Gry na automatach, zawierające element losowości, nawet w przypadku występowania dodatkowych elementów zręczności, podlegają regulacji Ustawy o grach hazardowych jako gry losowe. W takim przypadku za ich urządzanie bez koncesji lub zezwolenia można nałożyć karę pieniężną. Dowód z eksperymentu może służyć ustaleniu losowego charakteru gry.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w sytuacji, gdy nieruchomość wynajmowana przez skarżącą była majątkiem osobistym jej małżonka, zastrzeżenia co do właściwego wykorzystania dotacji oświatowej na czynsz są nieuzasadnione. Organy muszą rzetelnie przeanalizować faktyczny użytek nieruchomości i możliwe przysporzenia w majątku skarżącej.

Uchylenie decyzji Prezesa NFZ wskutek naruszenia zasad postępowania administracyjnego; konieczność ponownego wyjaśnienia daty zaprzestania działalności oraz weryfikacji formy prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obowiązku ubezpieczeniowego skarżącego.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczącego nakazu usunięcia odpadów została oddalona jako niezasadna. NSA stwierdził, że brak było podstaw prawnych do uwzględnienia skargi z uwagi na brak wykazania błędów interpretacyjnych lub proceduralnych przez sąd pierwszej instancji.

Odmowa przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania zainteresowanego, nieuzasadniona obiektywnymi przeszkodami związanymi z przeciwdziałaniem COVID-19, może prowadzić do odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej.

Adwokaci, jako osoby wykonujące zawód zaufania publicznego, są zobowiązani do udostępniania informacji publicznej. Bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w udostępnieniu takich danych nie może być usprawiedliwiona brakiem interesu prawnego wnioskodawcy. Wyrok NSA potwierdza obowiązek udostępnienia informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż informacje dotyczące aktywności zawodowej adwokata, z wyłączeniem danych osobistych, stanowią informację publiczną, a bezczynność organu nie była rażąca, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Zaniechanie orzeczenia obligatoryjnej nawiązki w przypadku skazania za umyślne przestępstwo przeciwko środowisku stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, które uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem osiągnięcia zgodności z art. 47 § 2 k.k.

Niesłuszne tymczasowe aresztowanie winno być adekwatnie zrekompensowane, uwzględniając całość realnych szkód materialnych i niematerialnych w kontekście kondycji zdrowotnej i potencjału zarobkowego poszkodowanego.

Orzeczenie z dnia 6 sierpnia 1951 r., wydane przez Prezydium Rady Narodowej, było obarczone rażącą wadą prawa, przez co jego nieważność winna zostać stwierdzona, chyba że wywoła nieodwracalne skutki prawne. NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do dalszego rozpoznania.

Wyrok NSA podtrzymuje, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia zbierania i przerobu złomu prawidłowo nie wymagała oceny oddziaływania na środowisko, a zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał brak interesu prawnego skarżącego w sprawie o anulowanie zameldowania i podtrzymał odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego z powodu braku wykazania tytułu prawnego do spornego lokalu.

Cel wywłaszczenia nieruchomości, jako część inwestycji budowy zbiornika wodnego, nie został zrealizowany w stosunku do działek oznaczenia nr [1] i nr [2]. Działki nie znajdują się w czaszy zbiornika, a tym samym podlegają zwrotowi na rzecz spadkobierców, zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Kara pieniężna za wykonywanie przewozu bez wymaganych badań lekarskich i psychologicznych jest zasadna. Nie ma podstaw do uznania tożsamości czynów podlegających różnym regulacjom załączników ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził prawidłowość postępowania organów celnych i sądów administracyjnych w sprawie unieważnienia zgłoszenia celnego, podtrzymując stanowisko o niewłaściwym zakończeniu procedury wywozu towarów i oddalając skargę kasacyjną spółki.

Uchwała nr LIV/365/24 Rady Miejskiej w Kobylinie nie stanowi aktu prawa miejscowego, gdyż nie zawiera norm generalnych i abstrakcyjnych, a jej regulacje dotyczą wykonania budżetu jednostki samorządu, nie podlegając publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając za prawidłowe uchylenie przez WSA decyzji SKO, jako że nie wykazano naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego przez sąd pierwszej instancji oraz organ podatkowy.

Zgoda stron do zmiany decyzji administracyjnej w trybie art. 155 k.p.a. musi być wyrażona w sposób wyraźny przez wszystkie strony pierwotnego postępowania. Brak tej zgody stanowi rażące naruszenie prawa.

Ustalając nieważność uchwały w zakresie 1R/PG i 2R/PG, sąd stwierdził, że zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele inne niż rolnicze wymaga zgody ministra. Brak takiej zgody stanowi istotne naruszenie prawa, uzasadniające unieważnienie uchwały.

Decyzja administracyjna stwierdzająca nieważność decyzji z 2000 roku została wadliwie uzasadniona; pomimo wejścia w życie nowych przepisów regulujących prekluzję czasową, organ nadzorczy zaniechał rzetelnej oceny przesłanek nieważności.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony w granicach władztwa planistycznego gminy, może zawierać legalne definicje pojęć, o ile zgodne są one z obowiązującym prawem w chwili jego uchwalania oraz nie naruszają zasad tworzenia przepisów prawnych.

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostaje uchylony w zakresie stwierdzenia bezczynności Wojewody, z uwagi na niewyznaczenie terminu rozpoznania przez NSA warunkującego ocenę przewlekłości lub bezczynności w orzekanej sprawie.

Cofnięcie pozwolenia zintegrowanego bez odszkodowania następuje przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 195 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. zgodnie z uznaniem organu, przy czym błędy proceduralne nie zawsze wpływają na zasadność cofnięcia.