Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 października 2011 r. dotyczącą podatku VAT za marzec 2007 r. pozostaje w mocy, ponieważ nie zaistniały prawne podstawy do jej wzruszenia, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną.

Okoliczność skuteczności doręczenia zarządzenia zabezpieczenia nie stanowi przesłanki dla zarzutu nieistnienia obowiązku egzekucyjnego zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., lecz podlega badaniu w postępowaniu umorzeniowym z tytułu niedopuszczalności egzekucji, co prowadzi do umorzenia sprawy zarzutu jako bezprzedmiotowej.

Oddalenie skargi kasacyjnej i potwierdzenie oceny niedopuszczalności zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym administracyjnym, gdyż były przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, zgodnie z zasadą z art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a.

Brak przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną opartą na przepisach krajowych zgodnych z ustaleniami TSUE, nie zmienia skuteczności tej decyzji administracyjnej. Wyrok TSUE nie wykazywał wpływu na ostateczną decyzję w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 11 O.p.

W przypadku, gdy wznowienie postępowania wykazuje bezprzedmiotowość wcześniejszej decyzji podatkowej z uwagi na błędne opodatkowanie, a decyzja była niewłaściwa formalnie już w momencie wydania, termin przedawnienia nie może być barierą do uchylenia takiej decyzji.

Uchybienie terminu przedawnienia z art. 68 O.p. nie uniemożliwia uchylenia decyzji ostatecznej, która była bezprzedmiotowa z przyczyn formalnych. Decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości nie powinna była być wydana, gdyż grunt nie podlegał opodatkowaniu tym podatkiem.

W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej rażące naruszenie prawa materialnego zachodzi, gdy przesłanki z art. 258 § 1 pkt 1) O.p. są stosowane do decyzji od początku wadliwej, a nie stającej się później bezprzedmiotową.

Uchybienie terminowi z art. 53 § 2 p.p.s.a. do wniesienia skargi na czynność administracyjną może być usprawiedliwione przez sąd, gdy wynikło z rozbieżności orzeczniczych. Ocena dopuszczalności zaskarżenia nie zależy wyłącznie od formalnych terminów, ale także od okoliczności wpływających na świadomość stron.

Umorzenie postępowania odszkodowawczego było bezpodstawne w świetle braku regulacji przejściowych, dlatego że przesłanki do przyznania odszkodowania wyniknęły przed nowelizacją specustawy przesyłowej. Zasada ochrony praw nabytych i niedziałania prawa wstecz uniemożliwia stosowanie nowych przepisów do zakończonych stanów faktycznych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż naruszenie warunków rejestracji pojazdu rolniczego jest oczywiste, ale nie rażące, z uwagi na brak istotnych skutków gospodarczych. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, choć ostateczne, może ulec zmianie w razie uzyskania nowych wyników badań. Organ cofający pozwolenie na broń zobowiązany jest do dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, w tym rozbieżności w orzeczeniach lekarskich.

W przypadku zatrzymania tego samego prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o kierujących pojazdami, organ administracyjny powinien prowadzić jedno postępowanie i wydać jedną decyzję obejmującą wszystkie przesłanki do zatrzymania dokumentu, o ile nie straciły one aktualności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał brak wpływu wyroku TSUE na decyzję w sprawie czerwcowego podatku VAT z 2006 r. i potwierdził prawidłowość postępowania krajowego, zwłaszcza w kontekście zasady prawa do obrony, oddalając skargę kasacyjną.

Decyzja ostateczna w sprawie podatku VAT, której wznowienia domagał się Skarżący, nie może być uchylona na podstawie wyroku TSUE, gdy brak wystarczających przesłanek wskazujących, iż ten wyrok miał wpływ na treść tej decyzji w świetle zasad postępowania dowodowego ustanowionych w polskiej Ordynacji podatkowej.

Zachowanie zasad prawa do obrony w krajowym postępowaniu podatkowym, zgodnie z polską Ordynacją, nie daje podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie wyroku TSUE dotyczącego innego porządku prawnego.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. I FSK dotyczył odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie VAT. Skarga kasacyjna została oddalona, a zaskarżony wyrok WSA utrzymany, gdyż postępowanie przed Wojewódzkim Sądem nie zostało dotknięte wadami powodującymi nieważność, a decyzja administracyjna była prawidłowa.

Ustalenie opłaty planistycznej na podstawie prawidłowo sporządzonego operatu szacunkowego jest uzasadnione, jeśli wykazuje on wzrost wartości nieruchomości wynikający z uchwalenia planu. Brak formalnych podstaw do jego kwestionowania nie uzasadnia uchylenia decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak zmiany sposobu użytkowania lokalu z mieszkalnego na usługowy jest usprawiedliwiony, uzasadniając umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.

Art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. nie stoi na przeszkodzie uchyleniu ostatecznej decyzji podatkowej, gdyż przesłanki wznowienia postępowania ujawniają jej bezprzedmiotowość z formalnych przyczyn.

Przy wznowieniu postępowania podatkowego na mocy art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nowe okoliczności i dowody muszą być nieznane organowi, a niekoniecznie podatnikowi, aby spełnić podstawę wznowienia, o ile mają znaczenie dla sprawy.