Samowola budowlana przez rozbudowę budynku bez wymaganego pozwolenia nie może być kwalifikowana jako istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, nawet jeśli dotyczy funkcjonalnie powiązanej części budynku, której uprzednio udzielono pozwolenia na użytkowanie.

O rażącym naruszeniu prawa w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 kpa można mówić jedynie wtedy, gdy decyzja administracyjna jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności i zaufania obywatela do działań organu, a jej wadliwość ma większą wagę niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.

O rażącym naruszeniu prawa na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 kpa można mówić dopiero wtedy, gdy naruszenie prowadzi do stanu istotnie niezgodnego z prawem, którego funkcjonowanie w obrocie prawnym byłoby nie do pogodzenia z zasadą praworządności i zaufania obywatela do działań organu.

Dla zgodnego z prawem ustalenia warunków zabudowy konieczne jest spełnienie wymagań wynikających z analizy architektoniczno-urbanistycznej, wystarczająco uzasadniającej odstępstwa od parametrów określonych w rozporządzeniu planistycznym, w przeciwnym razie decyzja administracyjna może naruszać zasadę prawdy obiektywnej.

Osoba będąca użytkownikiem wieczystym sąsiadującej działki, na którą może oddziaływać planowana inwestycja, posiada interes prawny, który uzasadnia uznanie jej za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę, co w przypadkach pominięcia jej udziału bez własnej winy, stanowi przesłankę wznowienia postępowania.

Decyzja o odmowie uznania cudzoziemca za obywatela polskiego jest uzasadniona, jeśli na podstawie zgromadzonych dowodów, w tym dokumentów niejawnych, organy administracyjne stwierdzą, że nabycie obywatelstwa stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, nawet jeśli nie występują formalne zarzuty karne wobec cudzoziemca.

Tworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania płatności rolniczych, które prowadzi do korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia, uzasadnia odmowę przyznania tych płatności zgodnie z art. 60 rozporządzenia 1306/2013.

Utworzenie przez beneficjenta sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści ze środków unijnych stanowi podstawę do odmowy przyznania pomocy finansowej, jeżeli działania te są sprzeczne z celami przewidzianymi w przepisach unijnych.

Zwrot uiszczonych, jak i nadpłaconych rat odsetkowych, prowizji i innych opłat należnych z tytułu udzielonego finansowania hipotecznego oraz koszty wynikające z braku możliwości dochodzenia przez bank wartości wyrażonych w walucie obcej, które powstaną z uwagi na brak faktycznej realizacji obliczonych uprzednio i opodatkowanych podatkiem dochodowym niezrealizowanych różnic kursowych, składających się

Zwrot odsetek oraz innych opłat na rzecz klientów, stanowiące wydatki banku związane ze stwierdzeniem nieważności umowy kredytu hipotecznego indeksowanej do waluty innej niż polski złoty, jak również denominowanej do waluty innej niż polski złoty, a także wynikające z tego korekty dodatnich różnic kursowych, nie mogą w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowić kosztu