Kara pieniężna za niedotrzymanie terminów realizacji zadań w Programie Ochrony Powietrza jest obligatoryjna, niezależnie od przyczyn opóźnienia, jeżeli podjęte działania mają bezpośredni wpływ na zdrowie publiczne i jakość powietrza, co wynika z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska.

Przy orzekaniu zakazu zbliżania się do określonych osób należy stosować przepisy art. 41a § 1 k.k., jeżeli dotyczy to umyślnych przestępstw z użyciem przemocy, a nie art. 41a § 2 k.k., który jest zastrzeżony dla przestępstw przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności; czas trwania zakazu musi być określony w wyroku.

Kara łączna nie może być surowsza niż suma kar jednostkowych orzeczonych za poszczególne przestępstwa, zgodnie z art. 86 § 1 k.k., co stanowi normatywny limit dla orzekania kary łącznej.

Wydanie wyroku nakazowego w postępowaniu o wykroczenia jest niedopuszczalne, jeśli okoliczności czynu i wina obwinionego budzą wątpliwości i wymagają wyjaśnienia w toku postępowania dowodowego, co wynika z naruszenia art. 93 § 2 k.p.s.w.

Złożenie wniosku o przyznanie świadczenia w „wariancie korzystniejszym” nie jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na przekazanie środków zgromadzonych w OFE na dochody budżetu państwa. W przypadku niejasności organ rentowy ma obowiązek wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku i poinformować go o skutkach prawnych dokonanych wyborów.

Kwalifikacja konstrukcji budowlanej jako ogrodzenia lub muru oporowego powinna opierać się na jej funkcji w kontekście prawa budowlanego; istotna jest analiza materiałów i funkcji obiektu dla dokładnego określenia jego przeznaczenia.

Cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie prawomocnego wyroku sądu karnego jest obowiązkiem organu administracyjnego, niezależnie od złożenia wniosku o kasację do Sądu Najwyższego, gdyż kasacja nie powoduje automatycznego wstrzymania wykonalności wyroku.

Tryb uchwalenia ustawy

W sprawach zabezpieczenia, przed wydaniem w toku kontroli celno-skarbowej decyzji o zabezpieczeniu, nie wydaje się postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie zabezpieczenia a naczelnik urzędu celno – skarbowego nie ma obowiązku wyznaczenia kontrolowanemu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Przesłanka egzoneracyjna wymieniona w art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej odnosi się wyłącznie do zgłoszenia wniosku, a nie do skutku tego wniosku, jakim jest ogłoszenie upadłości. Wniosek należy złożyć wówczas, gdy zaistnieją przesłanki niewypłacalności dłużnika, określone w art. 10 i art. 11 ustawy - Prawo upadłościowe.

O kwalifikacji umowy jako umowy o dzieło lub umowy o świadczenie usług decyduje rzeczywisty sposób jej wykonywania, a nie jedynie nazwa i treść kontraktu. Kluczowe jest ustalenie, czy umowa przewiduje osiągnięcie konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu, poddającego się sprawdzianowi na istnienie wad fizycznych, czy też zobowiązuje do starannego działania.

Członek zarządu ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie zgłosi wniosku o ogłoszenie upadłości w odpowiednim czasie, a egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna. Niedopełnienie tego obowiązku, wynikające z zaniedbania lub niedbalstwa, nie zwalnia z odpowiedzialności, nawet jeśli przesłanki niewypłacalności zaistniały przed objęciem funkcji.

Warunkiem orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe jest wykazanie przez organ podatkowy, że w dacie płatności zobowiązań podatkowych, które przekształciły się w zaległości podatkowe, osoba trzecia pełniła funkcję członka zarządu spółki, a także, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.

Dofinansowanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, przeznaczone na wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w ramach działalności strefowej, pozostaje w bezpośrednim związku z tą działalnością i może być uwzględnione w kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Brak ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie powoduje nieważności postępowania na podstawie art. 379 pkt 5 k.p.c., jeżeli strona miała możliwość aktywnego uczestnictwa w procesie i jej stan zdrowia nie wskazywał na nieporadność uniemożliwiającą samodzielne działanie.