Decyzja organu administracji powinna być oparta na rzetelnym i kompletnym materiale dowodowym, a brak odpowiedniego ustalenia kręgu osób zobowiązanych do płatności i szczegółowej oceny sytuacji materialnej może prowadzić do uchylenia decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Uczestnictwo podmiotu w łańcuchu transakcji, którego celem jest oszustwo podatkowe, nie może być uzasadnione rzeczywistą działalnością gospodarczą, gdy dowody jednoznacznie wskazują na fikcyjny charakter transakcji. Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, organy podatkowe mają obowiązek odmówić prawa do zastosowania stawki 0% oraz odliczenia VAT, jeśli udowodnią świadome deklarowanie

Ustawodawca nie wskazuje terminu, od którego ma być liczony 5-letni okres używania znaku. Chodzi tu więc o jakikolwiek okres 5-letni, byle przez ten czas zachowana została ciągłość używania oznaczenia; muszą to być kolejne, a więc następujące po sobie lata. Okres ten musi być nieprzerwany. Upływ 5-letniego okresu używania danego oznaczenia, liczony od momentu powzięcia wiadomości o jego używaniu, powoduje

Zgodnie z art. 139 KPA, organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes społeczny. Przy ocenie, czy dokonano rozstrzygnięcia na niekorzyść strony odwołującej się należy porównać zarówno rozstrzygnięcia organów obu instancji, jak i ich materialnoprawne skutki. Uchylenie przez organ odwoławczy decyzji instancji

W przypadku, gdy faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć o uczestnictwie w oszustwie podatkowym, nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT z tych faktur.

Nadpłata podatku dokonana przez podatnika podlega zaliczeniu na poczet jego zaległych i bieżących zobowiązań podatkowych z urzędu, zgodnie z określoną kolejnością, zaś decyzje w tym zakresie mają charakter administracyjno-rachunkowy i nie mogą być dowolnie kształtowane przez organ podatkowy ani podatnika.

Zgodnie z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej, odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Przepis ten jednoznacznie wiąże odpowiedzialność z momentem powstania zobowiązania podatkowego z mocy prawa, a nie z datą wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania w wysokości

W sprawach dotyczących zaliczenia nadpłaty na poczet zobowiązań podatkowych, organ podatkowy jest zobowiązany do przestrzegania regulacji ustawowych odnośnie zaliczenia nadpłat (art. 76 § 1 i § 4, art. 76a, art. 55 § 2 i art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej) i dokonuje tego z urzędu. Postanowienie w tej kwestii ma charakter formalny, potwierdzające wykonanie czynności rachunkowo-technicznej oraz nie zależy

W przypadku zaliczenia nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowych przez organ podatkowy, działanie takie jest regulowane odpowiednimi przepisami prawa podatkowego, w tym art. 76 § 1 i § 4, art. 76a, art. 55 § 2 i art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej, i nie wymaga zgody ani uznania podatnika. Postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty pełni funkcję potwierdzenia wykonania czynności rachunkowo-technicznej

W ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gmina ma prawo wprowadzać ograniczenia dotyczące przeznaczenia terenów i sposobu ich zabudowy, o ile są one uzasadnione interesem publicznym i mieszczą się w granicach władztwa planistycznego zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz Konstytucją RP.

Dla stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego z powodu utraty prawa wybieralności istotne jest dogłębne i obiektywne wyjaśnienie, że radny rzeczywiście przestał spełniać przesłanki stałego zamieszkiwania na terenie danej gminy. Zmiana miejsca zamieszkania powinna być jednoznaczna i poparta kompletnymi dowodami, a nie jedynie na podstawie przypuszczeń. Teza od Redakcji

Art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w zw. art. 105 § 1 k.p.a., odczytywane w powiązaniu z art. 318 ustawy o cudzoziemcach oraz postanowieniami dyrektywy 2008/115/WE, należy interpretować w ten sposób, że postępowanie w sprawie zobowiązania do powrotu cudzoziemca, który w chwili przeprowadzenia kontroli legalności pobytu oraz wszczęcia postępowania przebywał w Polsce nielegalnie, nie staje