zgodność z prawem, nie skutkują jego nieważnością.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że decyzje organów podatkowych, skierowane do niewłaściwego podmiotu (syndyka), są nieważne. Syndyk nie zastępuje podatnika w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności za długi podatkowe powstałe przed ogłoszeniem upadłości byłego wspólnika spółki cywilnej.

Gry hazardowe urządzone na automatach, które zawierają element losowości, podlegają rygorom ustawy o grach hazardowych, co nakłada obowiązek uzyskania koncesji. Skarga kasacyjna na niekorzyść organów administracji publicznej od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za brak koncesji jest niezasadna, gdyż urządzenia wykorzystywane do gier posiadały cechy losowości.

Czynności analityczne i uzgodnieniowe, będące związane z nadzorowaniem sanitarnym inwestycji, mieszczą się w obrębie "innych czynności" przewidzianych w art. 36 ust. 1 u.p.i.s., za które można pobierać opłatę. Ustalenie opłaty nie wymaga dowodzenia wyjątkowości tych działań.

Pisma informacyjne wydane przez organy administracji publicznej, które nie noszą znamion decyzji administracyjnej ani zaskarżalnych postanowień, nie mogą być przedmiotem postępowania o stwierdzenie ich nieważności. Odmowa wszczęcia takiego postępowania jest prawnie dopuszczalna.

Znak towarowy "COVI-SEPT" ma charakter opisowy i nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, co uniemożliwia udzielenie prawa ochronnego. Monopolizacja tego oznaczenia ograniczałaby swobodę działania innych podmiotów na rynku.

W przypadku składowania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym, domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem tych odpadów. Obalenie domniemania wymaga wykazania, że odpady należą do innego podmiotu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że oddala skargę kasacyjną uznając, iż decyzja o warunkach zabudowy nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ Zarządu Dzielnicy Wawer był właściwy do jej wydania.

Rozdrabnianie odpadów wielkogabarytowych, jako proces przetwarzania, uzasadnia zmianę klasyfikacji odpadów w katalogu odpadów zgodnie z art. 4 ustawy o odpadach. Proces ten wymaga właściwego zezwolenia, a brak jego uzyskania może skutkować potwierdzeniem słuszności zarządzeń pokontrolnych.

Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym cechowało się nieważnością z uwagi na pozbawienie stron prawa do obrony przez brak możliwości ich udziału, co wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez sąd I instancji.

NSA uznał za zasadną decyzję nadzoru budowlanego nakładającą na skarżącego obowiązki zlikwidowania nieszczelności oraz zakazu użytkowania pieca, potwierdzając zgodność działań organów z art. 66 ust. 1 P.b. i brak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Na gruncie sprawy dotyczącej opłaty stałej za usługę wodną, Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje, że art. 271 ust. 5a Prawo wodne ma zastosowanie do pozwoleń wydanych po 23 listopada 2019 r., a opłaty powinny być adekwatne do możliwości faktycznego korzystania z udogodnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego.

Zgodnie z art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a., niedopuszczalność zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym stwierdza się, gdy zarzut był już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. Obowiązkiem organów jest zapobieganie powielaniu rozpatrywanych kwestii w różnych postępowaniach administracyjnych, celem ochrony spójności proceduralnej.

Brak uzupełnienia pełnomocnictwa przez profesjonalnego pełnomocnika, polegający na niewskazaniu adresu do doręczeń elektronicznych w rozumieniu art. 138c § 1 O.p., uzasadnia pominięcie pełnomocnika w postępowaniu podatkowym.

Umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego stanu technicznego garażu na podstawie art. 105 k.p.a. jest nieuzasadnione w przypadku braku pełnego wyjaśnienia kwestii materialnoprawnych i zbadania wad technicznych obiektu, co może stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

Lokalizacja zjazdów publicznych z drogi klasy GP dopuszczalna jest wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych, z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu. Decyzje administracyjne respektujące tę zasadę nie zostają uchylone na etapie kasacyjnym przy braku istotnego naruszenia prawa.

Działalność konsultingowa prowadzona w Polsce przez zdalnych pracowników spółki niemieckiej nie ustanawia zakładu na terytorium Polski, gdyż nie spełnia przesłanek stałej placówki zgodnie z art. 4a pkt 11 u.p.d.o.p. oraz art. 5 UPO; czynności są pomocnicze i nie prowadzą do opodatkowania.

Zgłoszenie zawieszenia działalności gospodarczej przez jednego wspólnika spółki cywilnej nie jest skuteczne, jeśli pozostali wspólnicy nie dokonali tego aktu prawnego, co oznacza utrzymanie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego dla zgłaszającego wspólnika.

Podatnik nie jest uprawniony do odliczenia podatku VAT w sytuacji, gdy faktura nie dokumentuje rzeczywistej transakcji gospodarczej, a sam podatnik nie dochował należytej staranności, nie weryfikując kontrahentów oraz okoliczności zakupu.