Dla zmiany wpisu w ewidencji gruntów konieczne jest wykazanie jednoznacznego stanu prawnego na podstawie ostatecznych decyzji, a w przypadku sporu -- rozstrzygnięcie w postępowaniu cywilnym. Ewidencja gruntów ma charakter wtórny wobec ustalonego w innym trybie stanu prawnego.

Uchwała określająca pojęcie "wydatków bieżących" przekracza delegację ustawową, gdyż nieuprawnione i nieobowiązujące działania lokalnego prawodawcy wprowadziły zmianę zasad obliczania dotacji oświatowej, co skutkuje jej nieważnością.

W sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej z rażącym naruszeniem prawa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak jest przesłanek do uznania rażącego naruszenia, gdyż decyzja odpowiadała ówczesnej linii orzeczniczej, a problem instrumentalności postępowań karnych nie był wtedy oczywisty.

Organ interpretacyjny nie może wymagać od wnioskodawcy uzupełnienia wniosku o interpretację podatkową poprzez kwalifikację prawną usług według przepisów spoza prawa podatkowego, do których odsyła prawo podatkowe.

Odmowa stwierdzenia nabycia przez Gminę W. własności spornych działek była przedwczesna. Organ powinien wnikliwie zbadać, czy działki były częścią drogi publicznej przed 31 grudnia 1998 r. i ustalić przesłanki przejęcia z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy reformującej administrację publiczną.

Nabycie świadczenia pielęgnacyjnego w warunkach zatajenia dochodu z zatrudnienia uznaje się za nienależne pobranie świadczenia, skutkujące obowiązkiem jego zwrotu, bez względu na wskazywane trudności językowe beneficjenta.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że działka stanowi integralną część pasa drogowego drogi publicznej, a zwrot nieruchomości wywłaszczonej zajętej pod tę drogę jest niedopuszczalny, zgodnie z art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych.

Samo posiadanie orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności nie wystarcza do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Konieczne jest wykazanie, że zakres opieki uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej przez opiekuna.

Dokonanie instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego przez organ podatkowy celem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych nie zostało udowodnione. Organy prawidłowo zastosowały przepisy, czego potwierdzeniem jest prawomocne skazanie skarżącego za czyny tożsame z podstawą decyzji podatkowych.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wymaga wykazania braku możliwości ich spłaty przez skarżącego. Organ rentowy nie jest obarczony obowiązkiem dowodzenia przesłanek do umorzenia, które winny być wykazane przez wnioskodawcę.

Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając uchybienia proceduralne związane z doręczeniem decyzji oraz tytułów wykonawczych, uznał konieczność ich uchylenia oraz dokonania ponownej oceny prawidłowości działań egzekucyjnych wobec skarżącego.

Świadczenie rezerwowego zasilania gazem ziemnym stanowi kompleksową usługę na gruncie VAT. Elementem dominującym jest zapewnienie ciągłości zasilania, a dostawa gazu, jako świadczenie pomocnicze, nie posiada samoistnego charakteru. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania tej usługi.

Przesłanki stwierdzenia rażącego naruszenia prawa muszą obejmować ewidentność uchybienia, jednoznaczność przepisu oraz skutki społeczno-gospodarcze powodujące nieakceptowalność decyzji. Przy braku jednej z przesłanek, nie można mówić o kwalifikowanym naruszeniu prawa uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji.

Umorzenie postępowania w sprawie legalności gazociągu było zasadne ze względu na bezprzedmiotowość, gdyż brak podstaw do orzeczenia o samowoli budowlanej oraz do nakazu rozbiórki w świetle zebranych dokumentów i obowiązujących przepisów.

Dla celów podatku akcyzowego zasadnicze przeznaczenie pojazdu decyduje o jego klasyfikacji. Zasługuje na uwzględnienie, jeśli przewóz towarów jest główną funkcją pojazdu, ten kwalifikuje się do CN 8704.

Wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r. nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, ponieważ jego wykładnia jest już ugruntowana i nie zmienia zasadniczo interpretacji norm unijnych wobec prawa krajowego, naruszając stabilność decyzji ostatecznej.

Pozbawienie strony możliwości obrony swoich praw przed sądem z powodów proceduralnych, w tym możliwości osoby będącej stroną w sprawie na rozpoznanie jej stanowiska, sankcjonuje nieważność postępowania sądowego.

Decyzja rejestracyjna pojazdu wydana bez wymaganej homologacji narusza art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz rozporządzenie 167/2013. WSA i NSA zgodnie uznały naruszenie za oczywiste i rażące, podtrzymując uchylenie decyzji SKO.

Brak dokumentu homologacyjnego przy rejestracji pojazdu sprowadzonego spoza UE stanowi uchybienie oczywiste, jednak nie rażące, o ile nie wywołuje nieakceptowalnych skutków społeczno-gospodarczych. W przypadku decyzji rejestracyjnych brak rażącego naruszenia uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

NSA jest uprawniony do cofnięcia koncesji bez odszkodowania, gdy przedsiębiorca nie usunie naruszeń zagrażających środowisku naturalnemu, zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 1 Prawa geologicznego i górniczego.

Stwierdzenie utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego, w świetle proporcjonalności oraz w kontekście ochrony bezpieczeństwa transportu publicznego, jest uzasadnione niezależnie od działań naprawczych podjętych przez przedsiębiorcę, które okazały się niewystarczające.

Członek zarządu spółki ponosi solidarną odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeśli nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości w odpowiednim czasie i nie wykazał braku własnej winy, w sytuacji gdy egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.

Faktury wystawione za usługi doradcze, nie poparte wystarczającymi dowodami rzeczywistego wykonania, nie uprawniają do odliczenia VAT, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT.

Łączne zobowiązanie pieniężne, określone w art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, nie tworzy nowego zobowiązania podatkowego, a stanowi formę jego poboru. Zaskarżona decyzja organu podatkowego o łącznym zobowiązaniu była zgodna z prawem, brak podstaw do stwierdzenia jej nieważności.