Wniosek strony o rozpoznanie sprawy na rozprawie, złożony w apelacji lub odpowiedzi na apelację zgodnie z art. 374 zdanie drugie k.p.c., jest dla sądu odwoławczego wiążący i nie podlega merytorycznej ocenie. Rozpoznanie sprawy przez sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym pomimo złożenia przez stronę wyraźnego wniosku o przeprowadzenie rozprawy stanowi naruszenie przepisów postępowania skutkujące

Rażące naruszenie art. 500 § 1 i 3 k.p.k. przez wydanie wyroku nakazowego pomimo wątpliwości dotyczących okresu czynu skłoniło Sąd Najwyższy do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Kasacja wniesiona przez Rzecznika Praw Obywatelskich okazała się oczywiście zasadna i doprowadziła do uchylenia wyroku w części dotyczącej orzeczenia łącznej kary grzywny, z uwagi na naruszenie reguły chronologii przy jej wymiarze, co skutkowało błędnym połączeniem wyroków.

Kara zamieniona na areszt w wyniku kontrawencjonalizacji przestępstwa nie podlega połączeniu w wyroku łącznym. W razie błędnego połączenia kar, zaskarżony wyrok łączny podlega uchyleniu i ponownemu rozpoznaniu.

Wydanie wyroku uniewinniającego bez uprzedniego poinformowania stron o zmianie kwalifikacji prawnej czynu narusza przepisy art. 399 § 1 k.p.k. Obliguje to sąd do ponownego rozpoznania sprawy przy zachowaniu prawidłowej procedury zmiany kwalifikacji.

Orzeczenie Sądu Najwyższego potwierdza, iż wymierzenie w postaci grzywny w wyroku nakazowym kary przewyższającej limit 200 stawek dziennych stanowi naruszenie art. 502 § 1 k.p.k., co uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy w sytuacji uchybienia przepisom postępowania materialnego, polegającego na niezweryfikowaniu przez sąd istotnych dowodów przy wydawaniu wyroku nakazowego, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

W przypadku wątpliwości co do zatarcia zagranicznego skazania, sąd musi ustalić jego aktualny status, gdyż wpływa to na kwalifikację czynu z art. 178a k.k. oraz na zasadność orzeczenia przepadku pojazdu.

Członek korpusu służby cywilnej pobierający wcześniej ustaloną emeryturę (np. policyjną) nabywa prawo do odprawy emerytalnej na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej wyłącznie wówczas, gdy na skutek rozwiązania stosunku pracy rezygnuje z dotychczasowego życia zawodowego, wybierając świadczenie emerytalne jako podstawowe źródło utrzymania i nabywając status wyłącznie emeryta. Nie zachodzi

Uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z uwagi na rażące naruszenia prawa procesowego przez Sąd odwoławczy, które dotyczyły błędnej oceny dowodów oraz braku właściwej analizy kwestii obrony koniecznej i jej granic.

Przewidziany w art. 52 § 2 k.p. miesięczny termin do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w przypadku spółdzielni rozpoczyna bieg z chwilą uzyskania wiadomości o okolicznościach uzasadniających rozwiązanie umowy przez Radę Nadzorczą jako organ kolegialny uprawniony do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy, a nie z momentem powzięcia tej informacji przez pojedynczego członka

Orzeczenie Sądu Najwyższego stwierdza, że naruszenie składu sądu apelacyjnego, wbrew art. 29 § 1 k.p.k., prowadzi do bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., skutkując uchyleniem wyroku i zwrotem sprawy do ponownego rozpoznania.

Obowiązek pracodawcy szanowania dóbr osobistych pracownika (art. 111 k.p. w związku z art. 448 § 1 k.c.) obejmuje nie tylko powstrzymywanie się od ich naruszania, ale również aktywne zapobieganie i przeciwdziałanie naruszaniu tych dóbr przez innych, podległych mu pracowników. Tolerowanie przez pracodawcę będącego osobą prawną naruszeń dóbr osobistych pracownika przez współpracowników stanowi przyczynienie