Pobieranie przez mianowanego pracownika samorządowego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy na podstawie art. 10 ust. 3 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 ze zm.) nie wyłącza nabycia przez niego prawa do odprawy emerytalnej na podstawie art. 21 tej ustawy.
Na gruncie prawa cywilnego jakiekolwiek przesunięcie" masy majątkowej pomiędzy centralą a oddziałem lub pomiędzy oddziałami nie stanowi czynności prawnej, gdyż wszystko odbywa się w ramach majątku tej samej osoby prawnej. W świetle przepisów prawa podatkowego (ustawy VAT) jest to jednakże odrębna czynność, podlegająca opodatkowaniu, o czym stanowi art. 5 ust. 3 ustawy VAT zrównujący w skutkach prawnopodatkowych
Pracodawca (a także podmiot działający na jego rzecz) może skutecznie zmienić swoje oświadczenie co do początku biegu wypowiedzenia w przypadku odwołania pracownika zatrudnionego na podstawie powołania, jeżeli pracownik wyrazi na to zgodę.
Wadliwe działanie organu architektoniczno-budowlanego będące przyczyną prowadzenia budowy bez wymaganego prawem pozwolenia właściwego organu architektoniczno-budowlanego może spowodować, że brak będzie podstaw do stwierdzenia samowoli budowlanej.
1. Sąd pracy nie może oceniać zasadności działań organizacyjnych i ekonomicznych podejmowanych przez pracodawcę. Do tego stwierdzenia nie może ograniczyć się jednak rozpatrywanie zasadności wypowiedzenia. 2. Pracodawca dokonujący zwolnienia z pracy z przyczyn ekonomicznych bez przeprowadzania zwolnień grupowych nie ma obowiązku opracowywania regulaminu zwolnień. Jeżeli jednak zostały ustalone zasady
1. O ile Sąd l instancji zasadniczo poprawnie wypowiedział się w przedmiocie (podnoszonego również w kasacji) przepisu § 9 rozporządzenie, o tyle nieprawidłowo ustalił treść i znaczenie unormowania wynikającego z art. 7 ust. 5 ustawy zmieniającej, co doprowadziło do wadliwej i niepełnej oceny możliwości jego zastosowania w sprawie. 2. W sprawie niniejszej nikt nie zakwestionował, że jej przedmiotem
1. Brak określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego granic terenów pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m2 czyni taki plan - choć niekoniecznie w całości - naruszającym normę art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80 poz. 717 ze zm./, co sąd pierwszej instancji zasadnie zauważył,