Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej można wydać, nawet jeśli upłynął znaczny czas od wydania decyzji i mimo zmian prawnych po dacie wydania zaskarżonej decyzji, o ile rażące naruszenie prawa oraz brak nieodwracalnych skutków prawnych zostało prawomocnie ustalone w toku wcześniejszych postępowań.

Zwolnienie od podatku od nieruchomości w oparciu o art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przysługuje wyłącznie w przypadku, gdy nieruchomość jest faktycznie zajęta na działalność oświatową, a nie gdy jest częściowo wynajmowana w ramach działalności gospodarczej. Przy ocenie zwolnienia należy uwzględnić główne przeznaczenie i faktyczne wykorzystanie nieruchomości.

Uznanie wydatku za koszt uzyskania przychodów wymaga nie tylko faktycznego zaistnienia zdarzenia gospodarczego, ale również jego odpowiedniego i zgodnego z przepisami udokumentowania. Faktury, które nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych między wskazanymi w nich podmiotami, nie stanowią podstawy do zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Posiadanie interesu prawnego jest niezbędnym warunkiem do uznania podmiotu za stronę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Bez wykazania konkretnych naruszeń norm prawa materialnego, wynikających z planowanej inwestycji, nie można uznać za stronę podmiotu powołującego się wyłącznie na interes faktyczny.

Zaskarżenie postanowienia organu dotyczącego odmowy utajnienia akt w postępowaniu spornym, w sytuacji niewskazania przepisu umożliwiającego złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest niedopuszczalne, co wynika z subsydiarnego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Prawa własności przemysłowej.

Kara umowna za zwłokę może być zastrzeżona jedynie wtedy, gdy dłużnik ponosi odpowiedzialność za nieterminowe wykonanie zobowiązania; nie jest ona natomiast należna w przypadku opóźnienia spowodowanego okolicznościami niezależnymi od dłużnika (art. 476 k.c.).

Wydanie decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) pomimo pozbawienia strony udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, nie powoduje naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o ile zakres okoliczności faktycznych konieczny do wyjaśnienia