Przesłanką odpowiedzialności przewidzianej w art. 448 k.c. jest nie tylko bezprawne, lecz także zawinione działanie sprawcy naruszenia dobra osobistego. Podstawą przyznania świadczeń wymienionych w art. 448 k.c., jednakową dla zadośćuczynienia i świadczenia na cel społeczny jest zarówno wina umyślna, jak i wina nieumyślna, (w tym nawet culpa levissima) sprawcy naruszenia dobra osobistego.

Przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wymaga, aby podstawą wznowienia były albo nowe okoliczności faktyczne, albo nowe dowody, albo jedne i drugie łącznie, jeśli zachodzą pozostałe przesłanki przewidziane przez ten przepis. Zatem, skoro strona nie odwołuje się do nowych dokumentów, a tylko do nowych okoliczności faktycznych z przedkładanych dowodów wynikających – okoliczności te winny być ocenione i zbadane

W postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatków, tak jak podatek dochodowy od osób fizycznych, unormowanych i wykonywanych na prawnej zasadzie samoobliczenia, kontrolowane jest to właśnie samoobliczenie, to jest jego realizacja i udokumentowanie w danym - badanym okresie podatkowym. Zeznania świadków przesłuchiwanych w postępowaniu podatkowym, z istoty swej późniejsze w stosunku do samoobliczenia

W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy – faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi uprawnienia do odliczenia

Nie sposób zaakceptować wniosku, że organ podatkowy powinien weryfikować ustalenia wynikające z decyzji wydanej w sprawie podatku akcyzowego, a w rezultacie określać samodzielnie kwotę podatku akcyzowego wchodzącego do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, co zresztą nasuwa też wątpliwości natury kompetencyjnej w świetle art. 15 § 1 Ordynacji podatkowej.

W świetle art. 174 P.p.s.a., tworzenie takiej niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał naruszyć Sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z nich, jest wadliwie powołanym zarzutem i utrudnia prawidłowe, merytoryczne jego rozpoznanie.

Nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego konieczne było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w postępowaniu karnym, a tym bardziej oczekiwanie na zakończenie tego postępowania.