Przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego na podstawie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wymaga przeprowadzenia szczegółowej analizy sytuacji finansowej podatnika i jego aktywów; samo posługiwanie się fakturami niedokumentującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych nie uzasadnia zabezpieczenia zobowiązań podatkowych bez udokumentowanej analizy zdolności finansowej do ich spłaty

Do zastosowania zabezpieczenia podatkowego na podstawie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wymagane jest wykazanie uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania ze strony podatnika, co wymaga rozeznania zarówno w rzetelności dokumentacji podatkowej, jak i w kondycji finansowej podatnika, w tym oceny proporcji jego majątku w stosunku do przyszłych zobowiązań publicznoprawnych.

Przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, opiera się na nieostrym zwrocie „uzasadniona obawa” i obejmuje nie tylko przykładowe sytuacje wymienione w tym przepisie, lecz także inne okoliczności, takie jak rozliczanie faktur, które mogą nie odzwierciedlać rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Klauzule indeksacyjne w umowach kredytowych, które pozwalają bankowi na swobodne i arbitralne kształtowanie kursów walut bez jasnych i obiektywnych kryteriów, są abuzywne i prowadzą do nieważności umowy, jeżeli ich eliminacja uniemożliwia określenie głównych świadczeń stron. Konsument nie musi być związany umową, która narusza równowagę kontraktową poprzez przerzucenie na niego nieograniczonego ryzyka