Nałożenie kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym powinno być oparte na przepisach obowiązujących w chwili popełnienia naruszenia oraz dowody muszą być kompletne i rzetelne. Wykazanie okoliczności, które mogą zwolnić z odpowiedzialności za naruszenia, leży po stronie przewoźnika.

Przewóz osób samochodem osobowym przez przedsiębiorcę posiadającego licencję na krajowy transport drogowy uznaje się za przewóz okazjonalny, jeżeli nie spełnia wymogów konstrukcyjnych określonych w ustawie, co uzasadnia nałożenie kary administracyjnej, a przepisy nie stanowią przepisów technicznych wymagających notyfikacji KE.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał naruszenie art. 200 § 1 O.p. za istotne dla wyniku sprawy i uchylił wyrok WSA i decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, nakazując ponowne rozpoznanie, z uwzględnieniem prawa strony do wypowiedzenia się w postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja Dyrektora ARiMR o przyznaniu płatności zmniejszonej z powodu niezgodnego z etykietą stosowania środków ochrony roślin była zgodna z prawem, a skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw.

NSA uznał za zgodne z prawem wpisanie A. Sp. z o.o. na listę podmiotów wspierających agresję na Ukrainę, uznając zasadność ustaleń dotyczących jej powiązań z białoruskimi podmiotami wspierającymi agresję, oraz odmowę jej wykreślenia z tej listy.

Osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie ponosi odpowiedzialność za przestrzeganie wymogów prawnych dotyczących badań lekarskich i psychologicznych kierowców oraz wyposażenia ich w wypis z licencji, niezależnie od formy prawnej zatrudnienia kierowców.

Zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, na osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie spoczywa odpowiedzialność za zapewnienie, by wszyscy kierowcy, niezależnie od formy zatrudnienia, posiadali aktualne badania lekarskie i psychologiczne oraz wymagane dokumenty umożliwiające wykonywanie przewozów.

Stosowanie środka ochrony roślin powinno być zgodne z etykietą, w innym wypadku może skutkować zmniejszeniem płatności w ramach wsparcia bezpośredniego. Organ administracji działał prawidłowo, zmniejszając płatności, co zostało potwierdzone przez sąd.

Art. 100c i 100d u.p.o.u. są przepisami ogólnymi, wyłączającymi możliwość przypisania bezczynności organu i związanej z nią odpowiedzialności w sprawach dot. cudzoziemców, niezależnie od związku z działaniami wojennymi w Ukrainie.

Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, dotyczące zawieszenia terminu załatwienia spraw cudzoziemców, mają zastosowanie uniwersalne, co wyłącza podstawy do zarzutów bezczynności wobec wojewodów w kontekście udzielania zezwoleń na pobyt stały.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA i nakazuje ponowne rozpoznanie sprawy, wskazując na konieczność dokładnego przeanalizowania okoliczności zawieszenia przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Podstawę opodatkowania wniesienia aportu do spółki, w zamian za akcje tej spółki, stanowi cena emisyjna akcji – jeżeli taka zapłata została uzgodniona między stronami, a nie ich wartość nominalna.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i decyzję, uznając, że samodzielny charakter działalności rolniczej prowadzonej przez małżonków w ramach gospodarstwa objętego wspólnością majątkową może skutkować odrębnym statusem podatkowym VAT.

Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy zawieszają bieg terminów administracyjnych dla wszystkich cudzoziemców, co wyklucza bezczynność organu w rozpatrywaniu wniosku o pobyt rezydenta UE, niezależnie od tła konfliktu na Ukrainie. Bezczynność organu nie zachodzi, gdy terminy spraw uległy zawieszeniu.

Sprzedaż kanapek przez producenta w sklepach firmowych nie stanowi usługi gastronomicznej. Czynności takie jak doradzanie czy pakowanie nie są usługami wspomagającymi, a więc brak jest podstaw do klasyfikacji transakcji pod PKWiU 56 i opodatkowania VAT według stawki 8%.

Sprzedaż gotowych kanapek w sklepach firmowych nie stanowi złożonej usługi związanej z wyżywieniem podlegającej opodatkowaniu stawką VAT 8%, lecz dostawę towarów ze stawką VAT 5%, bez usług wspomagających ich bezpośrednią konsumpcję.

Przekazanie majątku likwidowanej spółki na rzecz jedynego udziałowca in natura, w sytuacji braku wcześniejszego zobowiązania do spełnienia świadczenia pieniężnego, nie generuje przychodu podatkowego na gruncie art. 14a ust. 1 u.p.d.o.p.

Rozstrzygnięcie przedmiotu sporu dotyczącego uchylenia decyzji o odszkodowaniu przez I instancję wymaga ponownego zbadania, gdyż WSA w Warszawie nie odniósł się szczegółowo do istotnych zarzutów skargi i opierał się na niepełnym uzasadnieniu wyroku.

Działania organów nadzoru budowlanego, polegające na wstrzymaniu robót budowlanych dorozumianych jako nielegalne bez zgłoszenia, muszą uwzględniać przepisy obowiązujące w czasie realizacji inwestycji; zasady retrospektywnego stosowania prawa budowlanego nie mogą prowadzić do samowolnego wstrzymania zgłoszenia, jeśli zasady zgłaszania nie były wymagane w momencie realizacji projektu.

Decyzja administracyjna o pozwoleniu na budowę, wydana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, zachowuje moc prawną mimo uchwały nowego planu miejscowego. W postępowaniu wznowieniowym należy stosować stan prawny z datą decyzji pierwotnej.