Odwołanie w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest niezasadne, gdy wykonywane czynności opiekuńcze nad osobą niepełnosprawną pozwalają ubiegającemu się o świadczenie na podjęcie przynajmniej częściowej aktywności zawodowej.

Organ interpretacyjny nie może wymagać od wnioskodawcy uzupełnienia wniosku o interpretację podatkową poprzez kwalifikację prawną usług według przepisów spoza prawa podatkowego, do których odsyła prawo podatkowe.

Dla powstania odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wystarczające jest ustalenie, że pełnił on funkcję w dacie powstania zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej.

Skarga kasacyjna, jako formalny środek zaskarżenia, musi być precyzyjnie uzasadniona; brak takiego uzasadnienia prowadzi do jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może przekroczyć granic skargi, a skuteczne zarzuty muszą odnosić się do błędnej interpretacji lub zastosowania przepisów prawa materialnego i postępowania.

Odmowa stwierdzenia nabycia przez Gminę W. własności spornych działek była przedwczesna. Organ powinien wnikliwie zbadać, czy działki były częścią drogi publicznej przed 31 grudnia 1998 r. i ustalić przesłanki przejęcia z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy reformującej administrację publiczną.

Nabycie świadczenia pielęgnacyjnego w warunkach zatajenia dochodu z zatrudnienia uznaje się za nienależne pobranie świadczenia, skutkujące obowiązkiem jego zwrotu, bez względu na wskazywane trudności językowe beneficjenta.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że działka stanowi integralną część pasa drogowego drogi publicznej, a zwrot nieruchomości wywłaszczonej zajętej pod tę drogę jest niedopuszczalny, zgodnie z art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych.

Samo posiadanie orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności nie wystarcza do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Konieczne jest wykazanie, że zakres opieki uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej przez opiekuna.

Dokonanie instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego przez organ podatkowy celem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych nie zostało udowodnione. Organy prawidłowo zastosowały przepisy, czego potwierdzeniem jest prawomocne skazanie skarżącego za czyny tożsame z podstawą decyzji podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając uchybienia proceduralne związane z doręczeniem decyzji oraz tytułów wykonawczych, uznał konieczność ich uchylenia oraz dokonania ponownej oceny prawidłowości działań egzekucyjnych wobec skarżącego.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wymaga wykazania braku możliwości ich spłaty przez skarżącego. Organ rentowy nie jest obarczony obowiązkiem dowodzenia przesłanek do umorzenia, które winny być wykazane przez wnioskodawcę.

Świadczenie rezerwowego zasilania gazem ziemnym stanowi kompleksową usługę na gruncie VAT. Elementem dominującym jest zapewnienie ciągłości zasilania, a dostawa gazu, jako świadczenie pomocnicze, nie posiada samoistnego charakteru. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania tej usługi.

Łączne zobowiązanie pieniężne, określone w art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, nie tworzy nowego zobowiązania podatkowego, a stanowi formę jego poboru. Zaskarżona decyzja organu podatkowego o łącznym zobowiązaniu była zgodna z prawem, brak podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki kapitałowej za zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej powstaje po wykazaniu przez organ bezskuteczności egzekucji wobec spółki, natomiast zwolnienie się z tej odpowiedzialności wymaga od członka zarządu udowodnienia przesłanek egzoneracyjnych.

Członek zarządu spółki ponosi solidarną odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeśli nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości w odpowiednim czasie i nie wykazał braku własnej winy, w sytuacji gdy egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2025 r. oddala skargę kasacyjną Rady Powiatu w Żywcu, podtrzymując nieważność uchwały dotyczącej godzin pracy aptek, która nie spełnia wymogów art. 94 Prawa farmaceutycznego w zakresie zapewnienia dostępności aptek w porze nocnej oraz w dni wolne.

Wobec niepodjęcia przez skarżącego należytych działań zapobiegających skutkom choroby alkoholowej oraz niewykazania niezawinienia uchybienia terminu, odwoławcze organy administracyjne oraz sądy administracyjne zasadnie uznały, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu na złożenie zażalenia.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż skarżący nie wykazał nowych, istotnych okoliczności faktycznych koniecznych do wznowienia postępowania administracyjnego według art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a przedmiot sprawy nie dotyczył zaskarżonej wcześniej decyzji PINB.

Postępowanie legalizacyjne samowoli budowlanej dotyczy przepisów obowiązujących w dacie orzekania przez organy administracji, niezależnie od daty budowy, w celu weryfikacji zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy wyłączają możliwość stwierdzenia bezczynności organu, a więc nie mogą stanowić podstawy do zasądzenia odszkodowania w sprawach pobytu rezydenta długoterminowego UE."

Odmowa odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktury, która nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu transakcji, wymaga wykazania świadomego uczestnictwa podatnika w oszustwie podatkowym. Sąd dostrzegł brak takiej świadomości oraz wpływ okoliczności związanych z pandemią na możliwość realizacji umowy, co skutkowało uchyleniem decyzji organu podatkowego i wyroku WSA.

Umorzenie postępowania w sprawie legalności gazociągu było zasadne ze względu na bezprzedmiotowość, gdyż brak podstaw do orzeczenia o samowoli budowlanej oraz do nakazu rozbiórki w świetle zebranych dokumentów i obowiązujących przepisów.

Dla celów podatku akcyzowego zasadnicze przeznaczenie pojazdu decyduje o jego klasyfikacji. Zasługuje na uwzględnienie, jeśli przewóz towarów jest główną funkcją pojazdu, ten kwalifikuje się do CN 8704.

Wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r. nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, ponieważ jego wykładnia jest już ugruntowana i nie zmienia zasadniczo interpretacji norm unijnych wobec prawa krajowego, naruszając stabilność decyzji ostatecznej.