W razie skazania za przestępstwo z art. 244 k.k., także popełnione w zbiegu z innym przepisem na podstawie art. 11 § 2 k.k., sąd jest obowiązany orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej na podstawie art. 43a § 2 k.k. Zaniechanie tego rozstrzygnięcia stanowi rażące naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na treść wyroku.

Jeżeli pojazd mechaniczny prowadzony przez sprawcę czynu z art. 178a § 1 k.k. nie stanowi jego wyłącznej własności, niedopuszczalne jest orzeczenie jego przepadku. Na gruncie art. 44b § 2 k.k. w poprzednim brzmieniu należało orzec przepadek równowartości pojazdu, zaś przy ponownym orzekaniu konieczne jest zbadanie względności ustawy nowej przewidującej obligatoryjną nawiązkę.

Popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wyczerpuje samodzielny, alternatywny zespół znamion określony w art. 178a § 4 k.k., niezależnie od tego, za jakie przestępstwo orzeczono ów zakaz. W takim wypadku zbieg art. 178a § 4 k.k. z art. 244 k.k. ma charakter pomijalny, a sąd obowiązany jest zastosować konsekwencje sankcyjne przewidziane

Zakaz prowadzenia pojazdów przewidziany w art. 94 § 3 k.w. może zostać orzeczony wyłącznie wobec sprawcy wykroczenia określonego w art. 94 § 1 k.w. Przepis ten nie stanowi podstawy do zastosowania tego środka karnego wobec osoby ukaranej za wykroczenie z art. 94 § 2 k.w. lub art. 97 k.w.; w braku innej podstawy ustawowej orzeczenie zakazu jest rażącym naruszeniem prawa materialnego.

Wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. art. 37a § 1 k.k. nie może stanowić podstawy zastąpienia kary pozbawienia wolności karą ograniczenia wolności albo grzywną, gdyż zastosowanie tego przepisu wyłącza art. 37a § 2 k.k. Konsekwencją tego wyłączenia jest niedopuszczalność wydania wyroku nakazowego na podstawie art. 500 § 1 k.p.k.

Przy łączeniu, na podstawie art. 90 § 2 k.k. w związku z art. 86 § 1 k.k., zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych tego samego rodzaju, łączny środek karny musi zostać orzeczony powyżej najwyższego z zakazów jednostkowych, nie zaś w jego wysokości. Jeżeli zakazy wynoszą 3 i 4 lata, dopuszczalny wymiar zakazu łącznego mieści się w granicach od 5 do 7 lat.

Po upływie okresu zatrzymania prawa jazdy określonego w decyzji administracyjnej kierujący odzyskuje uprawnienie do prowadzenia pojazdów, jeżeli ustawa nie uzależnia jego przywrócenia od spełnienia dalszych warunków. Nieodebranie dokumentu prawa jazdy nie stanowi braku uprawnień w rozumieniu art. 94 § 1 k.w. i nie może uzasadniać ukarania za prowadzenie pojazdu bez uprawnienia.

Wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne, gdy materiał dowodowy nie pozwala bez wątpliwości ustalić, czy kierujący pojazdem utracił uprawnienia, czy jedynie nie posiadał ważnego dokumentu je potwierdzającego. Upływ ważności blankietu zagranicznego prawa jazdy nie przesądza sam przez się o realizacji znamion wykroczenia z art. 94 § 1 k.w.; przy zachowaniu uprawnień czyn może podlegać ocenie na

W sprawie o przestępstwo z art. 209 § 1a k.k. powaga rzeczy osądzonej zachodzi nie tylko przy pełnej identyczności okresów objętych przypisaniem, lecz także wtedy, gdy okres czynu wskazany w późniejszym postępowaniu w całości zawiera się w okresie objętym wcześniejszym prawomocnym skazaniem tej samej osoby za niealimentację na szkodę tej samej osoby uprawnionej. Postępowanie późniejsze podlega wówczas

Jeżeli czyn objęty oskarżeniem publicznym zostaje przypisany jako przestępstwo z art. 212 § 1 k.k., jego przedawnienie ocenia się według art. 101 § 2 i art. 102 § 1 k.k. Upływ tak ustalonego terminu przed wydaniem wyroku odwoławczego obliguje sąd do umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.; utrzymanie skazania stanowi uchybienie z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.

Limit 200 stawek dziennych grzywny określony w art. 502 § 1 k.p.k. wyznacza maksymalny wymiar także kary łącznej grzywny orzekanej wyrokiem nakazowym. Wymierzenie w tym trybie kary łącznej przekraczającej wskazany limit stanowi rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia; potrzeba wymierzenia surowszej kary wymaga rozpoznania sprawy na rozprawie.

Nienależyta obsada sądu odwoławczego w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi, gdy sędzia powołany z udziałem KRS ukształtowanej ustawą z 2017 r., w świetle konkretnych okoliczności związanych z jego aktywnością i awansem zawodowym, nie zapewnia obiektywnie postrzeganej gwarancji niezawisłości i bezstronności. Uchylenie orzeczenia jest wówczas obligatoryjne.

Utrzymanie przez sąd odwoławczy w mocy kary pozbawienia wolności wymierzonej za występek z art. 216 § 1 k.k., mimo że ustawowe zagrożenie obejmuje wyłącznie grzywnę albo ograniczenie wolności, jest rażąco niesprawiedliwe i narusza art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. Uchylenie rozstrzygnięcia o jednej karze jednostkowej skutkuje rozwiązaniem kary łącznej z mocy prawa.

Wydanie wyroku przez sąd rejonowy w sprawie, która z mocy przepisów o właściwości powinna zostać rozpoznana w pierwszej instancji przez sąd okręgowy, wymaga uchylenia tego wyroku w postępowaniu kasacyjnym i przekazania sprawy sądowi właściwemu do ponownego rozpoznania jako sądowi pierwszej instancji.

Grzywna orzeczona na podstawie art. 71 § 1 k.k., po zarządzeniu wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności albo ograniczenia wolności, nie podlega wykonaniu na mocy art. 71 § 2 k.k. i jako kara akcesoryjna nie może zostać objęta wyrokiem łącznym. Jeżeli spełnione są przesłanki zbiegu realnego, sąd ma obowiązek połączyć tożsame rodzajowo środki karne zakazu prowadzenia pojazdów.

Wydanie wyroku nakazowego w sprawie o wykroczenie jest niedopuszczalne, jeżeli materiał zgromadzony w czynnościach wyjaśniających nie pozwala na niewątpliwe ustalenie sprawstwa i winy obwinionego. Skazanie oparte wyłącznie na notatce urzędowej, bez przesłuchania dostępnych świadków i przy braku wyjaśnień obwinionego, stanowi rażące naruszenie art. 93 § 2 k.p.w., uzasadniające uchylenie wyroku.

Wydanie drugiego wyroku łącznego wobec tego samego skazanego, obejmującego te same skazania jednostkowe i środki karne, mimo wcześniejszego prawomocnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, narusza powagę rzeczy osądzonej z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Uchybienie to stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. i wymaga uchylenia późniejszego wyroku oraz umorzenia postępowania

Jeżeli środek odwoławczy wniesiono wyłącznie na korzyść oskarżonego, sąd odwoławczy nie może w miejsce jednego przypisanego przestępstwa przypisać kilku czynów pozostających w zbiegu realnym ani uzupełnić ustaleń faktycznych o okoliczności realizujące znamiona nowych typów czynów zabronionych. Zakaz reformationis in peius obejmuje wszelkie pogorszenie sytuacji prawnej oskarżonego, także wynikające

Orzeczenie świadczenia pieniężnego określonego w art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest dopuszczalne wyłącznie przy skazaniu za przestępstwa wyraźnie wymienione w tym przepisie. Po zmianie kwalifikacji czynu z art. 62 ust. 1 na art. 62 ust. 3 tej ustawy sąd odwoławczy ma obowiązek uchylić uprzednio orzeczone świadczenie, ponieważ typ uprzywilejowany nie został objęty ustawowym katalogiem

W razie skazania osoby uzależnionej na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania za przestępstwo pozostające w związku z używaniem substancji psychoaktywnych, art. 71 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii obliguje sąd do orzeczenia leczenia lub rehabilitacji oraz dozoru. Sąd nie może uwzględnić wniosku z art. 335 § 2 k.p.k., który pomija te obligatoryjne rozstrzygnięcia