Dla zgodnego z prawem ustalenia warunków zabudowy konieczne jest spełnienie wymagań wynikających z analizy architektoniczno-urbanistycznej, wystarczająco uzasadniającej odstępstwa od parametrów określonych w rozporządzeniu planistycznym, w przeciwnym razie decyzja administracyjna może naruszać zasadę prawdy obiektywnej.

Osoba będąca użytkownikiem wieczystym sąsiadującej działki, na którą może oddziaływać planowana inwestycja, posiada interes prawny, który uzasadnia uznanie jej za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę, co w przypadkach pominięcia jej udziału bez własnej winy, stanowi przesłankę wznowienia postępowania.

Wyznaczenie granic obszaru analizowanego w procesie ustalania warunków zabudowy musi uwzględniać zasadę dobrego sąsiedztwa i ochrony ładu urbanistycznego, dopuszczając formy nieregularne, które mogą przekraczać minimalny wyznaczony wymiar, jeśli służą one spójności urbanistycznej planowanej inwestycji.

Przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego znajduje zastosowanie do nieprawidłowości powstałych w wyniku użytkowania budynku, gdy prowadzą one do stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi albo bezpieczeństwa mienia.

Samowola budowlana przez rozbudowę budynku bez wymaganego pozwolenia nie może być kwalifikowana jako istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, nawet jeśli dotyczy funkcjonalnie powiązanej części budynku, której uprzednio udzielono pozwolenia na użytkowanie.

Zwrot uiszczonych, jak i nadpłaconych rat odsetkowych, prowizji i innych opłat należnych z tytułu udzielonego finansowania hipotecznego oraz koszty wynikające z braku możliwości dochodzenia przez bank wartości wyrażonych w walucie obcej, które powstaną z uwagi na brak faktycznej realizacji obliczonych uprzednio i opodatkowanych podatkiem dochodowym niezrealizowanych różnic kursowych, składających się

Zwrot odsetek oraz innych opłat na rzecz klientów, stanowiące wydatki banku związane ze stwierdzeniem nieważności umowy kredytu hipotecznego indeksowanej do waluty innej niż polski złoty, jak również denominowanej do waluty innej niż polski złoty, a także wynikające z tego korekty dodatnich różnic kursowych, nie mogą w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowić kosztu