Czynność włączenia obiektu do Gminnej Ewidencji Zabytków, przeprowadzona z naruszeniem konstytucyjnych zasad ochrony praw własności, nawet przed wydaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego (sygn. P 12/18), jest wadliwa i jej skuteczność prawna była prawidłowo zakwestionowana.

Skarżące nie mają interesu prawnego w kwestionowaniu ważności decyzji komunalizacyjnej dotyczącej nieruchomości, gdyż nie legitymują się tytułem prawnym do tej nieruchomości na dzień wydania decyzji. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Złożona skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak podstaw do uznania ujawnienia w księdze wieczystej za wywłaszczenie w rozumieniu art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz prawidłowość działań organów administracyjnych w zakresie umorzenia postępowania o ustalenie odszkodowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając brak zasady wpływu orzeczenia TSUE na decyzję ostateczną z 13 października 2011 r., oraz poprawności proceduralnej składu sądu pierwszej instancji. Wyrok TSUE nie determinował odmiennego rozstrzygnięcia.

Gdy istnieje prawomocna decyzja ustalająca opłatę planistyczną, nie ma podstaw do wydania kolejnej decyzji administracyjnej w tym samym przedmiocie; nieuwzględnienie tego stanowi naruszenie prawa procesowego (art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 7 upzp).

Czynność włączenia budynku do gminnej ewidencji zabytków, dokonana bez zapewnienia właścicielowi gwarancji ochrony prawnej, jest nieważna. Sąd oddala skargę kasacyjną jako niezasadną, wskazując na konieczność uwzględnienia wyroku TK P 12/18 dotyczącą ochrony praw właścicieli nieruchomości.

Dotacje celowe na pokrycie kosztów transportu publicznego, nie związane bezpośrednio z ceną biletu, nie wchodzą do podstawy opodatkowania VAT, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Osoba posiadająca aktywne prawo do renty nie spełnia warunków do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o ile prawo to nie zostało zawieszone przed 31 grudnia 2023 r., na mocy przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych obowiązujących do tej daty.

NSA orzekł, że art. 5 pkt 4 lit. b p.p.s.a. nie wyłącza właściwości sądów administracyjnych co do skarg cudzoziemców odwiedzających rodziny w Polsce, jeśli odmowa wizy narusza prawo do życia rodzinnego, uzasadniając zastosowanie wykładni prokonstytucyjnej.

Brak uwzględnienia formalnego uzasadnienia uchwały przez sąd administracyjny w toku jej kontroli legalności stanowi wadliwość, która uniemożliwia poprawną ocenę uchwały, prowadząc do uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

NSA orzeka o oddaleniu skargi kasacyjnej dotyczącej przymuszenia do szczepień obowiązkowych uznając ją za nieuzasadnioną w zakresie wykazanych zarzutów prawnych i proceduralnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna jest niezasadna, a wyrok TSUE C-189/18 nie wpływa na ostateczną decyzję podatkową w polskim postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym dotyczącym wznowienia zakończonej sprawy.

Skarga kasacyjna wobec wyroku oddalającego decyzji Dyrektora IAS w przedmiocie podatku VAT na sierpień 2006 r. zostaje oddalona, jako że zarzuty proceduralne były niezasadne, a wyrok TSUE nie wpłynął na decyzję z uwagi na różnice w regulacjach prawnych.

Wznowienie postępowania podatkowego na skutek przesłanki z art. 240 § 1 O.p. pozwala uchylić ostateczną decyzję nawet przy upływie terminu przedawnienia, jeżeli decyzja była bezprzedmiotowa już w momencie jej wydania. Upływ terminu z art. 68 O.p. nie jest przeszkodą w takich okolicznościach.

Spółka komandytowo-akcyjna nie ma obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek na poczet zysku komplementariuszy wypłacanych w trakcie roku obrotowego. Obowiązek ten powstaje dopiero po zakończeniu roku, gdy znana jest pełna kwota podatku CIT, umożliwiająca jego pomniejszenie zgodnie z art. 30a u.p.d.o.f.