Ustalenie opłaty planistycznej na podstawie prawidłowo sporządzonego operatu szacunkowego jest uzasadnione, jeśli wykazuje on wzrost wartości nieruchomości wynikający z uchwalenia planu. Brak formalnych podstaw do jego kwestionowania nie uzasadnia uchylenia decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej nie wyklucza uchylenia ostatecznej decyzji podatkowej jako bezprzedmiotowej, mimo upływu terminu przedawnienia, jeśli zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania wskazujące na błędnie nałożony obowiązek podatkowy.

Postępowanie administracyjne dotyczące przyznania własności nieruchomości licytantom po jego wykreśleniu z masy upadłości nie narusza przepisów prawa upadłościowego, a brak udziału syndyka nie stanowi przesłanki nieważności postępowania.

Decyzja o rejestracji pojazdu pochodzącego spoza UE bez wymaganej homologacji narusza art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., a takie naruszenie jest oczywiste i rażące, co uzasadnia uchylenie tej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż brak dokumentów homologacyjnych przy rejestracji pojazdu rolniczego stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające uchylenie decyzji rejestracyjnej. Sąd podkreślił konieczność zgodności decyzji administracyjnych zarówno z prawem krajowym, jak i unijnym.

Skarga kasacyjna K.W. Sp. z o.o. Sp.k. dotycząca rażącego naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. w procesie rejestracji pojazdu została oddalona przez NSA, jako że naruszenie było oczywiste, lecz nie rażące.

NSA oddalił skargę kasacyjną D.S., uznając brak wpływu orzeczenia TSUE w sprawie C-189/18 na decyzję ostateczną dotyczącą podatku VAT. Wyrok TSUE nie dotyczył polskiej regulacji, a tym samym nie wpływał na zasadność wznowienia postępowania.

NSA orzekł, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o uznaniu za obywatela polskiego, bez uprzedniego uchylenia decyzji o Karcie Polaka i pozwoleniu na pobyt stały, jest niedopuszczalne.

Zaskarżona czynność Burmistrza Miasta Zakopane w zakresie włączenia budynku [...] do gminnej ewidencji zabytków dokonana została bez należytego uzasadnienia zabytkowego charakteru budynku oraz z naruszeniem zasad czynnego udziału właściciela nieruchomości w postępowaniu administracyjnym.

Decyzja o włączeniu nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków stwarza istotne konsekwencje dla prawa własności właściciela i wymaga zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu, co determinuje zgodność z prawem tego typu działań organów administracyjnych.

Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt nieznana: Skarga kasacyjna wniesiona przez D.S. została oddalona jako niezasadna, uznając, iż orzeczenie TSUE w sprawie C-189/18 nie miało wpływu na treść decyzji ostatecznej dotyczącej rozliczenia podatku VAT, a zarzut niewłaściwego składu orzekającego pierwszej instancji nie znalazł potwierdzenia.

Wznowienie postępowania podatkowego na podstawie orzeczenia TSUE możliwe jest tylko wówczas, gdy to orzeczenie wpływa na treść decyzji ostatecznej w sposób istotny, co w analizowanym przypadku nie miało miejsca.

Czynność włączenia obiektu do Gminnej Ewidencji Zabytków, przeprowadzona z naruszeniem konstytucyjnych zasad ochrony praw własności, nawet przed wydaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego (sygn. P 12/18), jest wadliwa i jej skuteczność prawna była prawidłowo zakwestionowana.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości nabytej ponad 30 lat przed odpłatnym zbyciem podlegają kwalifikacji jako zarząd majątkiem osobistym, a nie działalność gospodarcza, gdy działania te nie mają charakteru zorganizowanego i ciągłego. Skarga kasacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej została oddalona.

Decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż kolejne trzy miesiące, a organ podatkowy uprawdopodobni niewykonanie decyzji, które skutkuje prawdopodobieństwem jej niewykonania przez podatnika.

Skarżące nie mają interesu prawnego w kwestionowaniu ważności decyzji komunalizacyjnej dotyczącej nieruchomości, gdyż nie legitymują się tytułem prawnym do tej nieruchomości na dzień wydania decyzji. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

W przypadku koincydencji przesłanek zatrzymania prawa jazdy w art. 102 ust. 1 u.k.p., organ jest zobowiązany do prowadzenia jednego postępowania i wydania jednej decyzji administracyjnej, zawierającej wszystkie zbiegające się przesłanki.

Skarga kasacyjna wniesiona przez N.A. od wyroku WSA została oddalona, gdyż sąd uznał brak podstaw do jej uwzględnienia. Formalne uchybienia w regulacji nie unieważniają wcześniejszych aktów wykonania obowiązku szczepień ochronnych, które są zgodne z materialnym prawem ustawowym.

W świetle prawa obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów krajowych i egzekwowany jest na drodze administracyjnej. Nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest legalnym środkiem realizacji tego obowiązku.

Uchwała Rady Gminy Mogilany dotycząca zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych została unieważniona z powodu braku uzasadnienia. Naruszenie zasad techniki legislacyjnej czyniło ją niezgodną z prawem.

Ustalenie maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przez Radę Gminy bez obowiązkowego uzasadnienia, narusza zasady techniki prawodawczej oraz przepisy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, co skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za konieczne doręczenie zarządzenia zabezpieczenia pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu podatkowym. Pominięcie pełnomocnika skutkuje nieważnością czynności doręczenia, co uniemożliwia przekształcenie zabezpieczenia w egzekucję administracyjną. Postanowienia i wyroki powinny respektować te wymogi proceduralne.

W przypadku, gdy decyzja ostateczna została wydana bez podstawy prawnej i była bezprzedmiotowa już w chwili wydania, Sąd powinien uchylić taką decyzję, niezależnie od upływu terminu przedawnienia, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p.

Samowolna rozbudowa budynku mieszkalnego, wykonana bez stosownego pozwolenia na budowę, nie może być legalizowana na podstawie ustawy covidowej, jeżeli brak dowodu na związek z przeciwdziałaniem COVID-19 i prace zrealizowano przed wejściem w życie regulacji.