Wpisy w ewidencji gruntów i budynków, jako posiadające charakter wtóry, nie mogą być zmieniane wyłącznie na podstawie wpisów w księdze wieczystej; niezgodność tych danych wymaga sprostowania na podstawie danych z ewidencji.

Wynikająca z konstytucyjnej zasady proporcjonalności klauzula limitacyjna sprzeciwia się nakładaniu opłaty dodatkowej przewidzianej w art. 12i ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym bez możliwości jej miarkowania, jeżeli nie jest to niezbędne dla realizacji celów wprowadzenia opłaty od środków spożywczych, a nieterminowa zapłata tej daniny nie wynika z przesłanek wskazujących na nadużycie prawa i zamiar

W sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej składany w oparciu o art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji pubłicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902) przesłany został przez e-mail, a nie spełnia podstawowych elementów w zakresie identyfikacji wnioskodawcy i z uwagi na konstrukcję adresu e-mail nie jest możliwa jakakolwiek identyfikacja nadawcy, adresat

Krajowy Związek Rewizyjny Spółdzielni prawnie następuje po zlikwidowanym Związku Spółdzielni, dysponując przymiotem strony w postępowaniu dekretowym, obejmując roszczenia dotyczące ustanowienia użytkowania wieczystego zgodnie z art. 7 dekretu warszawskiego.

Wartość przepadku równowartości korzyści majątkowej musi być określona w złotych, jako że polska waluta jest jedynym prawnym środkiem płatniczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Orzeczenie środka karnego w postaci zakazu zbliżania się lub kontaktowania się z pokrzywdzonym, bez określenia czasu jego trwania, stanowi rażące naruszenie art. 43§1 k.k., co obliguje sąd do określenia czasookresu obowiązywania tego środka.

Wymiar kary musi być określony w orzeczeniu sądowym w sposób precyzyjny i zrozumiały, aby umożliwić jego prawidłowe wykonanie zgodnie z art. 34 § 1 k.k.; brak takiej precyzji stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Artykuły 100c i 100d ustawy o cudzoziemcach zawieszają bieg terminów administracyjnych dla wszystkich cudzoziemców, nie tylko tych z Ukrainy, co usprawiedliwia brak bezczynności organu.

Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy mają zastosowanie do wszystkich cudzoziemców bez względu na ich powiązania z wojną w Ukrainie, zawieszając bieg terminów załatwiania spraw administracyjnych.

Dostawa pizzy P.G. przygotowywanej i sprzedawanej na wynos jest klasyfikowana jako usługi związane z wyżywieniem zgodnie z działem 56 PKWiU, co uzasadnia opodatkowanie stawką 8% VAT, mimo że proces dostawy obejmuje elementy charakterystyczne dla dostawy towaru.

Sam wywóz towaru z kraju na terytorium innego państwa członkowskiego nie przesądza o możliwości opodatkowania tej czynności 0% stawką VAT, lecz konieczne jest, aby wywieziony z kraju towar został dostarczony do konkretnego podatnika w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.

Materialnoprawny charakter terminów określonych w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oznacza, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego upływem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie jest nieskuteczna.

Zrzut awaryjny ścieków dokonany bez stosownego pozwolenia wodnoprawnego uprawnia organ do nałożenia opłaty podwyższonej. Posłużenie się przelewem burzowym do zrzutu ścieków musi być uzasadnione opadami atmosferycznymi, a nie awariami infrastruktury komunalnej.

Spółka komandytowa, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, nie jest zobowiązana do pobierania zryczałtowanego podatku przy wypłacie zaliczek na poczet zysków komplementariusza w ciągu roku podatkowego. Obowiązek ten powstaje po ustaleniu podatku za dany rok.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie jest weryfikowana w odniesieniu do art. 186 ust. 1 p.o.ś., który odnosi się do dalszych etapów procesu inwestycyjnego. Odwołanie musi obejmować pełne i nowe rozpoznanie sprawy przez organ II instancji, co zostało spełnione w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.G., stwierdzając, iż na skarżącym spoczywał obowiązek wykazania wyrejestrowania odbiornika RTV, a postępowanie administracyjne i sądowe przeprowadzono zgodnie z prawem, bez naruszenia prawa do obrony.

Art. 67 § 3 in principio k.k. przewiduje obligatoryjne orzeczenie obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia za krzywdę lub nawiązki w przypadku warunkowego umorzenia postępowania, niezależnie od oświadczeń pokrzywdzonych o rezygnacji z dochodzenia roszczeń w toku tego postępowania.

W przypadku ustalenia warunków zabudowy kluczowe jest przeprowadzenie pełnej analizy urbanistyczno-architektonicznej, obejmującej wszystkie działki na obszarze analizowanym, bez selektywności, co umożliwia właściwe określenie wymagań planowanej zabudowy oraz bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania.

Obiekt budowlany pozostaje budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, faktycznych lub prawnych nie jest i nie może być wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem, a czasowy brak elementów statuujących definicję budynku wynikający z prac budowlanych nie wpływa na jego klasyfikację podatkową.

NSA uznał, że przesłanki przywrócenia terminu w trybie art. 58 § 1 k.p.a. nie zostały spełnione, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, a samoizolacja pełnomocnika nie stanowiła przeszkody uniemożliwiającej wniesienie odwołania.

Konstrukcja reklamowa osadzona na słupach drewnianych i drzewach stanowi budowlę trwale związaną z gruntem, wymagającą pozwolenia na budowę. W przypadku budowli wznoszonych bez zezwolenia, organ nadzoru budowlanego zasadnie wdraża procedurę legalizacyjną zgodnie z prawem budowlanym.

Odpowiedzialność przewoźnika, o której mowa w art. 462 ust. 1 u.o.c. ma charakter obiektywny, co oznacza, że organ administracji publicznej nie ma obowiązku badania stopnia zawinienia lub szkodliwości czynu przewoźnika. Przepis art. 462 ust. 1 u.o.c. nie stanowi podstawy prawnej dla dokonywania oceny subiektywnego zachowania podmiotu sankcjonowanego, a jedynie do powiązania odpowiedzialności przewoźnika