Cofnięcie uprawnień diagnosty samochodowego na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. jest zasadne, gdy diagnosta nie przestrzega przepisów dotyczących wymogu przedstawienia dokumentu dozoru technicznego, a sankcja ta realizuje funkcje prewencyjną i odstraszającą.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że decyzja Starosty o rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem przepisów o homologacji jest nieważna. Oświadczenie homologacyjne od producenta jest niezbędne przy zmianach konstrukcyjnych pojazdu.

Umowa o stworzenie opracowania naukowego z konferencji pomiędzy ubezpieczoną a C. Sp. z o.o. nie jest umową o dzieło, lecz umową o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, co uzasadnia objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym według przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Umowa o przygotowanie profesjonalnych opracowań z konferencji naukowej zawarta przez C. Sp. z o.o. nie jest umową o dzieło, a umową o świadczenie usług, co uzasadnia zastosowanie odpowiednich przepisów i obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że bez przedstawienia wiarygodnych okoliczności uprawdopodobniających niewykonanie zobowiązania podatkowego, organ podatkowy nie może nadać decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 239b § 2 o.p.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w kontekście rozbiórki części samowolnie wzniesionego obiektu. Ocena zgodności z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i braku przesłanek nieważności.

Skarga kasacyjna M.S. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii o ustaleniu odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu z uwagi na brak naruszeń przepisów prawa materialnego i proceduralnego.

Spółka komandytowa, która nabyła status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, ma prawo do stosowania obniżonej stawki podatkowej jako podatnik rozpoczynający działalność, bez konieczności spełniania warunku bycia małym podatnikiem, jeżeli nie posiadała w poprzednim roku statusu podatnika CIT.

W sprawie dotyczącej wstrzymania robót budowlanych, zasadnie uznano za konieczne uzyskanie pozwolenia na budowę, gdyż sporny obiekt kwalifikuje się jako budynek mieszkalny, a nie gospodarczy, co uzasadnia odmówienie uwzględnienia skargi.

Art. 56a § 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) należy interpretować w ten sposób, że korekta deklaracji złożona przez podatnika, która nie jest bezpośrednim efektem przeprowadzonych czynności sprawdzających, nie może być wyłączona od stosowania obniżonej stawki odsetek za zwłokę.

1. Bezczynność organu administracyjnego stwierdzona bez rażącego naruszenia prawa nie uzasadnia sankcji pieniężnych wobec organu. 2. Przyznanie grzywny lub sumy pieniężnej wynika z uznania sądu i wymaga kwalifikowanej przewlekłości albo rażącego naruszenia prawa.

Przetwarzanie danych osobowych w celach oceny zdolności kredytowej, po wycofaniu zgody i braku zawarcia umowy kredytowej, jest niedopuszczalne na gruncie RODO – dlatego że cel, dla którego dane te pierwotnie pozyskano, przestaje być aktualny.

W związku z zastrzeżeniami proceduralnymi, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja organu nie wypełniła wytycznych wcześniejszego wyroku, a proces przedawnienia został prawidłowo zawieszony. Oddalono obie skargi kasacyjne.

Nierozpoznanie sprawy zgodnie z obowiązującymi w latach 70-tych przepisami Prawa budowlanego prowadzi do uchylenia decyzji administracyjnych i sądowych jako błędnie zastosowanych. Zastosowanie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. jest konieczne do oceny legalności ogrodzenia powstałego przed 1995 r.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał uchylenie decyzji podatkowej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wskazując na niespełnienie przesłanek dostatecznego wyjaśnienia sprawy i braku dojścia do skutku prawidłowego doręczenia zawiadomień skarżącemu. NSA podkreślił wagę prawa do efektywnego kwestionowania ustaleń organów podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wcześniejsze orzeczenia i decyzje, stwierdzając, że skarżący prowadził samodzielną działalność gospodarczą, uznając go za podatnika VAT, co uprawnia do odliczenia podatku naliczonego. Działalność spełniała kryteria samodzielności, zarobkowości i zorganizowania.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości o powołaniu notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii została uchylona bezprawnie wskutek niewłaściwej oceny dowodów przez WSA; brak formalnego zasiedzenia lokalu nie był przeszkodą.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja Starosty Piotrkowskiego o rejestracji pojazdu, nie poparta wymaganym oświadczeniem producenta, narusza prawo w sposób rażący, co uzasadnia jej stwierdzenie nieważności.

Umowy zawarte pomiędzy stronami stanowiły umowy o świadczenie usług, objęte obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, a nie umowy o dzieło. Skarga kasacyjna C. Sp. z o.o. na decyzję NFZ została oddalona przez NSA, co potwierdziło prawidłowość kwalifikacji umów przez NFZ.

Brak zgłoszenia wniosku o upadłość spółki w terminie, wraz z niezachowaniem należytej staranności w monitorowaniu jej kondycji finansowej, skutkuje odpowiedzialnością członka zarządu za zaległości podatkowe, o ile nie wykaże on przyczyn uzasadniających zwolnienie z tej odpowiedzialności.

Umowy z dnia kontroli uznawane za umowy o świadczenie usług, podlegają przepisom art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach i zobowiązują osoby je wykonujące do podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że szeroka interpretacja przesłanek uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, w tym zasady proporcjonalności, jest niezbędna dla uniknięcia nadmiernej dolegliwości sankcji administracyjnych w indywidualnych przypadkach.

Niezawiadomienie strony o posiedzeniu niejawnym stanowi naruszenie prawa do obrony, co skutkuje nieważnością postępowania sądowego. Wobec stwierdzenia nieważności postępowania, wyrok WSA podlega uchyleniu, a sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny, oceniwszy brak przesłanek nieważności oraz skuteczności zarzutów kasacyjnych, oddala skargę kasacyjną J.K. uznając, iż decyzje Dyrektora ARiMR o nienależnie pobranych płatnościach rolnośrodowiskowych były prawidłowe i zgodne z przepisami prawa.