Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż brak jest przesłanek do wznowienia postępowania w sprawie podatku VAT z uwagi na niewpływ wyroku TSUE w sprawie C-189/18 na treść ostatecznej decyzji podatkowej, a nieprawidłowości procesowe zarzucane w skardze kasacyjnej nie zostały potwierdzone.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 października 2011 r. dotyczącą podatku VAT za marzec 2007 r. pozostaje w mocy, ponieważ nie zaistniały prawne podstawy do jej wzruszenia, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną.

Okoliczność skuteczności doręczenia zarządzenia zabezpieczenia nie stanowi przesłanki dla zarzutu nieistnienia obowiązku egzekucyjnego zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., lecz podlega badaniu w postępowaniu umorzeniowym z tytułu niedopuszczalności egzekucji, co prowadzi do umorzenia sprawy zarzutu jako bezprzedmiotowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że plan miejscowy musi uwzględniać istniejące ograniczone prawa rzeczowe, takie jak służebność drogi koniecznej, i stwierdził nieważność planu w zakresie niezgodnym z tym obowiązkiem.

Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest wymagalny zgodnie z normami ustawowymi i podustawowymi, a egzekucja tego obowiązku jest uzasadniona pomimo zakwestionowania formy jego ogłaszania przez Trybunał Konstytucyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja odmowna co do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntów była zgodna z ówczesnym stanem prawnym, a skargi kasacyjne były niezasadne z uwagi na prawidłowość zastosowania dekretu warszawskiego i ustawy wywłaszczeniowej.

Postanowienie o uzupełnieniu decyzji nie podlega zaskarżeniu zażaleniem, chyba że przepisy prawa wprost przewidują taki środek zaskarżenia. Błędne pouczenie organu o prawie wniesienia zażalenia nie tworzy nowych praw dla strony postępowania.

Podział nieruchomości, zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, prowadzący do wydzielenia działki pod drogę wojewódzką, jest dopuszczalny. Nieruchomości drogowe stają się własnością publiczną z mocy prawa, mimo zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna Województwa Mazowieckiego oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest legalny i prawidłowo zabezpieczony przymusem administracyjnym. Skarga kasacyjna została oddalona ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw.

Art. 12 ustawy covidowej nie ma zastosowania do obiektów zrealizowanych przed marcem 2020 r. i nie stanowi podstawy uchylenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W przypadku samowoli budowlanej, brak przedłożenia wymaganej dokumentacji skutkuje nakazem rozbiórki.

Usługi hostingu obejmujące użytkowanie serwerów stanowią przychód z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego, podlegający opodatkowaniu na mocy art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p., co implikuje obowiązek poboru podatku u źródła.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w kontekście ustalenia opłaty adiacenckiej, decydujące znaczenie dla stworzenia warunków do przyłączenia do infrastruktury technicznej ma moment zgłoszenia do użytkowania, zgodnie z prawem budowlanym. Tym samym skarga kasacyjna została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że uchwała Sejmiku Województwa Dolnośląskiego o pozbawieniu kategorii drogi wojewódzkiej jest nieważna, gdyż nie spełnia ustawowych przesłanek pozbawienia kategorii drogi wojewódzkiej, w tym zasad proporcjonalności i wiarygodnego uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak spełnienia przesłanek ustawowych uniemożliwia wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego na prawo własności zgodnie z art. 4 ustawy z 20 lipca 2018 r., gdy powierzchnia budynków niemieszkalnych przekracza 30% całkowitej powierzchni zabudowy na gruncie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał brak wpływu wyroku TSUE na decyzję w sprawie czerwcowego podatku VAT z 2006 r. i potwierdził prawidłowość postępowania krajowego, zwłaszcza w kontekście zasady prawa do obrony, oddalając skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak zmiany sposobu użytkowania lokalu z mieszkalnego na usługowy jest usprawiedliwiony, uzasadniając umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.

Przy wznowieniu postępowania podatkowego na mocy art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nowe okoliczności i dowody muszą być nieznane organowi, a niekoniecznie podatnikowi, aby spełnić podstawę wznowienia, o ile mają znaczenie dla sprawy.

Art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. nie stoi na przeszkodzie uchyleniu ostatecznej decyzji podatkowej, gdyż przesłanki wznowienia postępowania ujawniają jej bezprzedmiotowość z formalnych przyczyn.

Oddalono skargę kasacyjną, uznając jej podstawy za nieuzasadnione. Obowiązek szczepień ochronnych pozostaje legalny pomimo niekonstytucyjności formy jego określenia przez GIS, co nie podważa jego administracyjnego przymusu egzekucji.

Upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 Ordynacji podatkowej, nie stoi na przeszkodzie uchyleniu bezprzedmiotowej decyzji ostatecznej, która została wydana wskutek błędnej kwalifikacji podatkowej gruntu. Rozstrzyganie w postępowaniu wznowieniowym ogranicza się wyłącznie do zakresu sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że oczywiste naruszenie przepisów rejestracyjnych przez Starostę Wałeckiego nie miało charakteru rażącego, a jego kwalifikacja wymaga badania skutków społeczno-gospodarczych.

Decyzja ostateczna w sprawie podatku VAT, której wznowienia domagał się Skarżący, nie może być uchylona na podstawie wyroku TSUE, gdy brak wystarczających przesłanek wskazujących, iż ten wyrok miał wpływ na treść tej decyzji w świetle zasad postępowania dowodowego ustanowionych w polskiej Ordynacji podatkowej.

Zachowanie zasad prawa do obrony w krajowym postępowaniu podatkowym, zgodnie z polską Ordynacją, nie daje podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie wyroku TSUE dotyczącego innego porządku prawnego.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. I FSK dotyczył odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie VAT. Skarga kasacyjna została oddalona, a zaskarżony wyrok WSA utrzymany, gdyż postępowanie przed Wojewódzkim Sądem nie zostało dotknięte wadami powodującymi nieważność, a decyzja administracyjna była prawidłowa.