Samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przesądza automatycznie o zastosowaniu najwyższych stawek podatkowych. Dla przyjęcia takiego związku konieczne jest uwzględnienie, czy nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana lub obiektywnie może być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej.

Osoba zasiadająca nieruchomość pozostającą uprzednio w posiadaniu samoistnym osoby najbliższej wymienionej w art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn jest uprawniona – po spełnieniu pozostałych warunków wynikających z powołanego przepisu – do skorzystania ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 4a tej ustawy.

W świetle art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunkiem skorzystania ze zwolnienia podatkowego nie jest posiadanie dochodu pochodzącego z nowej inwestycji – taki wymóg nie wynika ani z tego przepisu, ani z przepisów wykonawczych.

Art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej nie normuje materii dotyczącej szkody wierzycieli, lecz odnosi się wyłącznie do odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki.