Postępowanie administracyjne dotyczące nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika drogowego na podstawie ustawy o transporcie drogowym podlega umorzeniu, jeżeli przewoźnik nie miał wpływu na naruszenie przepisów wynikające z błędnego wpisu w urzędowym dokumencie sporządzonym przez organ administracji publicznej.

Rejestracja pojazdu dokonana na podstawie dokumentów niekompletnych lub nieprawidłowych z punktu widzenia prawa, w szczególności bez wymaganych oświadczeń producenta, może zostać unieważniona jako wydana z rażącym naruszeniem prawa, co uprawnia organ do stwierdzenia nieważności takiej decyzji administracyjnej.

Stwierdzono brak podstaw do uchylenia decyzji nakładającej karę na przewoźnika za brak odpowiednich dokumentów. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika za naruszenie przepisów transportu drogowego obowiązuje, o ile nie wykaże się wyjątkowych okoliczności, które uniemożliwiały zachowanie wymaganej staranności.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów nie jest rażącym naruszeniem prawa, lecz uznaje oczywistość naruszenia art. 72 p.r.d. Skarga kasacyjna pozostaje bezzasadna.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ustawy o VAT nie przysługuje w sytuacji, gdy faktura nie dokumentuje rzeczywistej transakcji gospodarczej, a ciężar wykazania związku podatku naliczonego z realnym zdarzeniem gospodarczym obciąża podatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną E. sp. z o.o., uznając, że ograniczenie dostępu do pełnych danych zawartych w dokumentach dotyczących innego podmiotu jest zgodne z zasadami ochrony informacji niejawnych i interesu publicznego.

W świetle art. 24 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.), w przypadku zawarcia przez podatnika umowy sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa z zastrzeżeniem terminu, nie jest możliwe przypisanie uzyskanego z tej transakcji przychodu do jednego roku podatkowego, a kosztów

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że warunki zabudowy mogą być ustalone jedynie dla obiektów tożsamych z przedmiotem postępowania legalizacyjnego prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego.

Budynek rekreacyjny, mimo niedostatecznego sprecyzowania sposobu jego związania z gruntem, uznaje się za budynek w rozumieniu Prawa budowlanego, którego budowa wymaga pozwolenia, a brak uzyskania takiego pozwolenia czyni postępowanie budowlane samowolnym.

Decyzja administracyjna o rozbiórce budowli może zostać uchylona w przypadku błędnego zastosowania Prawa budowlanego i odmowy przywrócenia terminu bez pełnego wyjaśnienia okoliczności uzasadniających zwłokę w złożeniu wniosku o legalizację.

Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione było poprawnością zastosowania przez organy administracyjne przepisów procesu administracyjnego, szczególnie art. 138 § 2 K.p.a., oraz zasadą rzetelności postępowania dowodowego opartą na ustaleniu istotnych okoliczności faktycznych.

Podział nieruchomości zgodnie z art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może prowadzić do wyodrębnienia dwóch budynków mieszkalnych z jednej jednostki budowlanej, oraz wydzielenia działek dla takich budynków. NSA za niezgodne z prawem uznał zatwierdzenie takiego podziału i uchylił zaskarżony wyrok.

Przed wydaniem zaświadczenia o braku obowiązku zapłaty akcyzy, organ podatkowy ma obowiązek ocenić dokumentację pod kątem klasyfikacji taryfowej pojazdu. Klasyfikacja ta jest kluczowa dla określenia obowiązku podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Odstąpienie przez organ od realizacji wniosku o przydział lokalu mieszkalnego z uwagi na odmowę przyjęcia przez wnioskującego proponowanych lokali socjalnych było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa lokalowego, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA.

Organ podatkowy, dokonując oceny wniosku o wydanie zaświadczenia dotyczącego obowiązku akcyzowego, powinien przeprowadzić szczegółową analizę prawidłowości klasyfikacji taryfowej i statystycznej pojazdu, opierając się na dokumentacji dostarczonej przez wnioskodawcę, co jest istotne dla oceny obowiązku podatkowego.

Przepisy art. 53a Prawa budowlanego wskazują, że postępowania w trybie nadzoru budowlanego są wszczynane wyłącznie z urzędu, a wnioski podmiotów traktowane są jedynie jako sygnał do działania organu.

Sąd administracyjny uznaje, że art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn wymaga udokumentowania darowizn środków pieniężnych poprzez dowód przelewu od darczyńcy na konto obdarowanego, co wyklucza samodzielną wpłatę gotówki przez obdarowanego na swoje konto.

Obowiązkiem podatkowym z tytułu podatku od środków transportowych obciążony jest podmiot ujawniony w ewidencji jako właściciel, niezależnie od faktycznego władania pojazdem; obowiązek ten ustaje dopiero po wyrejestrowaniu pojazdu.

Czynność odmowy wypłaty dotacji oświatowej na podstawie decyzji administracyjnych dotyczących bezpieczeństwa budynku jest bezskuteczna, gdyż brak prawnopodstawnej regulacji umożliwiającej takowe wstrzymanie dotacji.

Czynność odmowy wypłaty dotacji oświatowej dokonana przez Wójta Gminy Domaniów, podlega kognicji sądów administracyjnych, a jej dokonanie nie miało podstawy prawnej. Wstrzymanie dotacji bez wyraźnej podstawy w przepisach prawa jest działaniem bezskutecznym.

Informacje publiczne stanowiące przedmiot wniosku P.P. do Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w C. są informacjami prostymi i podlegają udostępnieniu bez konieczności wykazania szczególnego interesu publicznego, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną Dyrektora.

Rada powiatu nie może arbitralnie odmawiać zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, chyba że przyczyny zwolnienia mają związek z wykonywaniem mandatu, co podlega ocenie sądu pracy, nie rady powiatu.

Przepis art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym stosuje się także retrospektywnie, co uzasadnia stwierdzenie nieważności postępowania doktorskiego zakończonego naruszeniem praw autorskich.

Brak możliwości nabycia stopnia nauczyciela dyplomowanego przez osobę nieposiadającą mianowania, jeśli w dacie wejścia w życie ustawy o Karcie Nauczyciela nie była zatrudniona na podstawie mianowania, ani nie spełniła innych warunków określonych w art. 7 i 10 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r.