Decyzja o przyznaniu zasiłku okresowego na podstawie art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej oparta jest na konstrukcji uznania administracyjnego, a sądowa kontrola ogranicza się do zbadania, czy organ nie przekroczył granic uznania ani nie działał w sposób dowolny.

W sprawach dotyczących przyznania specjalnego zasiłku celowego, pojęcie 'szczególnie uzasadnionego przypadku' musi odnosić się do nadzwyczajnych okoliczności odbiegających od sytuacji innych osób znajdujących się w trudnym położeniu, a decyzje w tym zakresie, pozostające w granicach uznania administracyjnego, nie podlegają szerokiej kontroli sądowej w zakresie zgodności z prawem.

Decyzja o przyznaniu specjalnego zasiłku celowego w przypadku przekroczenia kryterium dochodowego leży w ramach uznania administracyjnego i wymaga wykazania 'szczególnie uzasadnionego przypadku', który jest wyraźnie nadzwyczajny i wyjątkowy w stosunku do sytuacji innych osób ubiegających się o pomoc społeczną.

Zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest uzasadnione, jeśli służy interesowi publicznemu poprzez umożliwienie opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a decyzja organu w tym zakresie mieści się w granicach uznania administracyjnego.

Uzgodnienie projektu budowlanego z organem konserwatorskim jest wymagane, gdy obiekt budowlany lub teren jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków, co jednak nie dotyczy nieruchomości położonych jedynie w strefie ochrony konserwatorskiej, a nie zapisanych w rejestrze zabytków.

Opłata za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności powinna uwzględniać bonifikaty przysługujące użytkownikowi wieczystemu, co oznacza, że decyzja administracyjna odmawiająca ich uwzględnienia jest sprzeczna z art. 7 ust. 2 ustawy przekształceniowej i powinna być uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa.

Przewlekłość postępowania administracyjnego, choć stwierdzona, nie spełniała kryteriów rażącego naruszenia prawa, a naruszenia proceduralne nie wpływają na wynik sprawy, jeśli nie rzutują na zdolność sądową strony.

Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy wprowadzają zawieszenie biegu terminów w postępowaniach dotyczących wszystkich cudzoziemców, niezależnie od ich obywatelstwa. Stwierdzenie przewlekłości w takich sprawach nie znajduje uzasadnienia prawnego.

Przepisy art. 100c i 100d u.p.o.u. dotyczą wszystkich cudzoziemców składających wnioski o zezwolenie na pobyt rezydenta UE, nie tylko obywateli Ukrainy związanych z wojną. Zawieszenie terminów tych spraw jest powszechne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż decyzji administracyjnej, która wygasła z upływem czasu nie można uchylić ani zmienić w trybie art. 155 k.p.a. Uchwała ta odnosi się jedynie do decyzji kształtujących uprzed fundator-platforme-sytuację prawną strony w chwili wnioskowania o jej zmianę lub uchylenie.

Przyznanie specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej wymaga zaistnienia 'szczególnie uzasadnionego przypadku', który musi być dokładnie oceniony przez organy w granicach uznania administracyjnego, z uwzględnieniem zasady subsydiarności pomocy społecznej oraz ograniczonych środków publicznych.

Art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie tworzy obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów przestrzeni publicznej, a jedynie wyznacza kierunki ich rozwoju w studium, co nie uzasadnia zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy.

Decyzja o przyznaniu specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej zależy od uznania administracyjnego i wymaga wystąpienia 'szczególnie uzasadnionego przypadku', który musi być wyjątkowy i odbiegać od typowych trudności życiowych osób korzystających z pomocy społecznej.

W przypadku decyzji opartych na uznaniu administracyjnym sąd administracyjny bada, czy organy administracji publicznej nie przekroczyły granic uznania oraz czy decyzja nie nosi cech dowolności, nie kwestionując jednak samego wyboru rozstrzygnięcia w ramach przyznanego ustawą luzu decyzyjnego. Pojęcie 'szczególnie uzasadnionego przypadku' z art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej musi być rozumiane