Rażące naruszenie prawa nie występuje, gdy uchybienie nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych nieakceptowalnych prawnie. Oczywiste naruszenie przepisów nie gwarantuje stwierdzenia nieważności, jeśli skutki naruszenia nie obalają podstaw praworządności.

Rażące naruszenie prawa, polegające na rejestracji pojazdu bez pełnej dokumentacji homologacyjnej, jest niewystarczające, aby decyzja administracyjna została uznana za nieważną. Decyzja musi wywołać nieakceptowalne skutki gospodarcze i społeczno-prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak dokumentu homologacji w procesie rejestracji pojazdu sprowadzonego spoza UE nie stanowił rażącego naruszenia prawa. W konsekwencji nie uzasadniało to stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.

W sytuacji stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, decyzja o umorzeniu postępowania z urzędu jest uzasadniona, gdyż sprawa wraca do stanu prawnego przed wydaniem wadliwej decyzji. Jedynie wniosek złożony przed wszczęciem nowego postępowania powinien być rozpatrzony.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż materiał dowodowy nie potwierdzał statusu Fundacji jako administratora danych, co skutkowało uchyleniem części decyzji Prezesa UODO. NSA podtrzymał decyzję o niepodważalności roli Fundacji w przetwarzaniu danych osobowych skarżącej.

Decyzja Komendanta Miejskiego PSP o nakazaniu usunięcia uchybień w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych nie wykazuje prawnej ani faktycznej niewykonalności. Brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności na gruncie art. 156 § 1 k.p.a.

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, gdyż sąd pierwszej instancji prawidłowo zatwierdził legalność decyzji administracyjnej, uwzględniając nowe dowody, które uzasadniały wznowienie postępowania i korektę płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej.

NSA uznał, że wysokość wadium może ograniczać zasadę konkurencyjności, a jej ustalenie na poziomie 10% było sprzeczne z zasadami równego traktowania wykonawców. Oddalając skargę kasacyjną, NSA potwierdził zasadność decyzji Zarządu Województwa o korekcie finansowej z tytułu naruszenia zasad konkurencyjności.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wobec braku podstaw do uznania za zasadne zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego, potwierdzając prawidłowość decyzji WSA w Lublinie oraz organów administracyjnych w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków publicznych przez KGW.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną P.K., uznając że decyzje administracyjne dotyczące osób zmarłych są nieważne oraz zatwierdził ograniczenia czasowe na wzruszanie decyzji, podkreślając zgodność tych przepisów z konstytucyjnym porządkiem prawnym.

Skarga kasacyjna Koła Gospodyń Wiejskich nie znajduje usprawiedliwionych podstaw prawnych ani faktycznych, wskutek czego Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę, podtrzymując decyzję o zwrocie nienależnie pobranych płatności.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, oddalającego decyzję administracyjną ARiMR o zwrocie nienależnie pobranych środków, jest nieuzasadniona, gdyż nie wykazano naruszenia prawa materialnego i proceduralnego przez sąd pierwszej instancji oraz organy administracyjne.

W przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., gdy dowody na które opierała się decyzja administracyjna, okazały się fałszywe, należy uwzględnić wszystkie aspekty faktyczne oraz przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aby dokonać prawidłowej oceny projektu budowlanego.

Skarga kasacyjna wobec decyzji o ustaleniu nienależnie pobranej pomocy finansowej została oddalona z powodu nieskutecznej argumentacji w zakresie wykazania naruszeń przepisów materialnych i proceduralnych oraz błędnej kwalifikacji prawnej kompetencji sądu administracyjnego.

Za zaległości podatkowe spółki odpowiadają solidarnie członkowie jej zarządu, o ile nie wykazano złożenia wniosku o upadłość we właściwym czasie, niezależnie od liczby wierzycieli spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia przez B. Ś. uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi; ocena rozstrzygnięcia administracyjnego jest dopuszczalna jedynie przy zachowaniu terminów proceduralnych.

Dla skutecznego zwolnienia się z odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. członek zarządu musi wykazać, że złożenie wniosku o upadłość nastąpiło we właściwym czasie; zaniechanie podjęcia tego obowiązku mimo utraty płynności finansowej spółki wyłącza możliwość egzoneracji.

Instytucje pożyczkowe są uprawnione do zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b) u.p.d.o.p., a ustawa o kredycie konsumenckim spełnia rolę 'odrębnej ustawy' w tym zakresie.