Decyzja o rejestracji pojazdu wbrew wymogom ustawowym, stwierdzająca oczywiste, choć nie rażące naruszenie prawa, nie spełnia kryteriów uznania jej za nieważną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jeśli wynika z złożonego procesu interpretacyjnego regulacji krajowych i unijnych.

Brak dokumentu homologacji dla pojazdu sprowadzonego spoza UE, stanowi rażące naruszenie przepisów, co uzasadnia uchylenie decyzji rejestracyjnej; odnosi się to zwłaszcza do przepisów rozporządzenia 167/2013 UE wymagających homologacji dla nowych pojazdów.

Pismo Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego informujące o braku doręczenia decyzji nie stanowi aktu administracyjnego podlegającego zaskarżeniu sądowoadministracyjnemu, gdyż nie ma charakteru władczego ani nie kształtuje sytuacji prawnej strony składającej wniosek.

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracji pojazdu z powodu rażącego naruszenia prawa, w tym niespełnienia wymogów homologacyjnych, uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

Decyzja o unieważnieniu rejestracji pojazdu była zgodna z prawem ze względu na rażące naruszenie zasad bezpieczeństwa i wymogów formalnych dotyczących homologacji pojazdu, odmowa zgody producenta na zmianę dopuszczalnej masy całkowitej była kluczowym czynnikiem dla wydania wyroku.

Skarga o wznowienie postępowania nie może być uzasadniona twierdzeniami o rzekomej stronniczości sędziego niepopartymi kwalifikowanymi podstawami ustawowymi. Ocena podstaw wznowieniowych ogranicza się do ścisłej wykładni przepisów art. 271 i 273 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna od decyzji unieważniającej rejestrację pojazdu z powodu zmiany masy całkowitej bez zgody producenta jest bezzasadna, gdyż dokonanie takich zmian stanowi rażące naruszenie prawa.

Sąd potwierdził, że zmiany konstrukcyjne pojazdu wymagają zgody producenta. Brak przedstawienia odpowiedniego oświadczenia producenta stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej.

NSA stwierdza nieważność postępowania przed WSA z powodu pozbawienia strony możliwości obrony swych praw, co skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż naruszenie przepisów o rejestracji pojazdu, polegające na braku dokumentów homologacyjnych, było oczywiste, lecz nie rażące; tym samym oddalając skargę kasacyjną, podtrzymał decyzję WSA dotyczącą uchylenia decyzji.

NSA utrzymuje, iż wykonawca przejazdu ma obowiązek zapewnienia uiszczenia opłaty elektronicznej za użycie drogi, a wadliwości systemu czy późniejsze uiszczenie opłaty nie zwalniają z odpowiedzialności administracyjnej.

Decyzja o rejestracji pojazdu została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało jej unieważnienie. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość interpretacji i wykładni przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Wyrok TSUE z 16 października 2019 r. nie stanowi podstawy wznowienia postępowania podatkowego w trybie art. 240 § 1 pkt 11 O.p., gdyż nie wprowadza nowej wykładni praw unijnych wpływających na decyzje ostateczne.

Uchwalenie uchwały miejscowej z naruszeniem obowiązku szczegółowego uzasadnienia jej podstaw i nieokreślenie właściwego zróżnicowania opłat, prowadzi do jej nieważności. Wadliwość uzasadnienia sądu stanowi podstawę do uchylenia wyroku w trybie kasacyjnym.

Warunek, o którym mowa w art. 112b ust. 2a ustawy o PTU w związku z art. 62 ust. 4 ustawy o KAS jest spełniony, jeżeli podatnik złożył deklarację lub korektę deklaracji w terminie 14 dni od dnia doręczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej i najpóźniej w tym terminie wpłacił kwotę zobowiązania podatkowego lub zwrócił nienależną kwotę zwrotu.

Gmina, działając za pośrednictwem spółki komunalnej (TBS), wykonuje swoje zadania własne, co wyłącza ją z kategorii podatników VAT w zakresie aportu nieruchomości, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.

Skarga kasacyjna zostaje oddalona. NSA potwierdza zasadność decyzji WSA i Wojewody dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego. Organ prawidłowo uznał brak potrzeby decyzji środowiskowej dla inwestycji.

Oddalenie skarg kasacyjnych wobec niestwierdzenia naruszenia procedury administracyjnej i prawa materialnego przy decyzji o pozwoleniu na budowę; brak nieważności postępowania w ocenie NSA.

Zgłoszenie znaku towarowego przez powiernika z zamysłem ochrony cudzych praw podmiotowych, spełnia przesłanki złej wiary zgodnie z art. 1291 ust. 1 pkt 6 Prawa własności przemysłowej, uzasadniając unieważnienie prawa ochronnego na znak.

Przekroczenie przez organ administracyjny 65-dniowego terminu na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę uprawnia organ wyższego stopnia do nałożenia kary pieniężnej. Trudności kadrowe i organizacyjne nie uzasadniają zwłoki, o ile nie ma przepisów wyraźnie to regulujących.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza zasadność wyroku sądu pierwszej instancji, oddalając skargę kasacyjną na przewlekłość postępowania ochrony międzynarodowej, podkreślając konieczność przeprowadzenia całości badania dowodowego w wyznaczonych terminach, zgodnie z art. 34 u.u.c.o. i art. 183 p.p.s.a.

NSA przyjął stanowisko, iż rozbiórki budowli w postaci stawów rybnych, wybudowanych bez pozwolenia, nie można nakazać bez pełnego ustalenia stanu faktycznego, obejmującego identyfikację działań inwestorów oraz wpływu naturalnych zmian wodnych na obiekt.

Organ nadzoru budowlanego, prowadząc postępowanie legalizacyjne, jest uprawniony do weryfikacji zaświadczenia zgodności inwestycji z planem miejscowym, mimo że takie zaświadczenie zostało dołączone do dokumentacji legalizacyjnej. Domniemanie prawdziwości zaświadczenia nie jest bezwzględne i może zostać obalone w postępowaniu.

Wyrok sądu pierwszej instancji zostaje uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 112c ustawy o VAT. Podstawą uchylenia jest nieprawidłowa ocena celowości i proporcjonalności zastosowanej sankcji podatkowej.