Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wskazując na brak wpływu wyroku TSUE w sprawie C-189/18 na ostateczną decyzję z 2011 r. dotyczącą podatku VAT, co wyklucza przesłanki wznowienia postępowania. Zatem prawo do obrony nie zostało naruszone zgodnie ze standardami krajowymi.

Zwolnienie z wymogu podatkowego w świetle art. 21 ust. 1 pkt 131 updof przysługuje, jeśli przychód został przeznaczony na cele mieszkaniowe, niezależnie od rzeczywistego zamieszkiwania w okresie wydatkowania. Kontrowersyjne warunki organu, nieprzewidziane w przepisach, nie mogą ograniczać tego zwolnienia.

NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania ze względu na braki w rozważaniach prawnych dotyczących zastosowania Konwencji polsko-singapurskiej oraz przepisów o uldze abolicyjnej, w kontekście dochodów uzyskanych przez podatnika bez zapłaty podatku za granicą.

Brak uzasadnienia uchwały gminnej, mającej charakter uznaniowy, stanowi istotne naruszenie prawa, uniemożliwiające sądową kontrolę legalności, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności.

Nie ma przeszkód, aby po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 O.p. wydać decyzję obniżającą wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu zwyczajnym. Decyzja obniżająca nie kreuje nowego zobowiązania, lecz jedynie koryguje wysokość zobowiązania już istniejącego.

Decyzja ostateczna, której wydanie zrodziło się z nieistnienia zobowiązania podatkowego, może być uchylona po wznowieniu postępowania, mimo upływu terminu przedawnienia, jeżeli od samego początku była bezprzedmiotowa.

Decyzja wymierzająca podatek od nieruchomości może być uchylona mimo upływu terminu przedawnienia, jeżeli jej wydanie było pierwotnie bezpodstawne, a art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. nie stanowi przeszkody w eliminacji bezzasadnej decyzji administracyjnej.

Decyzja wymiarowa wydana z naruszeniem prawa w zakresie niespornym podatkowym, w szczególności dotyczącym przedawnienia zobowiązania i bezprzedmiotowym gruncie, może być uchylona mimo upływu terminu przedawnienia, jeśli jest to niezbędne dla stwierdzenia jej bezprzedmiotowości od chwili wydania. NSA uchyla decyzję, gdy bezprzedmiotowość wynika z treści wznowionej sprawy.

Do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wystarczającą przesłanką jest rezygnacja z pracy w celu opieki nad osobą niepełnosprawną, bez względu na istniejące formalne uprawnienie do innego świadczenia. Przy ocenie tej rezygnacji organy powinny uwzględniać całokształt okoliczności faktycznych, a nie tylko literalną wykładnię przepisów.

Przepisy art. 100d ust. 1-4 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy umożliwiają czasowe wstrzymanie biegu terminów w postępowaniach dotyczących zezwoleń pobytowych dla cudzoziemców, nie ograniczając ich zastosowania wyłącznie do osób przybyłych na skutek działań wojennych w Ukrainie.

Czynność Wójta Gminy Kutno polegająca na sporządzeniu nowych kart adresowych zabytków do gminnej ewidencji zabytków została uznana przez NSA za nieskuteczną z uwagi na istotne naruszenie przepisów proceduralnych w zakresie zawiadamiania właściciela nieruchomości.

Decyzja Dyrektora Zarządu Lasów Państwowych z 1958 r. weszła do obrotu prawnego przed upływem 30-letniego okresu przewidzianego w ustawie z 2021 r. Wobec tego NSA słusznie oddalił skargę kasacyjną, przyjmując, że nie został wykazany brak skutecznego doręczenia decyzji, co nie uzasadniało wzruszenia postępowania.

Spółka komandytowo-akcyjna, wypłacając komplementariuszom zaliczki na poczet zysku w trakcie roku podatkowego, nie jest zobowiązana do bieżącego poboru zryczałtowanego podatku dochodowego, a podatek ten winien być obliczony dopiero po ustaleniu podatku należnego spółki za rok podatkowy.

W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej rażące naruszenie prawa materialnego zachodzi, gdy przesłanki z art. 258 § 1 pkt 1) O.p. są stosowane do decyzji od początku wadliwej, a nie stającej się później bezprzedmiotową.

W przypadku zatrzymania tego samego prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o kierujących pojazdami, organ administracyjny powinien prowadzić jedno postępowanie i wydać jedną decyzję obejmującą wszystkie przesłanki do zatrzymania dokumentu, o ile nie straciły one aktualności.

Orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, choć ostateczne, może ulec zmianie w razie uzyskania nowych wyników badań. Organ cofający pozwolenie na broń zobowiązany jest do dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, w tym rozbieżności w orzeczeniach lekarskich.

Umorzenie postępowania odszkodowawczego było bezpodstawne w świetle braku regulacji przejściowych, dlatego że przesłanki do przyznania odszkodowania wyniknęły przed nowelizacją specustawy przesyłowej. Zasada ochrony praw nabytych i niedziałania prawa wstecz uniemożliwia stosowanie nowych przepisów do zakończonych stanów faktycznych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż naruszenie warunków rejestracji pojazdu rolniczego jest oczywiste, ale nie rażące, z uwagi na brak istotnych skutków gospodarczych. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

W przypadku, gdy wznowienie postępowania wykazuje bezprzedmiotowość wcześniejszej decyzji podatkowej z uwagi na błędne opodatkowanie, a decyzja była niewłaściwa formalnie już w momencie wydania, termin przedawnienia nie może być barierą do uchylenia takiej decyzji.

Uchybienie terminu przedawnienia z art. 68 O.p. nie uniemożliwia uchylenia decyzji ostatecznej, która była bezprzedmiotowa z przyczyn formalnych. Decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości nie powinna była być wydana, gdyż grunt nie podlegał opodatkowaniu tym podatkiem.

Okoliczność skuteczności doręczenia zarządzenia zabezpieczenia nie stanowi przesłanki dla zarzutu nieistnienia obowiązku egzekucyjnego zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., lecz podlega badaniu w postępowaniu umorzeniowym z tytułu niedopuszczalności egzekucji, co prowadzi do umorzenia sprawy zarzutu jako bezprzedmiotowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że plan miejscowy musi uwzględniać istniejące ograniczone prawa rzeczowe, takie jak służebność drogi koniecznej, i stwierdził nieważność planu w zakresie niezgodnym z tym obowiązkiem.

Brak przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną opartą na przepisach krajowych zgodnych z ustaleniami TSUE, nie zmienia skuteczności tej decyzji administracyjnej. Wyrok TSUE nie wykazywał wpływu na ostateczną decyzję w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 11 O.p.

Uchybienie terminowi z art. 53 § 2 p.p.s.a. do wniesienia skargi na czynność administracyjną może być usprawiedliwione przez sąd, gdy wynikło z rozbieżności orzeczniczych. Ocena dopuszczalności zaskarżenia nie zależy wyłącznie od formalnych terminów, ale także od okoliczności wpływających na świadomość stron.