W przypadku uprzedniego ukarania dyscyplinarnego za czyn o znamiona przestępstwa, skuteczność wniosku dowódcy o wszczęcie postępowania karnego jest wyłączona, co zgodnie z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. obliguje do umorzenia postępowania karnego.

Rozpoznanie apelacji w sprawie cywilnej przez sąd drugiej instancji w składzie jednego sędziego, na podstawie art. 15zzs¹ ust. 1 pkt 4 ustawy covidowej, po podjęciu uchwały Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2023 r., III PZP 6/22, stanowi naruszenie prawa do sądu gwarantowanego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i prowadzi do nieważności postępowania na podstawie art. 379 pkt 4 k.p.c.

W razie warunkowego umorzenia postępowania karnego zakaz prowadzenia pojazdów, orzekany na podstawie art. 67 § 3 in fine k.k., może zostać wymierzony wyłącznie na okres do dwóch lat. Regulacja ta, jako lex specialis, wyłącza stosowanie art. 42 § 2 k.k. w zakresie minimalnego trzyletniego okresu zakazu, także gdy sprawca popełnił przestępstwo komunikacyjne w stanie nietrzeźwości.

Postanowienia kredytu indeksowanego do waluty obcej, które pozwalają bankowi jednostronnie ustalać kursy przeliczeniowe i nie umożliwiają konsumentowi oceny ekonomicznych skutków ryzyka walutowego, są abuzywne. Jeżeli ich eliminacja pozbawia umowę mechanizmu konstytutywnego dla kredytu indeksowanego, umowa nie może zostać uzupełniona przez sąd innym miernikiem kursowym lub oprocentowaniem i staje się

Wobec osoby przekazanej do Polski na podstawie europejskiego nakazu aresztowania nie można orzec wyrokiem łącznym kary obejmującej skazanie nieobjęte decyzją państwa wykonującego ENA, chyba że skazany w sposób jednoznaczny, świadomy i po odpowiednim pouczeniu zrzeknie się korzystania z zasady specjalności. Sam wniosek o wydanie wyroku łącznego nie stanowi takiego zrzeczenia.

Zmiana przez sąd odwoławczy kwalifikacji czynu z zabójstwa popełnionego z zamiarem ewentualnym na przestępstwo z art. 156 § 3 k.k. wymaga wszechstronnej, logicznej i kompletnej oceny całokształtu materiału dowodowego oraz wykazania wadliwości ustaleń sądu pierwszej instancji. Samo odmienne przyjęcie zamiaru sprawcy, bez przekonującego uzasadnienia przyczyn tej zmiany, narusza standard kontroli odwoławczej

Prawomocne rozstrzygnięcie w wyroku łącznym o objęciu określonych skazań węzłem kary łącznej korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Wydanie następnie drugiego wyroku łącznego obejmującego te same wyroki jednostkowe narusza art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. i stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., skutkującą uchyleniem wyroku oraz umorzeniem postępowania.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego, wskazując na brak zasadności warunkowego umorzenia postępowania karnego przy uprzedniej karalności i wątpliwościach co do znamion przestępstwa z art. 180a k.k.

Kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności orzeczone jednocześnie na podstawie art. 37b k.k. są dwiema odrębnymi karami, a nie jedną karą sekwencyjną stanowiącą nowy rodzaj sankcji. W razie spełnienia przesłanek z art. 85 k.k. podlegają one łączeniu z karami tego samego rodzaju orzeczonymi za inne pozostające w realnym zbiegu przestępstwa, z uwzględnieniem mechanizmów przewidzianych w art. 87

Przesłanką konieczną do orzeczenia kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest brak wcześniejszego skazania na karę pozbawienia wolności, co obejmuje również skazanie z warunkowym zawieszeniem. W razie stwierdzenia naruszenia tej przesłanki, sąd powinien uchylić orzeczenie i dokonać ponownej analizy sprawy.

Wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie w części dotyczącej grzywny został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 37a § 1 k.k., który dopuszcza wymierzenie grzywny tylko w przypadku zagrożenia karą wyłącznie pozbawienia wolności.

Obniżenie kary grzywny poniżej ustawowego minimum określonego w art. 37a § 1 k.k. stanowi rażące naruszenie prawa materialnego skutkujące uchyleniem wyroku przez Sąd Najwyższy.

Sąd Rejonowy, wymierzając karę łączną grzywny, musi przestrzegać zasad łączenia kar zgodnie z art. 86 § 1 k.k. oraz wysokości stawki dziennej, zgodnej z oceną sytuacji majątkowej skazanego według art. 33 § 3 k.k.

Postanowienia kredytu indeksowanego do waluty obcej, które uzależniają przeliczenie świadczeń konsumenta od kursów jednostronnie ustalanych przez bank bez obiektywnych kryteriów, są abuzywne. Jeżeli ich eliminacja pozbawia umowę mechanizmu niezbędnego dla określenia zobowiązania, umowa nie może być utrzymana przez zastąpienie klauzul kursem średnim NBP lub sądową modyfikację jej treści, zwłaszcza gdy

Postanowienia kredytu denominowanego do waluty obcej, które łącznie kształtują ryzyko kursowe oraz zasady przeliczeń według jednostronnie ustalanych przez bank tabel kursowych, stanowią element głównych świadczeń stron. Jeżeli nie zapewniają konsumentowi realnej możliwości oceny ekonomicznych skutków ryzyka walutowego i wysokości świadczeń, są abuzywne; ich eliminacja prowadzi do upadku umowy, gdy

Orzeczenie nakazowe uległo uchyleniu, a postępowanie umorzeniu z powodu wymierzenia kary ponad ustawowy limit i upływu terminu przedawnienia karalności wykroczenia.

Umowa kredytu wyrażona w walucie obcej, która zgodnie z ustalonym sposobem wykonania ma zostać uruchomiona i spłacana w PLN według kursów jednostronnie ustalanych przez bank, stanowi kredyt denominowany. Jeżeli klauzule kursowe i ryzyka walutowego są nietransparentne oraz abuzywne, ich eliminacja, uniemożliwiająca ustalenie kursu waluty, prowadzi do niewiązania umowy w całości; luka nie może zostać

Uchylenie wyroku przez Sąd Okręgowy z uwagi na konieczność przeprowadzenia całego przewodu sądowego było nieuzasadnione. Sąd II instancji powinien samodzielnie ocenić materiał dowodowy i wydać merytoryczne orzeczenie.

Doręczenie kuratorowi ustanowionemu dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu odpisu pozwu o zapłatę wierzytelności zabezpieczonej hipoteką może wywołać także skutek materialnoprawny w postaci wypowiedzenia wierzytelności hipotecznej i wezwania dłużnika rzeczowego do zapłaty w rozumieniu art. 78 ust. 1 u.k.w.h. Ocena wymagalności roszczenia następuje według stanu istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy

Orzekanie obowiązku naprawienia szkody w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne, gdy szkoda ta została wcześniej prawomocnie rozstrzygnięta w postępowaniu cywilnym. Naruszenie klauzuli antykumulacyjnej z art. 415 § 1 zdanie drugie k.p.k. uzasadnia uchylenie wadliwego orzeczenia.

W sporze wynikającym z nieważności konsumenckiej umowy kredytu indeksowanego bank może podnieść zarzut zatrzymania jedynie co do niespłaconej części kapitału, tj. różnicy między kwotą wypłaconą a świadczeniami już spełnionymi przez konsumenta. Zarzut obejmujący pełną kwotę kapitału jest sprzeczny z wymogami skutecznej ochrony przewidzianej dyrektywą 93/13. Ocena jego skuteczności wymaga ponadto zbadania

Sąd Najwyższy wyrokiem uchyla zaskarżony wyrok w związku z naruszeniem art. 538 § 3 k.p.k., nakazując ponowne rozpoznanie, celem obligatoryjnego uwzględnienia okresu probacji w nowo orzeczonym okresie próby.

Nienależyta obsada sądu wynika z udziału sędziego powołanego przez organ ukształtowany w trybie ustawy z 2017 r., co narusza standard niezawisłości i niezależności, i skutkuje uchyleniem wyroku.

Klauzule denominacyjne odsyłające do kursów walut jednostronnie ustalanych przez bank, przy niedostatecznym poinformowaniu konsumenta o ryzyku kursowym, są abuzywne; po ich eliminacji umowa kredytu nie wiąże stron i nie może być uzupełniona normą ogólną. Przedawnienie roszczenia banku o zwrot kapitału nie wyklucza zastosowania art. 1171 § 1 k.c., jeżeli wyjątkowe względy słuszności, oceniane z uwzględnieniem