W sprawie o sygnaturze III OSK [...] Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu, uznając przekazanie wody do realizacji zadania własnego gminy za kluczowe dla stawki opłaty zmiennej, co ex definitione implikuje stosowanie obniżonej stawki. Stanowi to istotną wykładnię systemową dla art. 272 i 274 pr. wod. oraz § 5 rozporządzenia.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza konieczność stosowania stawki opłaty zmiennej w oparciu o cel poboru wody zgodnie z zadaniami własnymi gminy, niezależnie od technologii poboru i dystrybucji, przy jednoczesnym odwołaniu do przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i Prawa wodnego.

Pobór wód przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, przeznaczony do realizacji zadań własnych gmin w zakresie zaopatrzenia ludności w wodę, wymaga zastosowania obniżonych stawek opłat zgodnie z art. 274 pkt 4 Prawa wodnego, mimo ich hurtowej sprzedaży innym gminom.

Opłata zmienna za pobór wód podziemnych powinna być ustalana zgodnie z rzeczywistym celem ich wykorzystania na potrzeby realizacji zadań własnych gminy, a zatem bez błędnej kwalifikacji prowadzącej do stosowania nieadekwatnych stawek w oparciu o mylne kryteria.

W przypadku poboru wód podziemnych przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne na rzecz gmin realizujących własne zadania w zakresie zaopatrzenia ludności w wodę do spożycia, należy stosować obniżoną stawkę opłaty zmiennej zgodnie z przepisami Prawa wodnego i podlegać dyskryminacji w formule celowej.

Woda pobierana i sprzedawana na potrzeby zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę pitną jest przeznaczona do realizacji zadań własnych gmin i zasila niższą stawkę opłaty zmiennej, zgodnie z art. 272 ust. 2 oraz art. 274 pkt 4 Prawa wodnego.

Sąd stwierdził, że poprawna kwalifikacja celu poboru wody decyduje o odpowiedniej stawce opłaty zmiennej. Zadania gminy dotyczące zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę pitną mogą skutkować naliczeniem niższych opłat, co czyni rozporządzenie stosowanym w sposób wąski, potwierdzając prawidłowość wcześniejszego rozstrzygnięcia.

W celu zwolnienia członka zarządu od odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 2 O.p., wskazanie majątku spółki musi dotyczyć konkretnych, istniejących składników, które mogą być realnie przedmiotem egzekucji i pozwalają na zaspokojenie zobowiązań podatkowych w znacznej części.

W postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej organ podatkowy jest zobowiązany do zbadania przesłanki bezskuteczności egzekucji, nawet jeśli postępowanie egzekucyjne zostało umorzone; obowiązek ten wynika z konieczności ustalenia, czy istnieje majątek, z którego możliwe jest zaspokojenie zaległości podatkowych.

Umorzenie należności publicznoprawnych wynikających z mandatu karnego wymaga wykazania zarówno ważnego interesu zobowiązanego, jak i interesu publicznego; w przypadku ich braku, organ administracyjny jest uprawniony do odmowy udzielenia ulgi.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał prawo do skorygowania deklaracji VAT na podstawie art. 81 Ordynacji podatkowej, co skutkuje możliwością rozliczenia podatku VAT z tytułu importu na preferencyjnych zasadach, nawet po pierwotnym terminie."

Organizowanie gier na automatach bez koncesji spełnia kryteria gier hazardowych wymagających koncesji, jeżeli zawiera element losowości. Istotne jest prawidłowe przeprowadzenie dowodu weryfikującego losowość, co czyni wyniki postępowania karno-skarbowego wiarygodnymi.

Kara pieniężna za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji jest zasadna, gdy gry posiadają element losowości, co ustalono zgodnie z prawem i w oparciu o eksperymenty przeprowadzone przez Służbę Celno-Skarbową. Wnioski dowodowe spółki zostały słusznie oddalone wobec wystarczającego materiału dowodowego.

Aby stwierdzić, że automaty oferują gry hazardowe w rozumieniu ustawy, wystarczy, że zasady gry zawierają element losowy, nie jest konieczne, aby samodzielnie występowała pełna losowość. Działanie automatów i losowy charakter gier uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za ich urządzanie bez wymaganych zezwoleń.

1. Art. 348 w zw. z 356 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (obecnie Dz. U. z 2025 r., poz. 1079 ze zm.) należy rozumieć w taki sposób, że spełnienie przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych może być badane jedynie w związku z postępowaniem dotyczącym zobowiązania do powrotu. 2. Art. 350 ustawy o cudzoziemcach nie pozwala na badanie nowych