Zgodnie z art. 23m ust. 1 pkt 4, 5, i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dobrowolne umorzenie udziałów bez wynagrodzenia pomiędzy podmiotami powiązanymi może być uznane za transakcję kontrolowaną w kontekście cen transferowych. Decyzja o takim umorzeniu podlega zasadom określonym przez zgromadzenie wspólników z uwzględnieniem specyfiki powiązań między wspólnikami.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko musi zawierać wszystkie wymagane elementy określone w art. 66 u.u.i.ś., a jego kwestionowanie może nastąpić wyłącznie poprzez przedstawienie wiarygodnego kontrraportu. Zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania musi bezpośrednio wpływać na rozstrzygnięcie w sprawie głównej.

W procesie przyznawania stypendiów rektora dla najlepszych studentów konieczne jest zachowanie przez organy uczelni zasad równości dostępu, jawności działań oraz transparentności kryteriów oceny, co gwarantuje uczciwą i sprawiedliwą ocenę osiągnięć studentów.

Dobrowolne umorzenie udziałów w spółce może stanowić transakcję kontrolowaną, gdy warunki transakcji mogły zostać narzucone w wyniku powiązań rodzinnych czy korporacyjnych między wspólnikami a zarządem spółki, co skutkuje koniecznością stosowania przepisów o cenach transferowych i odpowiedniej dokumentacji podatkowej.

Dobrowolne nieodpłatne umorzenie udziałów w spółce może stanowić transakcję kontrolowaną w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., nawet jeśli jest to umorzenie dokonane na podstawie umowy spółki i za zgodą wspólnika, gdyż faktyczne powiązania między podmiotami mogą mieć wpływ na warunki umorzenia.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, o którym mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej może również po zakończeniu pełnienia tej funkcji, uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe powstałe w tym czasie, jeżeli wykaże w postępowaniu podatkowym, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub

W sytuacji, gdy transakcje dokumentowane fakturami VAT nie mają odzwierciedlenia w rzeczywistej działalności gospodarczej podatnika, a wszelkie okoliczności faktyczne wskazują na ich fikcyjny charakter, podatnik nie nabywa prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur, zgodnie z art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług.

Nie można chronić przed konsekwencjami prawnymi wynikającymi z naruszenia przepisów o VAT podatnika, który nie dochował należytej staranności i świadomie uczestniczył w transakcji stanowiącej element oszustwa podatkowego, nawet jeśli formalnie warunki do zastosowania preferencyjnej stawki VAT wydają się być spełnione.

Interes prawny w postępowaniu administracyjnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego musi być indywidualny, konkretny, aktualny i obiektywnie sprawdzalny oraz wynikać z przepisów prawa materialnego. Samo powołanie się na prawo własności nieruchomości bez wykazania, jak decyzja wpływa na to prawo, nie jest wystarczające do uznania interesu prawnego.

W postępowaniu w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej organy administracyjne są związane wnioskiem inwestora co do kształtu i przebiegu inwestycji, zaś ich rolą jest wyłącznie sprawdzenie kompletności wniosku oraz zgodności zaproponowanych rozwiązań z obowiązującymi przepisami prawa, bez możliwości ingerencji w merytoryczne rozwiązania projektowe (art. 11d ust. 1 oraz art. 11f specustawy