Samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przesądza automatycznie o zastosowaniu najwyższych stawek podatkowych. Dla przyjęcia takiego związku konieczne jest uwzględnienie, czy nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana lub obiektywnie może być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej.

W przypadku skazania za przestępstwo popełnione w warunkach określonych w art. 12 § 1 k.k., sąd jest zobowiązany do wymierzenia kary pozbawienia wolności powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia zgodnie z art. 57b k.k., co wyklucza możliwość orzeczenia kary sekwencyjnej, jeśli minimalny wymiar kary przewyższa dopuszczalny zakres kary sekwencyjnej.

Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Konieczne jest ustalenie, czy nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana lub może być potencjalnie wykorzystywana na potrzeby działalności gospodarczej.

Dla uznania nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wystarcza sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Konieczne jest ustalenie, czy nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana lub może być potencjalnie wykorzystywana do prowadzenia działalności

Artykuł 271 ust. 2 Prawa wodnego nie zobowiązywał do uwzględniania stosunku ilości wody podziemnej pobieranej do dostępnych zasobów przy wyliczaniu opłaty stałej do końca 2023 roku, a przepisy zezwalały na zastosowanie bezpośredniego odniesienia do maksymalnej ilości wody wyrażonej w m3/s określonej w pozwoleniach.