Przekazanie pieniędzy tytułem zaliczki na poczet umowy sprzedaży skutkuje przeniesieniem ich własności na odbiorcę, co wyklucza przypisanie mu przestępstwa przywłaszczenia z art. 284 § 2 k.k.

Błędne doręczenie zawiadomienia o rozprawie skutkujące nieobecnością oskarżonego podczas postępowania narusza prawo do obrony i może być podstawą do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zadośćuczynienie przyznawane za krzywdę wskutek śmierci osoby bliskiej ma na celu kompensację tej krzywdy i powinno uwzględniać indywidualne okoliczności sprawy, w tym intensywność doznanej krzywdy oraz sytuację osobistą poszkodowanego, a ingerencja Sądu Najwyższego w ustalenia sądów meriti jest uzasadniona jedynie w przypadku wyraźnego naruszenia zasad ustalania wysokości zadośćuczynienia.

Klauzule przeliczeniowe w umowach kredytu, które pozostawiają bankowi swobodę w określaniu kursów walut, są abuzywne i ich wyeliminowanie skutkuje nieważnością umowy w przypadku braku odpowiednich przepisów dyspozytywnych.

Postanowienia umowy kredytu hipotecznego, które umożliwiają bankowi jednostronne ustalanie kursu walut oraz obarczają konsumenta nieograniczonym ryzykiem finansowym, są niedozwolone i w przypadku ich usunięcia umowa traci ważność.

Dla przypisania sprawstwa typu kwalifikowanego przestępstwa zgodnie z art. 299 § 5 k.k. wymagana jest wykazana w opisie czynu wskazania na porozumienie co najmniej trzech osób, co stanowi warunek sine qua non dla zastosowania surowszej sankcji karnej.

Prawidłowe doręczenie wezwania na rozprawę jest kluczowe dla realizacji prawa do obrony, a zaniedbanie go stanowi rażące naruszenie przepisów procesu karnego, skutkujące możliwością wznowienia postępowania.

Przyjęcie przez funkcjonariusza Służby Celnej (Służby Celno-Skarbowej) propozycji zatrudnienia na podstawie stosunku pracy, złożonej w trybie art. 165 ust. 7 w zw. z art. 171 ust. 1 pkt 2 przepisów wprowadzających ustawę o KAS, powoduje ustanie (wygaśnięcie) dotychczasowego administracyjnoprawnego stosunku służbowego i nawiązanie nowego stosunku pracy, a nie przekształcenie oznaczające kontynuację

Dla zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy karnej, sądy muszą zapewnić prawidłową kwalifikację prawną czynów oraz posiadanie skargi uprawnionego oskarżyciela w momencie orzekania, a także dokonać wnikliwej i kompleksowej oceny całego materiału dowodowego, uwzględniając wszelkie dostępne dowody i zarzuty stron.

W postępowaniu odwoławczym niedopuszczalne jest skazanie oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji, nawet jeżeli sąd odwoławczy odstępuje od wymierzenia kary, co wynika z zakazu reformationis in peius zawartego w art. 454 § 1 k.p.k.

Klauzule denominacyjne i waloryzacyjne w umowach kredytowych, mimo że dotyczą głównych świadczeń stron, podlegają kontroli abuzywności, jeśli nie zostały sformułowane prostym i zrozumiałym językiem. Eliminacja tych postanowień prowadzi do nieważności umowy, jeśli uniemożliwia to ustalenie treści praw i obowiązków stron umowy w pozostałym zakresie.

W przypadku skazania za przestępstwo popełnione w warunkach określonych w art. 12 § 1 k.k., sąd jest zobowiązany do wymierzenia kary pozbawienia wolności powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia zgodnie z art. 57b k.k., co wyklucza możliwość orzeczenia kary sekwencyjnej, jeśli minimalny wymiar kary przewyższa dopuszczalny zakres kary sekwencyjnej.

Pełnienie służby w jednostkach wymienionych w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy samoistnie kwalifikuje daną osobę jako funkcjonariusza służącego na rzecz totalitarnego państwa, skutkując obniżeniem świadczeń emerytalno-rentowych, bez konieczności wykazania indywidualnych działań naruszających prawa człowieka.