Sprzeczność w formułowaniu orzeczenia między zapisem cyfrowym a słownym wysokości nawiązki stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, gdyż uniemożliwia to wykonanie wyroku.

Dla przypisania odpowiedzialności z art. 180a k.k. konieczne jest, aby w chwili czynu obowiązywała decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami; brak tej przesłanki może skutkować zakwalifikowaniem czynu jako wykroczenia z art. 94 § 1 k.w.

Przekroczenie ustawowych terminów załatwiania sprawy przez organ administracji publicznej nie jest samo w sobie wystarczające do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, jeśli opóźnienie wynikało z błędnej interpretacji przepisów, a działanie organu nie było celowe lub zamierzone.

Decyzja o przyznaniu zasiłku okresowego na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej jest uznaniowa, a jej obligatoryjność uzależniona jest od faktycznego wystąpienia potrzeby, której osoba nie jest w stanie przezwyciężyć mimo spełnienia przesłanek dochodowych i uzasadnionych okoliczności.

Jeżeli termin przedawnienia czynu karalnego upływa przed wydaniem prawomocnego wyroku na skutek przedawnienia, sąd zobowiązany jest uchylić zaskarżony wyrok i umorzyć postępowanie, zgodnie z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.

Organ publiczny jest zobowiązany do merytorycznego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a brak spełnienia tego obowiązku stanowi bezczynność nawet jeśli nie wiąże się ona z rażącym naruszeniem prawa. Teza od Redakcji

Informacje o wydatkach publicznych, w tym na reklamę, dokonywane przez państwowe jednostki organizacyjne, stanowią informację publiczną, którą organ zobowiązany jest udostępnić w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Obecność podejrzanego na rozprawie, w sprawach dotyczących umorzenia postępowania z powodu niepoczytalności i stosowania środków zabezpieczających, jest obowiązkowa, a jej brak stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą.

Wyrok łączny nie powinien naruszać zasady sumowania kar jednostkowych, a błędna interpretacja przepisów dotyczących utraty mocy wyroku łącznego oraz dolnej i górnej granicy kary łącznej może prowadzić do niezgodności z prawem, wymagającej korekty przez wyższą instancję sądową.