Decyzja administracyjna nakazująca wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom przez spółkę S. S.A. jest ważna i wykonalna, nawet przy błędnym przyznaniu legitymacji dzierżawcy. Wszczęcie postępowania było zasadne. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Informacja o roboczej korespondencji organu dotyczącą zadań publicznych stanowi informację publiczną, której udostępnienia można żądać. Bezczynność organu w tej kwestii nie naruszyła rażąco prawa, jednak wymaga zobligowania do działań.

Pomniejszenie zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie art. 22 ust. 1a u.p.d.o.p. jest ograniczone do roku podatkowego, w którym przychód został uzyskany, i nie ma zastosowania do zaliczek na zyski wypłacane w trakcie roku podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargi kasacyjne, uznając brak podstaw do proporcjonalnego odliczania podatku zryczałtowanego od wieloletnich wypłat zysku dla komplementariuszy oraz potwierdza brak obowiązku poboru zaliczek podatkowych na dywidendy w trakcie roku podatkowego.

Samo wskazanie adresu nieruchomości jako siedziby spółki w KRS, bez faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej, nie stanowi podstawy do żądania zwrotu bonifikaty udzielonej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na wyrok WSA w Łodzi została oddalona z powodu instrumentalnej wykładni art. 70c Ordynacji podatkowej, skutkującej nierzetelnym zawieszeniem biegu przedawnienia podatkowego.

Sąd uznaje, że gry urządzane przez „A.” Sp. z o.o. na automatach wymagają koncesji z uwagi na ich losowy charakter i odmawia uwzględnienia skargi kasacyjnej, potwierdzając zgodność z prawem decyzji organów podatkowych dotyczącej nałożonej kary.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, iż bezczynność Starosty Powiatu Ciechanowskiego w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej narusza ustawę o dostępie do informacji publicznej, a organ zobowiązany jest do udostępnienia żądanej informacji.

Organ podatkowy, ustalając podstawę opodatkowania, ma obowiązek dokładnego zbadania uszkodzeń technicznych pojazdu przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym, a jego ocena musi opierać się na profesjonalnych opiniach biegłych, szczególnie w sytuacji rozbieżności między deklarowaną a rynkową wartością pojazdu.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił oddalić skargi kasacyjne, uznając, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest zgodny z prawem oraz że decyzje organów administracyjnych w zakresie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia są prawidłowe i zgodne z dyrektywami prawa Unii Europejskiej oraz krajowymi przepisami.

Oddalenie skargi kasacyjnej I.S.-D. potwierdza słuszność decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego o nałożeniu kary z tytułu prowadzenia apteki bez zezwolenia. Organ administracyjny działał zgodnie z prawem i zasadami postępowania dowodowego.

Sąd podtrzymał cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki, wskazując na bezwzględny obowiązek organów farmaceutycznych do cofnięcia zezwolenia w przypadku naruszenia Prawa farmaceutycznego, co podważa rękojmię należytego prowadzenia apteki.

Z art. 11 p.p.s.a. wynika, że ustalenia prawomocnego wyroku karnego są wiążące dla sądu administracyjnego, co wyklucza odmienne rozstrzyganie co do istoty samowoli budowlanej i zasadności zarządzenia jej rozbiórki. Skarga kasacyjna została oddalona, potwierdzając prawidłowość wcześniejszych decyzji.

Stawka opłaty zmiennej za usługi wodne musi uwzględniać różnorodność celów, na jakie pobierana jest woda, zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym, i oparta jest na różnicy między zbiorowym a innym wykorzystaniem wody; podział celów poboru oparty na §5 ust. 1 pkt 27 i 40 rozporządzenia.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może być wydana dla zrealizowanego już przedsięwzięcia, jednak brak uzyskania wymaganych prawem opinii organów współdziałających stanowi istotne naruszenie proceduralne, uzasadniające konieczność uchylenia decyzji i ponownego rozpoznania sprawy.

Prawidłowe zróżnicowanie stawek opłat za pobór wód zależy od celu poboru, a nie od odbiorcy finalnego, w myśl zasady użytkownik płaci. Przepisy Prawa wodnego oraz rozporządzenia jasno rozgraniczają cele zaopatrzenia na ludność od innych celów użytkowych.

W przypadku przychodu z udziału w zysku spółek komandytowych, przepisy art. 22 ust. 1a i 1c u.p.d.o.p. nie uzasadniają możliwości proporcjonalnego pomniejszania podatku komplementariusza dla kilku lat podatkowych. Nie ciążą również na spółce komandytowej obowiązki poboru zaliczek zryczałtowanego podatku od zaliczek na zyski.

Odpowiedzialność wspólnika spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki może być przypisana, jeśli nie dowiedzie on istnienia przesłanek egzoneracyjnych jak z art. 116 Ordynacji podatkowej. Członek zarządu odpowiada solidarnie, jeśli nie zgłosił wniosku o upadłość we właściwym czasie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepisy art. 22 ust. 1a i 1c u.p.d.o.p. nie pozwalają na proporcjonalne pomniejszenie zryczałtowanego podatku od dywidend względem zysków wypracowanych w różnych latach podatkowych. Przyjęcie metody zaproponowanej przez Spółkę skutkowałoby pozaustawowym kształtowaniem obciążeń podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z 31 marca 2004 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, odrzucając skargę kasacyjną, ponieważ brak był podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w związku z przyjęciem, że faktyczna utrata władania nieruchomością nastąpiła przed 5 kwietnia 1958 r.

NSA uznał, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie była dotknięta rażącym naruszeniem prawa, a wymogi odnośnie ochrony konserwatorskiej były niejednoznacznie określone. Zatem stwierdzenie nieważności decyzji zostało uchylone z uwagi na brak wystąpienia jasnego i oczywistego naruszenia obowiązujących przepisów.

Statek pomocniczy, służący do wykonywania operacji wsparcia dla platform wiertniczych, nie jest eksploatowany w transporcie międzynarodowym, co wyłącza możliwość zastosowania ulgi abolicyjnej określonej w art. 27g u.p.d.o.f.

NSA uchylił wyrok WSA i stwierdził nieważność uchwały rady miasta Krakowa w części, wskazując na nadużycie władztwa planistycznego skutkujące nadmiernym ograniczeniem prawa własności nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że decyzja administracyjna odmawiająca pozwolenia na rozbiórkę zabytku jest prawidłowa, gdy obiekt mimo złego stanu technicznego zachowuje wartości zabytkowe, a organy przeprowadziły czynności dowodowe zgodnie z prawem.