Rażące naruszenie przepisów prawa przez orzeczenie świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym za przestępstwo, którego katalog nie obejmuje art. 177 § 1 k.k., jest podstawą do uchylenia wyroku sądu odwoławczego w tej części.

Bankowi nie przysługuje prawo zatrzymania na podstawie art. 496 w zw. z art. 497 k.c. w przypadku dochodzenia przez konsumenta zwrotu świadczeń spełnionych w wykonaniu umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej, która okazała się niewiążąca z uwagi na niedozwolony charakter jej postanowień. Uzależnienie przez sąd zapłaty kwot zasądzonych od instytucji bankowej na rzecz konsumenta od równoczesnego

Niedopuszczalność połączenia kar w wyroku łącznym, gdy jedna z kar dotyczy przestępstwa nieobjętego zgodą państwa przekazującego, stanowi rażące naruszenie zasady specjalności i prowadzi do uchylenia wadliwego orzeczenia sądu odwoławczego.

Uchylenie wyroku pierwszej instancji przez sąd odwoławczy, bez wskazania niezbędności ponowienia przewodu sądowego w całości, narusza art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k. Sąd odwoławczy powinien dokonywać merytorycznej kontroli dowodowej, a nie polegać na pełnym powtórzeniu przewodu przez sąd I instancji.

Sąd Najwyższy orzekł, że w przypadku istnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności, sąd odwoławczy ma obowiązek uchylić wyrok i umorzyć postępowanie (art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w związku z art. 45 § 1 k.w.).

Wyrok sądu wydany w składzie z udziałem sędziego powołanego przez KRS uformowaną zgodnie z ustawą z 2017 r., w sposób wadliwy proceduralnie, narusza standardy niezawisłości i bezstronności sądu, co stanowi podstawę bezwzględnej przyczyny odwoławczej.

Postanowienia umowy kredytu denominowanego (indeksowanego) do waluty obcej oraz stanowiącego integralną część umowy regulaminu, przewidujące przeliczanie kwoty wypłacanego kredytu oraz wysokości rat kapitałowo-odsetkowych według kursów walut wyznaczanych jednostronnie przez bank bez określenia obiektywnych, weryfikowalnych kryteriów ich ustalania, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu

Warunkowe umorzenie postępowania karnego determinuje maksymalny wymiar zakazu prowadzenia pojazdów do 2 lat; wszelkie przedłużanie tego okresu stanowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego.

Wystąpienie powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do skazań objętych wyrokiem łącznym stanowi trwałą przeszkodę procesową skutkującą koniecznością uchylenia orzeczenia i umorzenia postępowania.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego z uwagi na niewłaściwą obsadę sądu oraz wątpliwości co do niezależności i bezstronności sędziego orzekającego w sprawie, związanego z KRS w nowym trybie.

Nałożenie środków karnych bez określenia ich czasookresu obowiązywania stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, co uzasadnia uchylenie orzeczenia w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Stosowanie zasady specjalności z art. 607e § 1 k.p.k. nie wyklucza ścigania za inne przestępstwa, gdy oskarżony odpowiada z wolnej stopy, a tymczasowe aresztowanie nie było egzekwowane.

Wydanie wyroku skazującego wobec zmarłego oskarżonego stanowi rażące naruszenie przepisów procesowych, co uzasadnia uchylenie orzeczenia i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., jak orzekł Sąd Najwyższy.

Osoby fizyczne, będące funkcjonariuszami publicznymi, nie mogą być uznane za pokrzywdzone przestępstwem z art. 224 § 2 k.k. Przepis ten chroni jedynie interes instytucji publicznych. Zasądzenie nawiązek oraz obowiązku przeprosin na rzecz tych osób jest zatem niezgodne z prawem.

Postanowienie umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, przyznające bankowi uprawnienie do jednostronnego przeliczenia wypłaconej kwoty kredytu na walutę indeksacji według kursu kupna swobodnie ustalanego przez bank, stanowi niedozwolone postanowienie umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c., niezależnie od tego, czy kurs stosowany przez bank był zbliżony do kursu rynkowego. Postanowienia określające

Wyrok wydany przez sąd, w skład którego wchodzi sędzia po osiągnięciu wieku emerytalnego bez dalszej zgody na orzekanie, jest nieważny; sprawę należy ponownie rozpoznać przed sądem w prawidłowym składzie.

Sąd Najwyższy stwierdził, że kara łączna nie może przekroczyć sumy kar jednostkowych (art. 86 § 1 k.k.). Naruszenie tej zasady skutkuje rażącym naruszeniem prawa i koniecznością uchylenia wyroku w zaskarżonej części.

Użycie samochodu jako broni nie spełnia kryteriów „przedmiotu podobnie niebezpiecznego” w rozumieniu art. 223 § 1 k.k. Sąd musi ponownie rozpatrzyć instancyjną kontrolę orzeczenia w związku z błędną kwalifikacją prawną.

Śmierć oskarżonego przed wydaniem wyroku stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą koniecznością uchylenia wyroku i umorzenia postępowania. Organ procesowy zobowiązany jest uwzględniać tę przesłankę na każdym etapie postępowania.

Wyrok łączny, obejmujący kary warunkowo zawieszone, które według stanu prawnego nie podlegają wykonaniu, musi być uchylony jako naruszający art. 85 § 1 w zw. z art. 75 § 4 k.k., a to, co do zasady, powinno zostać uwzględnione przez sąd odwoławczy.

Uchybienie Sądu Rejonowego w Koszalinie w zakresie orzeczeń obligatoryjnych środków karnych oraz orzeczenia środka zabezpieczającego bez podstawy prawnej uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zmiana daty przypisanego czynu, niezmieniająca tożsamości zdarzenia ani nie wpływająca na surowszą odpowiedzialność, jest neutralna dla oskarżonego, jeśli ustalona zgodnie z zasadą prawdy materialnej; uniewinnienie w takim wypadku jest błędne.

Nienależyta obsada sądu, obejmująca sędziów powołanych na mocy ustawy z 2017 r. i KRS, nie spełnia kryteriów niezawisłości i bezstronności, stanowiąc bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą uchyleniem wyroku sądu odwoławczego oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Udział sędziego powołanego i awansowanego z naruszeniem zasad obiektywizmu i transparentności stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą do uchylenia orzeczenia sądu, zaprzeczając zasadzie prawidłowej obsady. W konsekwencji, Sąd Okręgowy powinien na nowo rozpoznać sprawę oskarżonego.