W sprawie dotyczącej odmowy udostępnienia informacji publicznej o wydatkach reklamowych przez spółkę z udziałem Skarbu Państwa, prawo do informacji publicznej ma pierwszeństwo nad ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. Decyzja NSA utrzymuje w mocy uchylenie odmowy, uznając konieczność jawności wydatków publicznych.

Art. 115a ustawy o Policji, w nowym brzmieniu, powinien być zastosowany do spraw dotyczących ekwiwalentu za niewykorzystany urlop policjantów zwolnionych przed 6 listopada 2018 r., niezależnie od wcześniejszych niekonstytucyjnych przepisów prorogujących przeliczanie ekwiwalentu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji, uznając, że decyzje organów wydane na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, powielające niekonstytucyjny przelicznik ekwiwalentu urlopowego, są nieważne i wymagają ponownego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem prawidłowej wykładni przepisów.

Błędne określenie wymiaru kary jednostkowej wpływające na wysokość kary łącznej stanowi rażące naruszenie prawa wymagające uchylenia wyroku w zaskarżonej części.

Śmierć oskarżonego przed wydaniem orzeczenia przez sąd odwoławczy stanowi bezwzględną przeszkodę procesową, uzasadniającą umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 17§1 pkt 5 k.p.k. i uchylenie orzeczenia zgodnie z art. 439§1 pkt 9 k.p.k.

Sąd Najwyższy uchyla wyrok Sądu Okręgowego w zakresie przepadku wartości połowy pojazdu, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na niepełną ocenę prawną tego środka karnego.

Zaskarżona uchwała Rady Gminy dotycząca przekształcenia i likwidacji publicznych szkół podstawowych została prawomocnie uznana za zgodną z Prawem oświatowym; działania organu spełniały wymogi ustawowe, w tym uzyskanie pozytywnej opinii kuratora oświaty.

Sąd Administracyjny prawidłowo uchylił decyzję dyscyplinarną, uznając brak stanu faktycznego potwierdzającego wykonywanie czynności służbowych w stanie nietrzeźwości przez funkcjonariusza P.P., a wymierzona kara była niewspółmierna do popełnionych czynów.

Podmiot świadczący usługi turystyki biznesowej, zakupujący usługi noclegowe i gastronomiczne dla korzyści turystów, zobowiązany jest stosować procedurę opodatkowania VAT marżą, zaś prawo do odliczenia podatku naliczonego od tych usług nie przysługuje.

Skarga kasacyjna Skarbu Państwa została oddalona, a prawidłowość procedury komunalizacji nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. w dniu 27 maja 1990 r. została potwierdzona. Przedmiotowy teren nie stanowił zasobu Państwowego Gospodarstwa Leśnego.

Zatwierdzenie projektu garażu w granicy działki, zgodnie z MPZP i przepisami budowlanymi, nie narusza prawa. Wolnostojący budynek jest zgodny z przeznaczeniem terenu, a inwestor wywiązał się z wymogów prawnych, co wyklucza zasadność skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak zawieszenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości z powodu nieuregulowanego stanu prawnego jednej z działek nie stanowi rażącego naruszenia prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej.

Nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego w postaci minimalnych zmian charakterystycznych parametrów obiektu, nieprzekraczających 2%, nie stanowi podstawy do interwencji organów nadzoru budowlanego w proces budowlany.

W przypadku wykonania robót budowlanych z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu, właściwe jest zastosowanie trybu naprawczego określonego w art. 50-51 p.b., co wyklucza możliwość uproszczonej legalizacji według art. 49f p.b.

Postępowania administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji wszczęte po trzydziestu latach od doręczenia decyzji i niezakończone ostateczną decyzją do 16 września 2021 r. podlegają umorzeniu z mocy prawa, co wyklucza wydanie decyzji o stwierdzeniu nieważności.

NSA uznał, że brak przyznania działki zamiennej przy wywłaszczeniu części gospodarstwa rolnego nie narusza rażąco prawa, jeżeli wywłaszczona działka nie stanowiła całego gospodarstwa; zarzuty skargi kasacyjnej pozostały bezpodstawne.

Decyzja PINB mogąca być zaadresowana do zarządcy nieruchomości nie jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., jeśli zarządca pełni określone prawem funkcje. Skarga kasacyjna W. sp. z o.o. została oddalona.

Wznowienie postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymaga wykazania nowo ujawnionych, istotnych okoliczności faktycznych lub dowodów, które istniały w momencie wydania decyzji, lecz były nieznane organowi. Brak spełnienia tych przesłanek uzasadnia oddalenie skargi.

NSA orzekł, że uchwała Rady Miejskiej dotycząca odmowy lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, pomimo spełnienia warunków formalnych przez inwestorów, jest zgodna z ustawowymi kompetencjami uznaniowymi jednostki samorządu. Skarga kasacyjna została oddalona.

Uzasadniona była odmowa zastosowania stawki 0% VAT oraz prawa do odliczenia naliczonego VAT, gdzie syndyk nie dochował należytej staranności, uczestnicząc w transakcjach oszukańczych mających na celu wyłudzenie VAT, co uzasadnia ich wyłączenie z preferencyjnego opodatkowania.

Organ podatkowy nie jest zobowiązany do wydania zaświadczenia o wygaśnięciu zobowiązania podatkowego, które nie zostało uprzednio wymierzone decyzją, albowiem takie zobowiązanie nigdy nie powstało i nie mogło ulec przedawnieniu.

W postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ podatkowy nie ma uprawnienia do stwierdzania wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, które wcześniej nie zostało ustalone decyzją podatkową. Odmowa wydania zaświadczenia o przedawnieniu zobowiązania może być uzasadniona, gdy brak jest danych potwierdzających istnienie takiego zobowiązania.

Odrzucenie wykładni pozwalającej na utratę obywatelstwa polskiego w przypadku jednoczesnego nabycia obcego obywatelstwa poprzez ius soli, przy zachowaniu innych zasad nabywania krajowego obywatelstwa, wskazuje na konieczność uwzględniania woli i działania obywatela w procesie utraty obywatelstwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie wykazano przesłanek koniecznych do przyznania ochrony międzynarodowej na podstawie art. 13 i 15 u.o.o., z uwagi na brak dowodów potwierdzających rzeczywiste zagrożenie prześladowaniem cudzoziemki i jej dzieci w kraju pochodzenia.