Przekazywanie danych osobowych w celu realizacji procedur odszkodowawczych między administracją publiczną a podmiotami ubezpieczeniowymi jest dopuszczalne, gdyż mieści się w ramach prawnie uzasadnionych interesów wynikających z zawartych umów ubezpieczenia, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. f RODO.

Umorzenie zaległości podatkowych z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinno być dokonywane z uwzględnieniem zarówno "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego", przy czym analiza tych przesłanek wymaga uwzględnienia szczegółowej sytuacji podatnika, jego zdolności do spłaty zadłużenia oraz oceny efektywności i zasadności przymusowego dochodzenia zaległości, w kontekście

W kwestii oprocentowania nadpłaty podatkowej, nadpłata powstała w wyniku uchylenia decyzji organu podatkowego z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego podlega oprocentowaniu, nawet jeżeli przedawnienie stanowiło podstawę samego uchylenia. Konieczna jest indywidualna ocena, czy działania lub zaniechania organu podatkowego w toku postępowania podatkowego przyczyniły się do powstania przesłanki

Spełnienie przesłanki 'ważnego interesu podatnika' oraz analiza 'interesu publicznego' w kontekście umorzenia zaległości podatkowych wymaga uwzględnienia aktualnej sytuacji życiowej i majątkowej podatnika oraz oceny efektywności kosztowej ewentualnego przymusowego dochodzenia wymaganych należności.

Przez dochód zwolniony z opodatkowania należy rozumieć wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, w zakresie określonym w zezwoleniu lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu - jak stanowi art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p. oraz art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p.

Zgodnie art. 73 ust. 1 ustawy o przepisach wprowadzających ustawę reformującą administrację publiczną, dla uznania, że dana nieruchomość pozostawała w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu publicznoprawnym, podstawowe znaczenie ma wykazanie, że Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, działając przez swoje jednostki organizacyjne, w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną

Osoba mająca ustalone prawo do emerytury, która ubiega się o świadczenie pielęgnacyjne, może dokonać wyboru którym świadczeniem chce dysponować, poprzez zawieszenie prawa do jednego z nich.

Nie jest dopuszczalna taka interpretacja przepisów, w następstwie której brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w postępowaniu dotyczącym legalizacji istniejącego obiektu prowadziłby do sytuacji, w której inwestor realizowałby samowolnie inwestycję, a następnie ją legalizował, aby uniknąć obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych

Zgodnie z art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stosowanie grzywny jako środka egzekucyjnego w przypadku niewykonania obowiązków nałożonych decyzją administracyjną jest zasadne i powinno odpowiadać zasadzie proporcjonalności,

W sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności orzeczeń wydanych w przeszłości na podstawie dekretów czy ustaw z okresu istnienia rad narodowych i ich prezydiów, do zakwestionowania prawidłowości organu wydającego orzeczenie niezbędna jest analiza stanu prawnego obowiązującego w czasie wydania spornego aktu, w tym przypadku orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy, które miało status prezydium

Przepis art. 51 ust. 4 ustawy prawa budowlanego daje organom administracji prawo do wydania zarówno pozytywnej, jak i negatywnej decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, zależnie od spełnienia wymogów prawnych, przy czym w przypadku odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego konieczne jest umożliwienie inwestorowi uzyskania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane

Zgodnie z art. 53a ust. 1 prawa budowlanego, postępowania dotyczące naruszeń ustawowych w zakresie budownictwa, inicjowane są z urzędu, co podkreśla publicznoprawny charakter interwencji administracyjnej w przypadkach naruszenia przepisów prawa budowlanego.

Zasada zakazu reformationis in peius, wyrażona w art. 139 k.p.a., jest zasadą, która chroni stronę odwołującą się w postępowaniu administracyjnym przed pogorszeniem jej sytuacji prawnej przez organ odwoławczy, jednak nie ma charakteru bezwzględnego i dopuszcza wyjątek w postaci sytuacji, w której zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes społeczny. Rażące naruszenie prawa musi być oczywiste