Uchwała Rady Miejskiej w Olkuszu w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przewidująca ograniczenia w działalności przetwarzania odpadów, jest zgodna z prawem, nie narusza zasad proporcjonalności oraz prawa własności i została podjęta z zachowaniem władztwa planistycznego.

Nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków rejestracji w systemie SENT, nie jest sprzeczne z interesem publicznym. Pojęcie to nie obejmuje okoliczności związanych z postawą sprawcy naruszenia, lecz wynika z doniosłych dla państwa celów, takich jak zwalczanie szarej strefy.

Brak zgłoszenia numeru rejestracyjnego w SENT stanowi naruszenie zasad monitorowania transportu, uzasadniające wymierzenie kary pieniężnej przez organ podatkowy, przy braku przesłanek do odstąpienia, nawet gdy inne dane mogą być wynikiem omyłki pisarskiej.

Skarga kasacyjna niezasadna; Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza legalność uchwały Rady Miejskiej z 2001 r. w świetle ówczesnych przepisów prawa, odmawiając oceny w kontekście późniejszych regulacji.

Tablice reklamowe wolnostojące, które nie są zagłębione w gruncie i których przeniesienie nie wiąże się z robotami ziemnymi, nie stanowią nieruchomości trwale związanej z gruntem w rozumieniu prawa podatkowego.

NSA podtrzymał wyrok WSA uznający, że odmowa udostępnienia informacji publicznej przez Instytut PAN była niedostatecznie uzasadniona w zakresie wykazania tajemnicy przedsiębiorcy, co czyniło decyzję przedwczesną.

W sytuacji, gdy praca egzaminacyjna kandydata na notariusza jest obarczona istotnymi wadami, które podważają zdolność do należytego wykonywania zawodu, organy egzaminacyjne działają w granicach prawa, utrzymując negatywną ocenę pracy, nawet jeśli dodatkowe błędy ujawnione zostaną na etapie odwołania.

Decyzja o rejestracji pojazdu, wydana z rażącym naruszeniem prawa wskutek niedopełnienia wymogów homologacyjnych, podlega unieważnieniu. Sąd potwierdza, że zmiany konstrukcyjne bez odpowiedniego poświadczenia producenta stanowią wystarczającą przesłankę do stwierdzenia nieważności.

Uchwała NSA: Wadliwość uzasadnienia wyroku WSA stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadniające uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy. WSA musi sporządzić uzasadnienie umożliwiające kontrolę zasadności orzeczenia.

Postępowanie wznowieniowe powinno obejmować pełne rozpoznanie istoty sprawy administracyjnej i weryfikację wszystkich ustaleń faktycznych, aby ustalić aktualność i zasadność nałożonych obowiązków sporządzenia projektu budowlanego zamiennego.

Nie uznaje się wartości majątku otrzymanego w likwidacji spółki za koszt uzyskania przychodu przy jego późniejszym zbyciu, jeśli nie towarzyszyło temu zobowiązanie objęte dotyczącymi regulacjami podatkowymi. Wyjątkiem jest przypadek, gdy majątek likwidacyjny częściowo zaspokaja zobowiązania likwidowanej spółki.

NSA uchyla decyzje organów podatkowych oraz wyrok WSA, umarzając postępowanie. Zgromadzone dowody nie uzasadniają istnienia oszustwa 'karuzelowego', a transakcje dotyczące zakupu i eksportu kart SanDisk były rzeczywiste i zgodne z prawem.

Odmawia się przywrócenia terminu na złożenie odwołania, jeśli zainteresowany nie udowodnił braku winy w uchybieniu terminowi. Urzędowe poświadczenie odbioru przez system e-PUAP stanowi dowód skutecznego doręczenia pisma podatkowego.

Skarga kasacyjna, której zarzuty nie podważają zgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podlega oddaleniu. Kontrolowana decyzja stwierdzająca nieważność rejestracji pojazdu, jako wydana z rażącym naruszeniem prawa, jest prawidłowa.

Termin jednego miesiąca na złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jest liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, a nie od dnia powzięcia wiedzy o prawnym znaczeniu tej okoliczności.

Przetwarzanie danych osobowych bez zawarcia umowy kredytowej jest niedopuszczalne, jeżeli cele przetwarzania nie są zgodne z określonymi przesłankami RODO, a brak takich przesłanek wyklucza dalsze przetwarzanie danych. Sąd potwierdził, że ocena zdolności kredytowej nie uzasadnia dłuższego przetwarzania danych po osiągnięciu celu tego przetwarzania.

NSA potwierdził legitymowanie się przez sąd administracyjny możliwością oceny prawidłowości doręczeń oraz właściwości miejscowej organów podatkowych w postępowaniu o odpowiedzialność osoby trzeciej. Podkreślił wagę kompletnego materiału dowodowego oraz prawidłowego ustalania doręczeń dla skutecznego wszczęcia postępowania.

Decyzja o solidarnej odpowiedzialności za zwrot dofinansowania pozostaje w mocy, gdyż pięcioletni termin jej wydania liczy się od powstania zaległości, a nie nieprawidłowości; marszałek województwa był właściwy do podpisania decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, oddalił skargę, potwierdzając zgodność z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miasta Białystok, uznając, że nie narusza on zasad proporcjonalności ani praw własności.

Doręczenie decyzji podatkowej po przedawnieniu zobowiązania podatkowego niweczy jej skutki prawne, nieważne jest doręczenie decyzji o odpowiedzialności członka zarządu za przedawnioną zaległość, a czasowe pozbawienie wolności członka zarządu wyłącza jego winę za niezłożenie wniosku o upadłość.

Obligatoryjna przesłanka umorzenia z mocy prawa postępowań administracyjnych stwierdzających nieważność decyzji, wszczętych po 30 latach od doręczenia decyzji, jest zgodna z Konstytucją RP.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że po nowelizacji ustawy o gospodarce nieruchomościami, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utraciło kompetencję do rozstrzygania zmian stawki opłat za użytkowanie wieczyste, a sprawa winna znaleźć rozstrzygnięcie przed sądem powszechnym.

Osoba rozwiedziona, samotnie wychowująca dziecko w sensie sprawowania odrębnej opieki w innym czasie niż drugi rodzic, spełnia przesłanki biorące pod uwagę prawo do ulgi podatkowej na zasadach przewidzianych dla osób samotnie wychowujących dzieci, zgodnie z art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że budowla stanowi jedną wiatę o powierzchni 146,25 m2. Wobec tego wymagała ona pozwolenia na budowę, co uzasadniało nałożenie opłaty legalizacyjnej.