Zaniechanie przez podatnika opłacającego podatek dochodowy od osób fizycznych na zasadach określonych w art.26 i art.27 u.p.d.o.f. ujęcia środka trwałego w ewidencji środków trwałych nie pozwala mu uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów wydatków na jego nabycie w roku ich nabycia i latach następnych ani poprzez jednorazowe ich zaliczenie do kosztów (art.23 ust.1 pkt 1 lit.a) i b) u.p.d.o.f.), ani

Celem ustawodawcy art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b/ u.p.d.o.f. było zwolnienie z opodatkowania tylko jednego podmiotu, bezpośrednio realizującego cel programów pomocowych, a nie kolejnych podmiotów pośrednio realizujących czynności zlecone przez beneficjenta.

Na gruncie podatku od towarów i usług zagadnienie należytej staranności kupieckiej (tzw. dobrej wiary) ma swoje bezpośrednie źródło i właściwe jemu rozumienie w unijnym prawie podatkowym kształtowanym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a nie w polskim prawie cywilnym (art. 169 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, Dz.U. z 2014 r. poz. 121 z późn. zm.).

1. Art. 83a ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie określa granic czasowych wydania decyzji w przedmiocie ponownego ustalenia prawa lub zobowiązania stwierdzonego decyzją organu rentowego, co oznacza, że może ona być wydana w każdym czasie, jeżeli zostaną spełnione przesłanki wskazane w tym przepisie. 2. Ewentualne wady decyzji wynikające z naruszeń przepisów postępowania przed organem

Jeśli danina stanowi dochód gminy, to urząd skarbowy może ją umorzyć wyłącznie za zgodą prezydenta miasta, burmistrza lub wójta.

Wina członka zarządu w rozumieniu art. 116 par. 1 pkt 1 lit. b ordynacji podatkowej jest zjawiskiem rozstrzygającym się w obszarze decyzyjnym. Przez to wszelkie zakłócenia występujące w sferze świadomości i woli mogą stanowić podstawę do powołania się na przesłankę egzoneracyjną wyłączającą odpowiedzialność za zobowiązania składkowe spółki kapitałowej.

Zobowiązanie do naprawienia szkody na podstawie art. 4171 § 2 k.c. powstaje z chwilą uzyskania przez decyzję niezgodną z prawem przymiotu ostateczności.

O "nadpłaconym lub nienależnie zapłaconym" podatku nie może być mowy w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja określająca zobowiązanie podatkowe za ten sam okres rozliczeniowy, za który strona domaga się stwierdzenia nadpłaty.