Brak uzasadnienia uchwały Rady Gminy o charakterze uznaniowym, jak ta dotycząca zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, stanowi istotne naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem jej nieważności.

W przypadku uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej z uwagi na niezdobycie stosownego uzgodnienia z konserwatorem zabytków przez organ I instancji, organ odwoławczy ma obowiązek podjęcia działań w celu uzyskania wymaganego pozwolenia konserwatorskiego, a brak takich działań stanowi naruszenie przepisów K.p.a. i zasad proceduralnych postępowania administracyjnego.

NSA oddalił skargę kasacyjną na postanowienie o nałożeniu grzywny za niewykonanie obowiązku szczepień ochronnych, wskazując na brak uzasadnionych podstaw kasacyjnych oraz legalność obowiązków i działań administracyjnych w świetle prawa krajowego i międzynarodowego.

Obowiązek szczepień ochronnych jest zgodny z prawem i nie stanowi naruszenia Konstytucji RP ani Konwencji o Ochronie Praw Człowieka. Oddalono skargę kasacyjną uznając zarzuty niewłaściwie przedstawione i bezzasadne formalnie.

Wymagalność obowiązków szczepień ochronnych administracyjnie jest legalna, mimo niekonstytucyjnej formy ich ogłoszenia przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Brak podstaw prawnych podważania legalności obowiązkowych szczepień pod względem materialnym.

Nałożenie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych nie narusza przepisów prawa materialnego ani proceduralnego, a przepisy te są zgodne z Konstytucją RP.

Obowiązki szczepień ochronnych wynikające z normatywnych regulacji nie mogą zostać podważone co do ich materialnej legalności na podstawie rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego, jeżeli wyrok TK jedynie kwestionuje formę tych regulacji, a nie ich konstytucyjną podstawę.

Transakcje nabycia paliwa realizowane przez E. Sp. z o.o. były transakcjami łańcuchowymi, co uniemożliwiało odliczenie podatku naliczonego według art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jako że to Nabywca organizował transport i był ostatecznym odbiorcą.

Skarga kasacyjna dotycząca wznowienia postępowania podatkowego za rok 2005 została oddalona ze względu na brak wpływu wyroku TSUE na decyzję ostateczną oraz brak przesłanek nieważności postępowania pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wskazując na brak wpływu wyroku TSUE w sprawie C-189/18 na ostateczną decyzję z 2011 r. dotyczącą podatku VAT, co wyklucza przesłanki wznowienia postępowania. Zatem prawo do obrony nie zostało naruszone zgodnie ze standardami krajowymi.

Zwolnienie z wymogu podatkowego w świetle art. 21 ust. 1 pkt 131 updof przysługuje, jeśli przychód został przeznaczony na cele mieszkaniowe, niezależnie od rzeczywistego zamieszkiwania w okresie wydatkowania. Kontrowersyjne warunki organu, nieprzewidziane w przepisach, nie mogą ograniczać tego zwolnienia.

NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania ze względu na braki w rozważaniach prawnych dotyczących zastosowania Konwencji polsko-singapurskiej oraz przepisów o uldze abolicyjnej, w kontekście dochodów uzyskanych przez podatnika bez zapłaty podatku za granicą.

Brak uzasadnienia uchwały gminnej, mającej charakter uznaniowy, stanowi istotne naruszenie prawa, uniemożliwiające sądową kontrolę legalności, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności.

Umorzenie postępowania odszkodowawczego było bezpodstawne w świetle braku regulacji przejściowych, dlatego że przesłanki do przyznania odszkodowania wyniknęły przed nowelizacją specustawy przesyłowej. Zasada ochrony praw nabytych i niedziałania prawa wstecz uniemożliwia stosowanie nowych przepisów do zakończonych stanów faktycznych.

Brak przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną opartą na przepisach krajowych zgodnych z ustaleniami TSUE, nie zmienia skuteczności tej decyzji administracyjnej. Wyrok TSUE nie wykazywał wpływu na ostateczną decyzję w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 11 O.p.

Uchybienie terminowi z art. 53 § 2 p.p.s.a. do wniesienia skargi na czynność administracyjną może być usprawiedliwione przez sąd, gdy wynikło z rozbieżności orzeczniczych. Ocena dopuszczalności zaskarżenia nie zależy wyłącznie od formalnych terminów, ale także od okoliczności wpływających na świadomość stron.

Oddalenie skargi kasacyjnej i potwierdzenie oceny niedopuszczalności zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym administracyjnym, gdyż były przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, zgodnie z zasadą z art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż naruszenie warunków rejestracji pojazdu rolniczego jest oczywiste, ale nie rażące, z uwagi na brak istotnych skutków gospodarczych. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Okoliczność skuteczności doręczenia zarządzenia zabezpieczenia nie stanowi przesłanki dla zarzutu nieistnienia obowiązku egzekucyjnego zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., lecz podlega badaniu w postępowaniu umorzeniowym z tytułu niedopuszczalności egzekucji, co prowadzi do umorzenia sprawy zarzutu jako bezprzedmiotowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że plan miejscowy musi uwzględniać istniejące ograniczone prawa rzeczowe, takie jak służebność drogi koniecznej, i stwierdził nieważność planu w zakresie niezgodnym z tym obowiązkiem.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 października 2011 r. dotyczącą podatku VAT za marzec 2007 r. pozostaje w mocy, ponieważ nie zaistniały prawne podstawy do jej wzruszenia, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną.

Wyrok TSUE w sprawie C-189/18 nie miał wpływu na ostateczną decyzję w sprawie podatkowej D.S., co wykluczało wznowienie postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa do obrony po stronie skarżącej w postępowaniu podatkowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż brak jest przesłanek do wznowienia postępowania w sprawie podatku VAT z uwagi na niewpływ wyroku TSUE w sprawie C-189/18 na treść ostatecznej decyzji podatkowej, a nieprawidłowości procesowe zarzucane w skardze kasacyjnej nie zostały potwierdzone.

Orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, choć ostateczne, może ulec zmianie w razie uzyskania nowych wyników badań. Organ cofający pozwolenie na broń zobowiązany jest do dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, w tym rozbieżności w orzeczeniach lekarskich.