Artykuł 49 ust. 6 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego stanowi samodzielną podstawę dochodzenia przez jednostki samorządu terytorialnego roszczeń o zapłatę dotacji celowych, gdy ich wysokość nie zapewnia pełnego i terminowego wykonania zadań zleconych, a droga sądowa w takich sprawach jest dopuszczalna.
W sytuacji, gdy oskarżony w czasie popełnienia zarzucanego czynu przebywał w zakładzie karnym, wymagane jest uniewinnienie go, a odpowiedzialność za czyn przypisuje się jedynie jego rzeczywistemu sprawcy. Brak orzeczenia obowiązku naprawienia szkody mimo stosownego wniosku pokrzywdzonego stanowi naruszenie przepisów prawa karnego materialnego.
Dla przypisania odpowiedzialności za oszustwo konieczne jest wykazanie istnienia zamiaru bezpośredniego skierowanego na wprowadzenie w błąd, co należy ocenić na podstawie obiektywnej analizy dowodów i okoliczności faktycznych.
Art. 13b ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej pozwala na uznanie służby w jednostkach podporządkowanych Służbie Bezpieczeństwa za 'służbę na rzecz totalitarnego państwa', o ile istnieją przesłanki potwierdzające ten charakter. Jednakże przepisy art. 15c ust. 3 oraz art. 22a ust. 3 ustawy są niezgodne z Konstytucją RP w zakresie, w jakim prowadzą do arbitralnego obniżenia świadczeń funkcjonariuszy za okres
Warunek pozostawania w stanie zatrudnienia na dzień podpisania porozumienia o wypłacie świadczeń, pomijający pracowników, którzy zakończyli zatrudnienie po spełnieniu warunków pracy uprawniających do tych świadczeń, narusza zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, co skutkuje nieobowiązywaniem takiego postanowienia zgodnie z art. 9 § 4 k.p.
Pracownikowi, który nie usprawiedliwił nieobecności w pracy w terminie, lecz później dostarczył zaświadczenie lekarskie, nie można zasadnie zarzucić ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych, uzasadniającego rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia.
Artykuł 15c ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, ograniczający wysokość emerytury do przeciętnej emerytury w systemie powszechnym, nie powinien być stosowany wobec funkcjonariuszy, którzy nie nabyli emerytury z tytułu służby na rzecz totalitarnego państwa, a okres tej służby jest dodatkowy i nie wpływa na nabycie prawa do tego świadczenia.