Niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania dotyczącego zachowania będącego elementem składowym czynu ciągłego, za który sprawca został prawomocnie skazany, ze względu na zasadę res iudicata wynikającą z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

Sąd procedujący na podstawie wniosku prokuratora złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k. ma obowiązek kontroli zgodności proponowanych kar i środków prawnej reakcji ze stosownymi przepisami prawa materialnego, w tym obowiązek orzeczenia obligatoryjnych środków karnych przewidzianych w art. 41 § 1a k.k.

W sytuacji skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, sąd zobligowany jest do orzeczenia środka karnego w postaci zakazu zajmowania określonych stanowisk lub wykonywania określonych zawodów związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, niezależnie od tego, czy sprawca uprzednio zajmował takie stanowiska lub wykonywał

Utrata statusu strony przez Skarb Państwa na mocy zmiany przepisów prawa wyklucza konieczność przeprowadzenia ponownego przewodu sądowego w sprawie o odszkodowanie i zadośćuczynienie na podstawie ustawy lutowej.

W przypadku, gdy postępowanie przygotowawcze było prowadzone w formie śledztwa, orzekanie w instancji odwoławczej powinno odbywać się w składzie trzyosobowym sądu (art. 29 § 1 k.p.k.), a nie jednoosobowym. Orzekanie w niewłaściwym składzie stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.) i prowadzi do konieczności uchylenia wyroku.

Dla orzeczenia wyroku łącznego niezbędne jest, by przestępstwa były popełnione przed wydaniem pierwszego, chociażby nieprawomocnego, wyroku dotyczącego któregokolwiek z nich; popełnienie kolejnych przestępstw po takim wyroku wyklucza ich łączenie w jeden wyrok łączny.

W przypadku uznania oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa na szkodę małoletniego z art. 200 § 1 k.k., sąd jest obowiązany orzec zakaz zajmowania stanowisk, wykonywania zawodów lub działalności związanej z małoletnimi, co wynika bezwzględnie z art. 41 § 1a zd. drugie k.k.

Prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego, który nie został prawidłowo zawiadomiony o jej terminie, stanowi rażące naruszenie prawa do obrony i procesowych przepisów Kodeksu postępowania karnego, a kara łączna musi być wymierzona w granicach określonych przez art. 86 § 1 k.k.

Wydanie wyroku łącznego w sytuacji, gdy istnieje już wcześniej prawomocny wyrok łączny w tej samej sprawie wobec tego samego skazanego, narusza zasadę powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) i stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia zgodnie z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

Prawidłowe powiadomienie oskarżonego o terminie rozprawy jest kluczowe dla uniknięcia naruszenia jego prawa do obrony; niewłaściwe powiadomienie zawsze rodzi konieczność zaniechania przeprowadzenia rozprawy w takim terminie (art. 117 § 2 k.p.k.).

W przypadku przestępstw wielokrotnych, takich jak niealimentacja z art. 209 § 1 k.k., czas popełnienia przestępstwa musi być precyzyjnie ustalony, aby można było bez wątpliwości stwierdzić odpowiedzialność karną oskarżonego i wydanie wyroku nakazowego jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wszystkie okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości.

Kary pozbawienia wolności nie podlegają łączeniu z karami ograniczenia wolności, o ile nie zostały orzeczone za czyny popełnione przed wydaniem pierwszego wyroku skazującego, a łączny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych nie może przewyższać sumy okresów jednostkowych zakazów, kiedy przestępstwa nie pozostają w zbiegu rzeczywistym.

Podmiot prowadzący działalność powodującą oddziaływanie uciążliwe dla otoczenia i skutkujące utworzeniem obszaru ograniczonego użytkowania (O.) ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą na podstawie art. 129 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (POŚ) za obniżenie wartości nieruchomości wynikające zarówno z wprowadzenia bezpośrednich ograniczeń, jak i generalnych skutków wprowadzenia tego obszaru, nawet