Przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego na podstawie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wymaga przeprowadzenia szczegółowej analizy sytuacji finansowej podatnika i jego aktywów; samo posługiwanie się fakturami niedokumentującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych nie uzasadnia zabezpieczenia zobowiązań podatkowych bez udokumentowanej analizy zdolności finansowej do ich spłaty

Do zastosowania zabezpieczenia podatkowego na podstawie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wymagane jest wykazanie uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania ze strony podatnika, co wymaga rozeznania zarówno w rzetelności dokumentacji podatkowej, jak i w kondycji finansowej podatnika, w tym oceny proporcji jego majątku w stosunku do przyszłych zobowiązań publicznoprawnych.

Przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, opiera się na nieostrym zwrocie „uzasadniona obawa” i obejmuje nie tylko przykładowe sytuacje wymienione w tym przepisie, lecz także inne okoliczności, takie jak rozliczanie faktur, które mogą nie odzwierciedlać rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Jeżeli nieruchomość pozostaje we władaniu przedsiębiorstwa bez udokumentowanego tytułu prawnego do zarządu, to należy ona do terenowego organu administracji państwowej, a nie przedsiębiorstwa, i podlega komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej.

Klauzule indeksacyjne w umowach kredytowych, które pozwalają bankowi na swobodne i arbitralne kształtowanie kursów walut bez jasnych i obiektywnych kryteriów, są abuzywne i prowadzą do nieważności umowy, jeżeli ich eliminacja uniemożliwia określenie głównych świadczeń stron. Konsument nie musi być związany umową, która narusza równowagę kontraktową poprzez przerzucenie na niego nieograniczonego ryzyka