Przedawnienie karalności czynu skarbowego, będącego przedmiotem kumulatywnej kwalifikacji prawnej, wyznaczane jest na podstawie najwyżej zagrożonej kary grzywny według przepisów obowiązujących w czasie popełnienia czynu, co może skutkować umorzeniem postępowania, gdy orzeczenie zapadnie po upływie terminu przedawnienia.

Subsydiarny akt oskarżenia może obejmować jedynie zarzut popełnienia czynu tożsamego z tym, którego dotyczą decyzje umarzające postępowanie przygotowawcze; brak tej tożsamości skutkuje brakiem uprawnienia do wniesienia oskarżenia przez oskarżyciela subsydiarnego.

Artykuł 49 ust. 6 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego stanowi samodzielną podstawę dochodzenia przez jednostki samorządu terytorialnego roszczeń o zapłatę dotacji celowych, gdy ich wysokość nie zapewnia pełnego i terminowego wykonania zadań zleconych, a droga sądowa w takich sprawach jest dopuszczalna.

W sytuacji, gdy oskarżony w czasie popełnienia zarzucanego czynu przebywał w zakładzie karnym, wymagane jest uniewinnienie go, a odpowiedzialność za czyn przypisuje się jedynie jego rzeczywistemu sprawcy. Brak orzeczenia obowiązku naprawienia szkody mimo stosownego wniosku pokrzywdzonego stanowi naruszenie przepisów prawa karnego materialnego.

Dla przypisania odpowiedzialności za oszustwo konieczne jest wykazanie istnienia zamiaru bezpośredniego skierowanego na wprowadzenie w błąd, co należy ocenić na podstawie obiektywnej analizy dowodów i okoliczności faktycznych.